027

เวลาเปลี่ยน ความรู้สึกเปลี่ยน

สัปดาห์นี้เจ้มาเที่ยวที่สตูล เป็นจังหวัดที่อยู่ใต้สุดของไทยฝั่งทะเลอันดามันติดกับมาเลเซีย จุดหมายของทริปนี้คือเกาะหลีเป๊ะ เกาะที่ได้ยินกิตติศัพท์คำร่ำลือมาว่าหาดสวยน้ำใส สามารถไปดำน้ำเที่ยวได้หลายที่ พี่พีทก็เลยจัดให้ เพื่อเคลียร์วันลาพักร้อนที่เหลือคงค้างจากปีที่แล้วด้วยแหละ

เริ่มจากการตื่นตีสี่ แต่เป็นการตื่นเช้าถือเป็นของขวัญ เพราะว่าไปถึงสนามบินหาดใหญ่ก่อน 9 โมง ทำให้สามารถไปขึ้นเรือที่ท่าเรือปากบารา ก่อน 11:30 น.ได้ เพราะเรือที่ออกรอบนี้จะพาไปแวะเกาะตะรุเตา กับเกาะไข่ก่อนที่จะไปส่งที่เกาะหลีเป๊ะ (ถ้าไปรอบหลังจากนี้จะไม่มีแวะ) ใช้เวลานั่งเรือสปีดโบ๊ททั้งหมดราวชั่วโมงครึ่ง กว่าจะถึงที่พักก็เลยบ่ายสองไปแล้ว

เจ้จำได้ว่า เด็กๆป๊าม้าเคยพาไปเที่ยวทะเลที่ภาคใต้ของไทย กระบี่ ภูเก็ต แถวๆนี้ แต่ตอนเด็กไม่อินเลยเพราะร้อนมาก แดดแผดเผา เดินไปไหนก็เหงื่อเต็มหลัง ทำให้เพลียง่ายและไม่ค่อยอยากเที่ยว อยากจะอยู่แต่ห้องแอร์ในห้องพักอย่างเดียว

ดังนั้นบ้านเราเลยไม่ค่อยได้เที่ยวทะเลเท่าไหร่กัน จะชอบไปเที่ยวที่อากาศเย็นๆกันมากกว่า ทำให้เจ้ชอบเที่ยวภูเขามากกว่าทะเล เพราะมันมีร่มเงาให้หลบ และการขึ้นที่สูงทำให้ได้ชมวิวสวยๆ ตอนเด็กเลยไม่เข้าใจคนว่าทำไมคนชอบไปทะเลกัน มีอะไรให้ดูนอกจากน้ำทะเล และแดดแรงๆ และคิดว่าทะเลที่ไหนก็หน้าตาคล้ายๆกันนั่นแหละ

แต่เวลาผ่านไป ก็พบว่าคิดผิด ทะเลแต่ละที่สวยคนละแบบ พอได้กลับมาเที่ยวทะเลอีก กลายเป็นว่าความรู้สึกเปลี่ยนไป เห็นทะเลได้เดินย่ำทราย ดูวิวสวยๆสุดลูกหูลูกตา มองท้องฟ้า มองภูเขาที่อยู่ลิบๆ มองเรือ มองผู้คน มองสิ่งรอบตัวแล้วมันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เหมือนมันคงเป็นสัญลักษณ์ของการพักผ่อนจริงๆมั้ง

แต่ก็ยังกลัวดำอยู่นะ ก็ต้องหาตัวช่วย โบกครีมกันแดด ใส่หมวก ใส่แว่น กางร่มกันไป แต่โดยรวมมันก็เปลี่ยนความรู้สึกไปสิ้นเชิง คงคล้ายกับการอ่านหนังสือที่ บางเล่มต้องรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสม ถึงจะอ่านรู้เรื่อง ตกผลึกเอาไปใช้ได้

เช่นกันกับเพื่อนๆ พี่ๆน้องๆ คนรอบตัวเราบางคน ไม่สนิทกันเลยตอนเจอกันครั้งแรก แต่เวลาผ่านไปมากลายเป็นเพื่อนซี้ พี่ที่สนิท น้องที่รัก ไปซะงั้น และก็แน่นอน ก็มีบางคนที่เด็กๆสนิทกันมาก แต่โตมาก็ห่างหายกลายเป็นเหมือนแค่คนรู้จักกันไป มันก็อยู่ที่ว่าเราจะเลือกเก็บรักษาความสัมพันธ์ไหนเอาไว้ (มันก็ต้องทำทั้งสองฝ่ายด้วยเนอะ)

ว่ากันว่า คนเราจะมีคนที่อยู่ในวงโคจรในชีวิต ที่พอเรียกได้ว่าเป็นคนสนิทในชีวิต อยู่ที่ราวๆ 150 คน เป็นจำนวนที่เราพอจะใช้เวลาของเราดูแลความสัมพันธ์ให้ยังอยู่ในลูปได้ ในแต่ละช่วงชีวิต มีคนเข้ามาใหม่ และมีคนออกไปบ้างเป็นเรื่องธรรมดา

