048

อย่าให้ความเร่งรีบ พรากการกินของอร่อยที่มีคุณค่ากับร่างกายไป

จำได้ว่าสมัยเด็กๆ ป๊าม้าจะพาพวกเราออกไปกินของอร่อยๆนอกบ้านบ่อยมาก แทบทุกอาทิตย์
เนื่องด้วยว่าหม่าม้าเราไม่ได้ทำกับข้าวหลากหลายมากนัก และป๊าผู้ซึ่งทุ่มเทเวลาให้ลูกๆอยู่แล้วก็อยากใช้เวลาทองที่ลูกยังไม่โตพอจะมีชีวิตเป็นของตัวเอง อยู่ด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน กินข้าวด้วยกันให้มากที่สุด ก่อนเวลาทองนั้นจะหมดไป

ป๊าเสาะหาที่เที่ยว และพาไปกินของอร่อยๆอยู่เสมอๆ พวกเราคงจำกันได้

เจ้ยังนึกถึงช่วงเวลาเหล่านั้นอยู่บ่อยๆ

พอเข้ามหาลัย เป็นครั้งแรกที่เจ้จากบ้านมาอยู่หอพัก นอนที่อื่นแรมเดือน เป็นเรื่องไม่ชินที่ต้องกินข้าวแบบไม่พร้อมหน้าพร้อมตา ยิ่งช่วงไหนสอบ เครียดๆ ไม่มีเวลาไปอ้อยอิ่งกินข้าวดีๆ ก็พึ่งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป อาหารตามสั่งง่ายๆ

นานๆถึงจะไปกินอะไรดีๆ ด้วยความที่ค่าครองชีพที่เอแบคก็สูงพอตัวอยู่แล้ว เลยไม่อยากถลุงเงินไปกับการกินอาหารร้านดีๆ ใช้ชีวิตเป็นนักศึกษาธรรมดา วนลูปไป จนกระทั่งเรียนจบ

พอเข้าสู่วัยเริ่มทำงานใหม่ๆ ต้องหาเงินเอง รู้ซึ้งคุณค่าว่าแต่ละบาทต้องใช้แรงกายและเวลาแลกมา เลยไม่ค่อยอยากกินอะไรแพงๆ เพราะเสียดาย บางมื้อที่กินดีๆ คือ 10-15% ของเงินเดือนเลยนะ เลยคิดว่ากินอย่างอื่นก็อิ่มเหมือนกันนั่นแหละ

นานวันไปอาการหนักขึ้นไปอีก โทรสั่งอาหารแบบส่งๆเพราะรีบ (ถ้าเป็นสมัยนี้ก็คือกดสั่งผ่านแอพ) ไม่มีเวลาลงไปซื้อข้าวกิน ถ้าเป็นวันธรรมดา แทบไม่ได้เอนจอยอรรถรสการทานเต็มที่เลย ต้องรอวันหยุดเท่านั้น

จนเมื่อโตขึ้น ความคิดเริ่มเปลี่ยน แม้จะยังทำงานอยู่ แต่ก็ไม่ได้ขี้เหนียวเรื่องกินเท่าแต่ก่อน แน่ล่ะเพราะรายรับมากขึ้น ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะต้องกินประหยัดๆเท่าแต่ก่อนแล้ว

เดี๋ยวนี้อยากกินอะไรก็กิน เลือกกินมากขึ้น กินข้าวแกงบ้าง ไม่ใช่ไม่กินเลย จะเลือกร้านที่สะอาดและไม่ได้ทำแบบฉาบฉวย

แต่ถ้ามีโอกาสที่เหมาะเจาะแบบว่าไม่ได้รีบ ดูแล้วมีเวลา มื้อเที่ยงเจ้ก็ชอบออกไปหาอะไรอร่อยๆกิน เหมือนเป็นการทรีตตัวเอง ปลอบประโลมให้มีกำลังใจในวันทำงาน

เจ้สัมผัสได้ถึงการกินข้าวคือความสุขอย่างหนึ่ง และเป็นจุดเริ่มต้นว่าอยากจะเอาสิ่งดีๆเข้าร่างกาย มากกว่า อาหารที่ปรุงอย่างลวกๆ ไม่สะอาด สาดผงชูรสเยอะๆให้รสชาดถูกปากคนส่วนใหญ่ ก็ตอนที่ไปโครเอเชีย

อยู่ที่นั่นตอนเข้าร้านอาหาร เค้าจะค่อยๆเสิร์ฟทีละจาน appetizer – main dish – dessert ไม่มีการรีบกิน อาจเพราะเราไปเที่ยวไม่ได้ไปทำงาน ทำให้ใช้เวลากับอาหารแต่ละมื้ออย่างเต็มที่ รสชาดดี ไม่มีหิวน้ำเพราะผงชูรส

เป็นประสบการณ์การกินอาหารร่วม 20 มื้อที่ประทับใจมาก เหมือนว่าอาหารมันต้อนรับเรา เราก็ให้เกียรติมันด้วยการใส่ใจทุกคำที่เข้าปาก

ลองสังเกตดูจะพบว่าถ้าเราเลือกสรรอาหารดีๆเข้าร่างกาย ร่างกายมันแฮบปี้ มีความสุขนะ ไม่ได้หมายถึงว่าจะต้องไปร้านหรูๆ กินอาหารแพงๆเสมอไป ทำกินเองที่บ้านแต่เลือกใช้วัตถุดิบคุณภาพดี ร่างกายก็รับรู้ได้เหมือนกัน

การได้ละเลียด ละไม ค่อยๆลิ้มรสชาดอาหารแต่ละจานที่ปรุงอย่างพิถีพิถัน ทานอย่างไม่เร่งรีบ มีเวลาเคี้ยวนานๆ พิจารณาองค์ประกอบต่างๆในจาน เพลิดเพลินไปกับมัน มองอาหารเป็นงานศิลปะอย่างหนึ่ง พบว่า ความสุขก็เกิดขึ้นได้ง่ายๆดีแท้

แต่นั่นแหละ เนื่องจากเจ้ทำกับข้าวไม่อร่อย มันก็เลยลงเอยด้วยการชอบไปกินนอกบ้านนั่นเอง

เราเต็มใจซื้อของแบรนด์เนม หรือของที่อยากได้ แพงก็ซื้อ เราไปเที่ยวบ่อย แฮงค์เอาท์กับเพื่อนฝูงก็ spend เงินได้สบายๆไม่คิดมาก แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดต่อร่างกายเช่น อาหาร เรากลับละเลยไป
ตั้งแต่วันนี้ไปอาจต้องลองปฏิวัติการกินบ้างแล้วแหละ

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis​

047

ลูบหัวหมาแมวข้างทางบ้าง

กฏข้อสุดท้าย ในหนังสือ 12 กฏ ที่ใช้ได้ตลอดชีวิต (12 Rules for life) บอกไว้ว่า หยุดเพื่อลูบหัวแมวที่พบเจอตามถนน

ถ้าชีวิตนี้เหนื่อยนัก ก็ขอแวะพักชมความสวยงามข้างทางเสียบ้าง

และการเป็นผู้ให้ โดยเฉพาะกับน้องหมาน้องแมวจรจัดที่ไม่มีเจ้าของดูแล ก็ดูจะเป็นสิ่งดีๆ สิ่งสวยงามข้างทางอย่างหนึ่งที่เราพอจะทำให้เพื่อนร่วมโลกได้บ้าง

จริงอยู่ที่ว่าสัตว์ขาจรบางตัวดูน่ากลัว และดูไม่เป็นมิตร อาจด้วยสภาพแวดล้อมที่มันอยู่ทำให้ต้องระแวะระวังตัวตลอดเวลา และเนื้อตัวมอมแมมเพราะไม่มีเจ้าของคอยดูแลอาบน้ำตัดขนให้
แต่ว่าส่วนใหญ่แล้ว เวลาเข้าใกล้ แล้วตัวไหนไม่เดินหนี มักจะประสบความสำเร็จในการไปลูบหัว เล่นกับมัน