ถ้าเราไม่อยากให้คอนเซป “เวลาเปลี่ยน ความรู้สึกเปลี่ยน” นี้เกิดขึ้นกับใคร ก็ต้องหมั่น Keep In Touch กันไว้ ดูแลความรู้สึกอีกฝ่ายไม่ให้รู้สึกว่าเราไกลกันเกินไป เพราะบอกตรงๆ เจ้ก็ยังเสียดายหลายๆมิตรภาพกับเพื่อนวัยเด็กที่สนิทกันมากๆ แต่โตมาเรากลับไม่รู้เรื่องของกันและกันเลย และมันก็ทำท่าต่อไม่ติด ด้วยเวลาที่ผ่านมานานเกินครึ่งชีวิตแล้ว ก็ได้แต่เลยตามเลยไป

แต่น้องทั้งสองยังมีเวลา ยังมีโอกาสที่จะไม่ปล่อยให้เพื่อนดีๆ คนดีๆหลุดวงโคจรของชีวิตไปกลับมา

ที่หลีเป๊ะวันนี้ แม้ไม่เคยมาเที่ยว แต่คราวนี้เจ้ไม่กลัวแดด แอบอยู่ข้างเรือไม่ออกไปเล่นน้ำ เหมือนตอนไปเที่ยวสมัยเด็กๆแล้วนะ

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis

025

อะไรที่ดูไม่จำเป็นตอนนี้ แต่จะสร้างความแตกต่างได้ในอนาคต คือสิ่งที่ควรทำวันนี้

ถ้าลองสังเกตดู สิ่งที่ด่วน ต้องรีบทำ มักจะไม่ใช่สิ่งสำคัญจริงๆของชีวิต และสิ่งที่ไม่ด่วน สิ่งที่เราคิดว่ายังมีเวลาอีกเยอะให้ทำ มักจะเป็นเรื่องสำคัญ แต่เรามักชะล่าใจ เก็บไว้ทำทีหลังตลอด

อยากให้มีเวลานั่งนิ่งๆกับตัวเอง พิจารณาดีๆว่าอะไรคือสิ่งที่ไม่ด่วนแต่สำคัญในชีวิต และให้โฟกัสกับสิ่งนี้ ถ้าเรามีวินัยและความอดทนมากพอ มันจะออกดอกออกผลที่งดงามให้เราเองในภายภาคหน้า การจะทำแบบนี้ได้

ตัวช่วยที่ดีมากๆเลยคือหนังสือ Atomic Habits, Tiny Changes, Remarkable Results เพราะชีวิตดีได้กว่าที่เป็น ที่เคยเขียนไว้ในโพส 010 ถ้าเราใช้ชีวิตแบบมองแค่วันนี้ เราก็ไม่ต่างอะไรกับคนหาเช้ากินค่ำทั่วไป

ถ้าเรามองให้ไกลกว่าเดิม กว้างกว่าเดิม จะรู้ว่าตัวเรามีศักยภาพอะไรอื่นที่ซ่อนไว้อีก แค่ต้องหาให้เจอ หรือถ้าไม่มีจริงๆ ก็จงสร้างมันขึ้นมาเองก็ย่อมได้ มาลองดูตัวอย่างกันว่าเรื่องอะไรบ้างที่ไม่ด่วน แต่สร้างความแตกต่างได้ในอนาคตแน่ๆ เช่น

• การทาครีม ดูแลผิว – ไว้เจอเจ้เก้า เพื่อนเจ้เมื่อไหร่ ลองขอจับผิวเจ้เค้าดู เจ้เห็นเจ้เก้าทาครีมตั้งแต่เด็กยันโต ละเมียดละไมทาทุกจุด จนตอนนี้มีลูกแล้วก็ทาให้ลูกต่อ ผิวเจ้เก้าเนียนสวย และนุ่มน่าจับมาก ผิดกับเจ้ที่ไม่ค่อยชอบทาครีมแต่ไหนแต่ไร ผิวที่ขาเลยแห้งแตกเหมือนเกล็ดงู (อี๋) เจ้เพิ่งจะมาทาครีมทุกวันก็ตอนหลังแต่งงานมาแล้ว ซึ่งมันก็เทียบไม่ได้กับผิวเจ้เก้าที่ได้รับการบำรุงมาตลอดสามสิบปี แต่ตอนนี้จะว่าไปผิวเจ้ก็ไม่แตกแบบแต่ก่อนแล้วนะ

• การกินอาหารที่ดีต่อสุขภาพ – อาจไม่ได้เห็นผลวันนี้ แต่ให้ดูกันยาวๆสัก 10 ปีข้างหน้า เราจะดูเด็กกว่าวัยหรือไม่ เป็นโรคต่างๆหรือเปล่า อาหารการกินเป็นส่วนสำคัญ (พยายามปรับเปลี่ยนอยู่นะ ค่อยเป็นค่อยไปขอใช้หลัก Sprint มาช่วยแล้วกัน)

• การอ่านหนังสือ – ไม่ได้เห็นผลวันนิ้ แต่ให้ดูกันยาวๆ ว่าความคิดความอ่านเราเปลี่ยนไปแค่ไหน มุมมองที่มีต่อเรื่องต่างๆเปลี่ยนไปยังไง มันเป็นการช่วยให้เราสร้างความเชื่อมโยงเรื่องแต่ละเรื่องเข้าด้วยกัน (Connect the dot) ได้โดยประหยัดเวลาตัวเองไปเยอะ เพราะเราไม่มีชีวิตยืนยาวพอที่จะทดลองทำทุกเรื่องด้วยตัวเอง แต่เราสามารถเรียนรู้และสัมผัสประสบการณ์เดียวกับคนที่ทำจริงๆได้จากการอ่านนี่แหละ

• การออกกำลังกายสม่ำเสมอ – ไม่ได้เห็นผลวันนี้ แต่ให้ดูกันยาวๆตอนที่แก่ตัวไป ว่าเราจะเป็นคนแก่ที่แข็งแรงหรือเปล่า (ตัวอย่างใกล้ตัวมีให้เห็น คือป๊าเรานั่นเอง ป๊าออกกำลังสม่ำเสมอ หนุ่มๆตีแบต แก่แล้วก็ตีกอล์ฟ ตอนนี้อายุใกล้เลข 7 แล้วแต่ยังดูเหมือนเพิ่ง 50 มีเรี่ยงแรงไปเที่ยว เดินทาง พบปะสังสรรค์เพื่อนฝูง ทำให้ร่าเริงแจ่มใส ไม่เฉื่อยชาเป็นพ่อหม้ายซึมเศร้า ซึ่งดีใจที่ได้เห็นป๊ามีความสุขในวัยเกษียณ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะป๊าทำสิ่งที่ไม่ด่วนแต่สำคัญ ทั้งเรื่องสุขภาพและการเก็บออมลงทุนมาตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ)

• การออมเงิน – การวางแผนบริหารเงินเผื่อวันที่ไม่สามารถหาเงินได้แล้ว ถ้าพูดถึงเรื่องเกษียณ พวกน้องในวัยนี้อาจไม่อยากฟังเพราะคิดว่าไกลตัว แต่ขอให้อย่าลืมของขวัญของความอ่อนเยาว์ที่พระเจ้ามอบไว้ให้นั่นคือเวลาในการเก็บออม ลงทุน ที่มีมากกว่าคนแก่แล้ว อย่าชะล่าใจในเรื่องนี้

• การฝึกฝนทำในสิ่งๆหนึ่งอยู่ตลอด – อาจะไม่ทำให้เรากลายเป็นคนเก่งที่สุด แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าค่าเฉลี่ยทั่วไป ชีวิตการเรียนเจ้อยู่กับภาษาอังกฤษตลอด ตั้งแต่ป๊ากับม้าส่งไปเรียนซัมเมอร์ที่ออสเตรเลียตอนม.1 ก็ติดใจชอบเรียนภาษามาตั้งแต่นั้นมา มาทำงานแรก งานที่สอง ก็ได้ใช้ภาษาอังกฤษเป็นหลักในการทำงาน

แต่พอมางานล่าสุด แทบไม่ได้ใช้ภาษาอังกฤษเลย มีแค่เขียนอีเมล์และเวลาเข้าพรีเซนต์ให้ผู้บริหารเท่านั้นถึงจะได้ใช้ภาษาอังกฤษ แต่เจ้ก็พยายามให้ภาษาอังกฤษมันอยู่รอบตัวไม่ห่างหายไปนาน ทั้งอ่านหนังสือ ดูหนัง หาข้อมูลในเวป เป็น guest speaker ที่ MUIC หรือแม้กระทั่งเรียนออนไลน์กับมหาลัยต่างประเทศ

แม้ว่าจะไม่ได้ใช้ครบ 4 ทักษะ ฟัง พูด อ่าน เขียน เหมือนเมื่อก่อน ความคล่องก็ดรอปไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็คิดว่าอยู่ในระดับที่สื่อสารทำงานได้ เจ้ก็พยายามสุดความสามารถที่จะรักษาสกิลตรงนี้ไว้ เผื่อต้องใช้ในอนาคต เหมือนกับที่น้องทั้งสองคน ได้ภาษาจีนจากการร่ำเรียนที่ประเทศจีนมา (แม้จะคนละเมือง และชอบบลัฟเรื่องสำเนียงจีนเหนือ จีนใต้กันตลอด)