การได้เห็นหมากระดิกหาง หรือแมวมาอ้อนคลอเคลีย ทำให้ลืมเรื่องเครียดหรือปัญหาต่างๆลงอย่างไม่น่าเชื่อชั่วเวลานึงเหมือนเราตกอยู่ในภวังค์ เวลาที่เราลูบหัวเล่นกับมัน

บ้านเรามีโบอิ้ง ทินเดอร์ เหมียว ไข่มุก ที่เราดูแลด้วยความเอาใจใส่อยู่แล้ว

แม้เราจะรับมาเลี้ยงทุกตัวไม่ได้ แต่ขอให้ลองแบ่งปันความสุขไปให้หมาแมวจรดูบ้าง ให้ความรักความเมตตา โลกจะได้น่าอยู่ขึ้นสำหรับพวกมันบ้าง

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis

046

น้ำใจ เล็กๆน้อยๆ แต่ประทับอยู่ในใจนานแสนนาน

ต้องยอมรับว่า ส่วนหนึ่งที่ยังชื่นชอบการทำงานในออฟฟิศ เพราะได้เจอเพื่อนพี่น้องที่ทำงาน มีสังคมการทำงาน ได้เรียน อบรม พัฒนาตัวเองเสมอๆ เพราะต้องขยับไปทำงานที่ท้าทายขึ้นเรื่อยๆ
และที่สำคัญคือสามารถแบ่งเวลาไปทำเรื่องส่วนตัวได้ มีความมั่นคงในระดับหนึ่ง โดยที่ไม่ต้องเสี่ยงมากนักเท่ากับเป็นเจ้าของกิจการเอง

(แต่ก็นับถือบรรดาเจ้าของทั้งหลายเหมือนกันนะ ว่าเก่งมากๆที่บริหารจัดการธุรกิจและเรื่องส่วนตัวได้ลงตัว)

นอกเหนือจากตัวงานแล้ว และอีกสิ่งที่ทำให้การไปทำงานมีความหมาย คือการที่มีเพื่อนร่วมงานที่ดี มีน้ำใจ ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ไม่ห้ำหั่นแทงข้างหลังกัน

เจ้โชคดีมากที่ในชีวิตการทำงาน ได้อยู่ในสังคมที่ดีมาโดยตลอด

และที่นี่ก็เช่นกัน ไม่รู้ว่ามันกลายเป็นธรรมเนียมปฏิบัติ หรือวัฒนธรรมองค์กรไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ช่วงเทศกาลปีใหม่ แต่ละคนจะชอบมีของกระจุกกระจิก หรือของกิน หรือการ์ด มอบให้เพื่อนร่วมทีมกัน รวมไปถึงคนที่ทำงานด้วยบ่อยๆ เหมือนเป็นการขอบคุณที่ซัพพอร์ตกันตลอดมา

และล่าสุด เพิ่งมีพี่คนนึงเอาบราวนี่มาให้ เพราะจำได้ว่าเจ้ชอบกิน เอากับเค้าสิ ซึ้งน้ำใจเลย
ผู้คนที่นี่ชอบกินข้าวหม้อเดียวกัน เสมือนอยู่บ้านเดียวกัน (ที่ออฟฟิศมีหม้อหุงข้าว ก็จะมีคนอาสาซื้อกับข้าวมาแล้วแชร์กัน)

เวลาใครไปเที่ยวที่ไหนกลับมาก็จะมีของมาฝากทีมเสมอๆ บางคนขายอาหาร ขายเครื่องดื่ม เป็นรายได้เสริม ก็ช่วยกันอุดหนุน ซื้อแจกบ้าง บางคนจำได้ว่าเราชอบอะไร ก็จะซื้อมาให้โดยไม่มีโอกาสอะไรพิเศษทั้งนั้น ไม่ได้หวังผลตอบแทนใดๆ