ถึงตอนทำงานแม้จะไม่ได้ใช้ทุกวัน แต่อย่าให้ห่างหายจนลืมเลือนไป ลองคิดดูว่าถ้าหมั่นฝึกฝนอยู่ตลอด ไม่แน่ว่าอนาคตสกิลตรงนี้อาจพาเราไปสู่จุดใหม่ จุดเปลี่ยนของชีวิตก็เป็นได้

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis

024

Put oneself in someone else’s shoes – เอาใจเขามาใส่ใจเรา

เคยอ่านเจอในเฟซบุ๊ค มีคนเขียนไว้ว่า เราทุกคนเคยเป็นตัวร้าย (Villain) เรื่องเล่าของคนอื่นเสมอเป็นธรรมดาที่เรื่องเล่าที่ออกจากปากเรา เราจะพูดเสมือนว่าเราเป็นผู้ถูกกระทำเสมอ (แม้ในใจจะคิดแบบนั้นจริงๆก็ตาม)

ย้อนไปตอนเพิ่งเริ่มทำงานใหม่ๆ ช่วงสองสามเดือนแรก มีเหตุให้น้ำตาซึม น้ำตาตกใน อาจเพราะยังปรับตัวไม่ได้จากการเป็นนักเรียน นักศึกษาสบายๆ แล้วต้องมาทำงานเป็นครั้งแรก ไม่ชินกับการทำงาน ไม่ชินกับการมีคนมากำกับ อาหารการกินก็ไม่ถูกปาก ต้องรีบเร่งฝ่าฟันฝูงชนทั้งตอนทานข้าวเที่ยงและตอนกลับบ้าน บางวันกลับดึก ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน

พอเจอป๊าม้าก็มาระบาย บ่นทุกเรื่องให้คนที่บ้านฟัง ซึ่งแน่นอนเจ้รับบทเป็นตัวเอกผู้ถูกกระทำในเรื่องเล่าของเจ้เอง พอบ่อยเข้า ป๊าก็คงจะรำคาญเลยบอกว่า ออกมาเลย ไม่ต้องทำต่อแล้ว ทำไปทำไมหัวเสียทุกวัน เจ้ก็เลยไม่บ่นเรื่องงานอีกเลยตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เพราะกลัวโดนบังคับให้ลาออก

ประสบการณ์สอนให้โตขึ้น มุมมองกว้างขึ้น เหมือนว่าปีแรกที่ทำงานเราอยู่ลิฟต์กระจกชั้น 1 อึดอัดหน่อยๆ มองเห็นแต่คอนกรีตเสา มุมมองก็จะแคบๆ

พอมาวันนี้ขึ้นลิฟต์มาชั้นกลางๆละ เริ่มเห็นวิวทิวทัศน์ ทำให้มองโลกได้กว้างขึ้น นึกย้อนกลับไป ก็น้อมรับในความอ่อนด้อย หน่อมแน้มของตัวเองในวันที่เป็นเด็กน้อย ที่เคยบ่นพี่ที่ทำงานว่าดุมาก ทำงานเข้ากันไม่ได้ บลาๆ และเราก็จากกันด้วยความสัมพันธ์ธรรมดาๆ ไม่ได้สนิทกัน ทั้งๆที่พี่เค้าก็ดี สอนอะไรเจ้มากมาย แต่เพราะอคติในวัยเด็กทำให้เราสนิทกันได้เพียงผิวเผินเวลาผ่านไป เรื่องราวในอดีตมันเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วไปเลย

เมื่อวันที่เจ้ได้สวมรองเท้าของพี่เค้าดูบ้าง เจ้ก็ถึงได้เข้าใจ การที่เค้าจ้ำจี้จำไชตอนสอนงาน ตินู่นบ่นนี่ ให้งานมาทำเยอะๆ เป็นเพราะอะไร และต้องยอมรับว่าเพราะผ่านจุดนั้นมา ถึงได้มาถึงจุดนี้ได้ ถ้าเจ้เข้าใจเรื่อง Put oneself in someone else’s shoes – เอาใจเขามาใส่ใจเรา ตั้งแต่วันนั้น เจ้อาจจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับพี่คนนั้นมากกว่านี้ก็ได้เจ้จึงอยากให้ระมัดระวัง เวลาเล่าเรื่องให้คนรอบข้างฟัง ค่อยๆเรียบเรียงอย่างเป็นกลางและเป็นธรรม ใส่อารมณ์ได้แต่ อย่าใส่ร้ายคนอื่นเกินจริง เพราะมันไม่ได้ทำให้คนฟังรู้สึกดี และเราก็ไม่ดูดีขึ้นในสายตาคนฟังด้วย

—

มันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อทำงานร่วมกับคนเยอะๆ มันก็อาจจะเป็นไปได้ที่เราละเลยความรู้สึกของใครบางคนไป ขอแค่งานเสร็จ ปิดงานได้สวยงามก็ถือว่าสำเร็จแล้ว เจ้ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตัวเองเคยไปละเลยความรู้สึกใครเข้าหรือเปล่า แต่พอมีเจอกับตัวเอง มันก็โกรธ น้อยใจ ว่าทำไมถึงไม่นึกถึงความรู้สึกกันบ้าง

ขอยกตัวอย่างให้เห็นภาพ มันเป็นเรื่องเล็กน้อย ที่ว่ามีคนนัดให้เจ้ไปช่วยงาน เลือกวันเวลา ยิงตารางจองตัวกันไว้ดิบดี แต่พอใกล้วันกลับเลื่อนงานนั้นขึ้นมาเร็วขึ้น 1 วัน ซึ่งเจ้ไม่สามารถไปช่วยวันนั้นได้เพราะติดงานอื่นอยู่ เลยคิดว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ไปช่วยตามกำหนดการเดิม

แต่ปรากฏว่าไม่มีใครบอกว่างานนั้นเสร็จแล้ว ไม่ต้องมาก็ได้ เจ้เลยรู้สึกดาวน์มาก เพราะ หนึ่ง เราไม่ได้มีส่วนร่วมช่วยงานนั้นเลย สอง ไม่มีใคร cancel ตารางที่นัดมา ทำให้ไปเก้อ คอมก็ไม่ได้เอาไป เพราะตั้งใจไปช่วยงาน ไม่ได้ไปทำงานตัวเอง ทำให้ต้องกลับบ้านมาเซ็งๆเจอแบบนี้

ก็เสียใจน้ำตาตกในเบาๆ เค้าโมโหเราหรือเปล่านะ เลยไม่สนใจที่จะบอกกันว่าไม่ต้องมาแล้วงานเสร็จแล้วนะ แต่ก็คิดว่า คนอื่นเค้าคงไม่ได้คิดอะไร งานเสร็จเค้าก็ดีใจที่ mission completed แล้ว และก็คงไม่ได้โกรธอะไรเจ้ที่ไม่ได้ไปช่วยงานวันที่เค้าเริ่มทำกัน

ทันใดนั้น ความโกรธ ความน้อยใจที่มีก็เลยจางหายไป ที่คิดแบบนี้ได้เพราะเจ้ลองนึกภาพตัวเองใส่รองเท้าของคนอื่นอยู่ ว่างานใหญ่เสร็จ ฉันก็อยากพักผ่อนแล้ว ไม่อยากทำอะไรแล้ว

แค่นั้นเองเรื่องนี้ก็ทำให้คิดว่า การทำงานร่วมกับคนอื่น มันเปราะบางมาก เราก็ต้องยิ่งระวังอย่าไปทำให้ใครเจ็บปวดใจ เราคงไม่อยากไปสร้างแผลในใจให้ใครโดยที่เราเองก็ไม่รู้ตัวเหมือนกัน

และในทางกลับกัน ถ้ามีมีคนเล่าเรื่องของเค้า พยายามฟังด้วยใจที่เป็นกลาง เรามีอรรถรสร่วมในการสนทนากับเค้าได้เพื่อความสนุกสนาน ออกรสออกชาติตามประสาการเม้ามอยหอยสังข์เมื่อพบเจอเพื่อนฝูงญาติมิตรได้ แต่ไม่จำเป็นต้องไปเกลียดตัวร้าย (Villain) ของเรื่อง

ถ้าเรายังไม่ได้ฟังความให้ครบทั้งสองฝ่าย ดึงสติให้อยู่กับตัวอย่าไหลไปตามน้ำตกแห่งความเกลียดชัง บางทีเรื่องยากๆอาจแก้ได้ง่ายๆด้วยการแค่เอาใจเขามาใส่ใจเรา เท่านั้นเอง

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis

023

ท่าไม้ตาย

ถ้าเปิดพจนานุกรม คำนี้หมายถึง ท่าสำคัญในการต่อสู้กระบี่กระบองหรือมวยซึ่งทำให้ฝ่ายปรปักษ์ไม่สามารถจะสู้ได้อีก (th.wiktionary.org/wiki) ก็คล้ายๆกับทีเด็ด จุดแข็ง สิ่งที่เราทำได้ดีกว่าคนอื่น ประมาณนี้

ร้านก๋วยเตี๋ยวเล็กๆที่ ท้ายบ้านซอย 8 แถวปากน้ำ จังหวัดสมุทรปราการ เป็นร้านที่เจ้ว่าเค้ามีท่าไม้ตายที่เด็ดมาก อันที่จริงจะว่าไป เรื่องอาหาร วัตถุดิบ เครื่องเคียงของเค้าก็คล้ายคลึงกับร้านก๋วยเตี๋ยวทั่วไป รสชาดก็พอใช้ได้ ไม่ได้อร่อยว้าวขนาดห้ามพลาด เพียงแต่เมนูเค้าจะมีหลากหลายมาก เช่น มีก๋วยเตี๋ยวเครื่องลูกชิ้นหมู ลูกชิ้นปลา ก๋วยเตี๋ยวเป็ด และก็จะมีขนมหวาน ของแห้ง ของดอง ที่ฝากขายเต็มไปหมด