มันเป็นอะไรที่น่ารักมาก นอกเหนือจากเรื่องการทำงาน การที่ออฟฟิศเต็มไปด้วยคนที่มีน้ำใจ มันสร้างบรรยากาศที่ดีให้รู้สึกว่าที่นี่อบอุ่น ไม่หนาวเย็นเยือกเปล่าเปลี่ยวตัวคนเดียว

ซึ่งเราสามารถสร้างได้ โดยการเริ่มจากตัวเราเองก่อน เพราะเราอาจไม่รู้ว่าน้ำใจเล็กๆน้อยๆของเรา อาจไปประทับอยู่ในใจใครบางคนตลอดกาล

เหมือนที่หลายๆคนในออฟฟิศของเจ้ทำให้เจ้รู้สึกแบบนั้นมาแล้ว

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis

045

อยู่ให้เย็น นิ่งให้เป็น

เคยอ่านเจอ พุทธพจน์ที่กล่าวว่า “สิ่งใดพร่อง สิ่งนั้นดัง สิ่งใดเต็ม สิ่งนั้นสงบ” ใจที่ไม่สงบนั้นมาจากความว่างเปล่าภายใน นั่นคือว่างเปล่าจากความสุข ว่างเปล่าจากคุณค่าและความหมายของชีวิต

เจ้ไม่ค่อยชอบอยู่ในที่เสียงดังๆ โหวกเหวกโวยวาย เต็มไปด้วยแสง สี เสียง แต่เล็กจนโตเลยไม่เคยเข้าผับบาร์กับเค้าสักที

อันที่จริง เมื่อวัยรุ่น วัยกำลังโต ไปสถานที่เหล่านี้ดูบ้างก็เป็นการเปิดหูเปิดตา สร้างสีสันความตื่นเต้นให้ชีวิต ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร เมื่อเวลาผ่านพ้นไป โตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น สังเกตดูหลายคนก็คงจะไม่ได้พาตัวเองไปอยู่ที่เสียงดัง คนเยอะ บ่อยๆอีกแล้ว

ไม่รู้ว่าเป็นสัจธรรมหรืออย่างไร ที่ยิ่งอายุมากขึ้น
จากที่เคยไปไหนมาไหนเป็นกลุ่มใหญ่ๆ วันนี้ เดินคนเดียวก็บ่อยไป

จากที่ต้องกินข้าวกันเป็นหมู่คณะ วันนี้กินกันสองคน สี่คน ก็มีไม่ได้รู้สึกว่าเหงาอะไร

จากที่เมื่อก่อนไปเที่ยวเมืองนอก แล้วต้องตามล่าหาซื้อของฝากกลับมาเป็น 10 -20 ชิ้น เพื่อฝากคนนู้นคนนี้ เดี๋ยวนี้เที่ยวก็คือเที่ยว ของฝากหาได้ก็ซื้อ หาไม่ได้ก็ไม่ได้ดิ้นรนอะไร

เมื่อก่อนส่งพวก Forward Email ให้เพื่อนๆทุกวัน เดี๋ยวนี้อีเมล์มีแค่เรื่องงาน และพวกโปรโมชั่นต่างๆ เรื่องส่วนตัวไม่ค่อยมีแล้ว

มีช่วงหนึ่งที่รู้สึกว่าชีวิตวุ่นวายไปหมด เพราะความอยากเป็นส่วนหนึ่งของสังคม เพราะกลัวว่าจะพลาดอะไรไป (FOMO- Fear of Missing Out) ตามกระแสจนเหนื่อย อะไรกำลังมาแรงต้องตามหามาครอบครองบ้าง

และมันก็เหนื่อยจริงๆนั่นแหละ

แต่เวลาก็สอน ให้เราเรียนรู้ว่าอะไรที่ควรเลี่ยง อะไรที่