มองเผินๆก็ดูไม่แตกต่างจากร้านอื่นๆ แต่ท่าไม้ตายของร้านนี้คืออะไร มาดูกัน

ท่าไม้ตายที่ 1 : การจำลูกค้า และความชอบของลูกค้าได้ครั้งแรกเจ้ไปร้านนี้ ก็สั่งก๋วยเตี๋ยวแบบเบสิค ไม่อยากเรื่องเยอะเพราะกลัวแม่ค้าไม่ทำให้ อะไรไม่กินเดี๋ยวเราเขี่ยออกเอง ก็สั่ง บะหมี่แห้งเครื่องหมูไป พี่เค้าก็จะจัดเต็มมาให้ ใส่มันทุกอย่าง ถ้าเราเขี่ยอะไรออก

พอถึงตอนเก็บตัง พี่คนขายกับผู้ช่วยที่อยู่หน้าหม้อก๋วยเตี๋ยวเค้าจะจำว่าเราไม่กินอะไร พอรอบหน้าที่เรามาสั่งเหมือนเดิม พี่เค้าจะไม่ใส่สิ่งที่เราเขี่ยออก เช่น ของเจ้ บะหมี่เปาะเส้นแบน (ที่ร้านมีเส้นกลมกับเส้นแบน) ใส่แค่หมูสับ กับลูกชิ้นกุ้ง ผักนิดหน่อย จบ บรรดาหมูแดง หมูชิ้น ถั่ว ตับ พี่แกเอาออกให้เองอัตโนมัติ

การจำลูกค้าได้ของร้านนี้ มันอะเมซิ่งมาก เพราะพี่แกปะติดปะต่อเองได้ว่า ใครอยู่บ้านเดียวกับใคร พอมีคนในบ้านมาซื้อก๋วยเตี๋ยวกลับบ้านแล้ว เราบังเอิญไปซื้ออีกห่างกันชั่วโมงเดียว พี่แกจะบอกว่าไม่ต้องซื้อ กลับบ้านเลย มีคนในบ้านซื้อไปแล้ว

อึ้งล่ะสิทีนี้ ไม่เคยมากินที่ร้านด้วยกัน แต่รู้ว่าอยู่บ้านเดียวกัน เพราะจำรถ จำคนที่มาด้วยกันได้ ท่า

ไม้ตายที่ 2 : การตามใจลูกค้าพอไปกินที่ร้านนี้หลายครั้งเข้า เจ้สบายใจที่สั่งเมนูตามใจฉัน เอาอันนู้น ไม่ใส่อันนี้ เอาอันนั้นเพิ่มอีกเยอะๆ บลา บลา พี่แกตามใจหมดทุกอย่าง มันมัดใจลูกค้าเรื่องมากอย่างเจ้ได้เลยนะ

และอีกอย่างคือ เวลาที่ต้องซื้อก๋วยเตี๋ยวไปฝากคนที่บ้าน พี่พีทผู้ไม่ชอบใช้ถุงพลาสติก จะเตรียมปิ่นโต ชามมีฝาปิด ขวดใส่น้ำซุป ถ้วยใส่เครื่องปรุง ไปด้วยเสมอ และที่ร้านก็น่ารักมาก ทำก๋วยเตี๋ยวใส่ภาชนะที่เจ้เตรียมไปโดยไม่มีบ่น มีแต่ชมว่ารักษ์โลกดี ทั้งๆที่มันก็ทำให้เค้าเสียเวลามาเปิด ปิดฝา จัดเรียงลงตะกร้าอยู่บ้าง แต่ก็ยินดีทำให้ ในขณะที่บางร้านจะชักสีหน้า เหนื่อยใจ ไม่อยากหยิบจับของลูกค้าเพราะไม่ถนัดและเสียเวลา

ท่าไม้ตายที่ 3 : ความสะอาดแม้เป็นร้านเล็กๆ ไม่ได้หรูหรา แต่สังเกตจากบริเวณที่ทำก๋วยเตี๋ยว หรือพวกเครื่องปรุงบนโต๊ะ หรือหลังร้าน มันสะอาด และเป็นระเบียบ ไม่มีคราบฝุ่น คราบฝังแน่นให้ตะขิดตะขวงใจ ที่ร้านมีถังขยะให้ทุกโต๊ะ และมีป้ายติดว่ากรุณาอย่าทิ้งกระดาษทิชชูใช้แล้วในชาม ให้ทิ้งลงถังขยะ เพราะร้านเค้าแยกขยะ จะได้กำจัดเศษอาหารอย่างถูกวิธี

นี่คือความธรรมดาเรียบง่ายที่เป็นท่าไม้ตายของร้านก๋วยเตี๋ยวบ้านๆ แม้จะแอบอยู่ในซอย โลเคชั่นไม่เด่น ราคาก็สูงกว่าร้านก๋วยเตี๋ยวละแวกนั้น แต่ก็มีลูกค้าขาประจำแวะเวียนมาไม่ขาดสาย

ลองคิดดูว่าเราธุรกิจของเราหรืองานที่เราทำ เรามีท่าไม้ตายหรือไม่ ถ้ามีแล้วก็ดี ถ้ายังไม่มีก็เร่งสร้างขึ้นมา ยังไม่สายเกินไปที่จะลอง

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis

021

บทเรียนจาก Walk The Talk

เช้าวันจันทร์ที่ 8 มีนาคมที่ผ่านมา เป็นวัน International Women’s Day เป็นโชคดีของเจ้ที่มี CEO เป็นชาวออสเตรเลียที่มี connection กว้างขวาง เจ้เลยได้มีโอกาสเข้าร่วมงาน Walk The Talk ที่จัดขึ้น ณ สถานทูตออสเตรเลีย

งาน Walk the Talk นี้จัดขึ้นเพื่อให้เหล่า Mentor ที่ประสบความสำเร็จ เป็นใหญ่เป็นโต อยู่ในระดับผู้บริหารระดับสูง หรือไม่ก็เจ้าของกิจการ และ Mentee ที่เป็นผู้หญิงวัยทำงาน ได้มีโอกาสพูดคุยกันถึงเรื่องการทำงาน เคล็ดลับการบาลานซ์ชีวิต จุดเปลี่ยนที่ทำให้ก้าวสู่อีกขั้นในการทำงาน ฯลฯ

สมชื่อกิจกรรมเลยคือเราจะเลือก Mentor ได้เองและเดินไปพูดคุยกันไปตลอดระยะทางจากสถานทูต ถึงสวนลุมและกลับมาทานอาหารเช้าที่สถานทูต เจ้เลือก Mentor ชื่อ Alexandra Richardson เป็นผู้หญิงสวยหุ่นดีมาก ที่มองยังไงก็ดูเหมือนนางแบบวิคตอเรียซีเคร็ท แต่จริงๆแล้ว เธอเป็นผู้บริหารระดับสูงที่บริษัทน้ำอัดลมชื่อดังระดับโลก

เราเดินและพูดคุยกันไปตลอดทาง แทบไม่มี Dead-air เลย อาจเพราะ Mentor เก่งมาก ค่อยๆ Ice Breaking (ละลายน้ำแข็ง ค่อยๆทำความรู้จัก ผลัดกันเล่าเรื่องตัวเอง) และค่อยๆตะล่อมถามจากสิ่งที่เราเล่าให้เข้าประเด็นสนทนาที่เป็นประโยชน์กับ Mentee โดยไม่ให้หลุดจาก Focus ของเราเอง เธอใช้เวลาได้คุ้มค่าจริงๆตลอดทางเป็นเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงที่ได้คุยกัน มีแต่เนื้อล้วนๆ เจ้จับประเด็นเด็ดๆที่อยากแชร์ต่อให้น้องรู้ ดังนี้

1. การเป็นผู้นำ ความน่าเชื่อถือ (Credibility) เป็นเรื่องสำคัญ เราต้องสร้างขึ้นมาเอง มันไม่ได้มาพร้อมตำแหน่งหรือเงินเดือน งานนี้นอกจากต้องทำ Routine Job ของตัวเองให้ดีแล้ว ยังต้องบริหารคน ดึงศักยภาพของคนออกมาให้ได้ด้วย

2. การเป็นผู้นำ ไม่ว่าจะอยู่สายงานไหน ต้องเข้าใจภาพรวมธุรกิจของบริษัทว่า Where to Play / How to Play / What makes money และหมั่นศึกษา Business Acumen (หาคำแปลเหมาะๆไม่ได้ ในกูเกิลบอกว่าคือเชาว์ปัญญาทางธุรกิจ แต่ถ้าเอาง่ายๆคือ สิ่งที่ทำให้ธุรกิจมีขีดความสามารถในการแข่งขัน คือ Cash / Profit / Assets / Growth / People ) ของบริษัทตัวเอง และของคู่แข่งอยู่เสมอ

3. ต้องรู้จักการคิดเชิงกลยุทธ์ (Strategic Thinking ) ซึ่งเปรียบเสมือน Roadmap ในการไปถึงเป้าหมาย

4. ทำงานเพื่ออนาคต มองข้ามช็อตไปเลยในอีก 10 ปีข้างหน้า อย่าทำงานเพื่ออดีต อย่ายึดติดกับความสำเร็จเดิมๆ

5. ล้มได้ ลุกให้เร็ว เมื่อเจอปัญหา และ Growth Mindset เป็นพื้นฐานสำคัญสำหรับการทำงานในยุคดิจิตัลนี้ ต้องไม่กลัวที่จะ Change หรือ Transform

6. Mentor แชร์ให้ฟังว่า เธออยู่จุดนี้ได้เพราะเธอกล้าเสี่ยง (Take Risk) ที่จะทำอะไรนอกเหนือจากงานตัวเอง เธอกล้ายกมือรับทำโปรเจกต์ยากๆที่ไม่มีใครอยากทำ เธอบอกว่าให้กล้าๆเลย ถ้ามองแล้วว่า Risk นั้นอยู่ใน Area of Development ของเรา ไม่ทำก็จะไม่มีทางรู้ ทำแล้วล้มเหลวก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำ เพราะเมื่อพลาดแล้ว เราก็จะหาทางทำให้มันดีขึ้นกว่าเก่า และเราก็จะกลายเป็นผู้มีประสบการณ์ไปเอง (คล้ายๆกับที่เราชอบพูดกันว่าคนที่ไม่เคยทำผิดคือคนที่ไม่เคยทำอะไรเลย)

7. ยุคนี้ ให้ศึกษาเรื่อง Agile เพราะจะกลายเป็น New Normal รูปแบบใหม่ของการทำงาน สำหรับเจ้ Agile มันเหมือนเรือเล็กที่แยกตัวออกจากเรือใหญ่ มันเล็ก แต่เร็ว และคล่องตัวมากกว่า

8. เคล็ดลับเวลาทำงาน คือใช้หลัก Sprint (ดูเพิ่มในรูป) คือ ให้แยกส่วนเป้าหมายใหญ่ให้เป็นเป้าหมายเล็ก เพราะจะช่วยลดความท้อใจหรืออ่อนล้าในการทำงานได้ เช่น หากเราทำ Excel ไม่เป็น ก็อย่าเพิ่งไปเริ่มที่ Pivot Table หรือ Power BI ฟังก์ชั่นยากๆ ให้เริ่มจากอันง่ายๆเบสิคๆก่อน คล่องแล้วก็ขยับไปทำอันที่ซับซ้อนขึ้น หรือในหนังสือ The Bullet Journal Method ก็มีพูดถึงเรื่องนี้เช่นกัน ยกตัวอย่างเป็นเรื่องการทำอาหารว่า ถ้าเราทำไม่เป็น อย่าเริ่มที่การทำซูเฟล่ยากๆ ถึงแม้เราจะทำตามสูตรจนสำเร็จ แต่ความกดดันอย่างหนักจะทำให้เรามีประสบการณ์ที่ไม่ดีซึ่งเสี่ยงต่อการสูญเสียความสงสัยใคร่รู้ในการทำอาหารโดยสิ้นเชิง คีย์ของเรื่องนี้คือ อย่าทำอะไรที่มันยากเกินไปจนสูญเสียความอยากรู้อยากเห็น ให้ทำแต่พอดี และค่อยๆดูพัฒนาการของตัวเอง

9. เมื่อเป็นผู้นำ สิ่งสำคัญที่ต้องทำให้ได้คือ ควบคุมอารมณ์ตัวเอง เพราะต้องทำใจยอมรับว่า จุดนี้เต็มไปด้วยความเครียด ความกดดัน ความคาดหวัง ถาโถมเข้ามา ต้องรู้จักคุมสติ คุมอารมณ์ ไม่ระเบิดใส่คนรอบข้าง

10. มันโอเคนะ ที่จะคุยกับนายเรื่อง Career Development ของตัวเองบ่อยๆ นอกเหนือจากเวลาทำประเมินผลการทำงานประจำปี

ยังมีอีกหลายเรื่องที่ Alexandra แชร์ให้ฟัง แต่เป็นเรื่องส่วนตัว ครอบครัว เลยไม่ได้เอามาแชร์ต่อ เจ้คิดว่ามันเป็นโอกาสดีทีเดียวนะถ้าเราได้คุยกับคนที่เหนือกว่าเรา มีประสบการณ์มากกว่าเรา อย่าไปกลัว เพราะยังไงเราก็เป็นมนุษย์ เป็นชาวโลก เหมือนกันนั่นแหละ

เจ้สังเกตอย่างหนึ่งจากการคลุกคลีกับบรรดาผู้ที่เป็นใหญ่เป็นโต เค้าจะมีรังสีความเฟรนด์ลี่แผ่อยู่รอบกาย จะไม่ได้รู้สึกว่าเข้าถึงยาก และบ่อยครั้งที่พวกเค้าเป็นฝ่ายเข้ามาทักเราก่อนด้วยซ้ำ มีแต่เราตัวเล็กตัวน้อยที่เกร็งเชียว เพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นคุยกับคนระดับนั้นยังไง

ถ้ามีโอกาสแบบนี้ ขอให้เปิดหูเปิดตาตั้งใจรับฟังและคิดตาม จะได้อะไรดีๆกลับไปเยอะเลย

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis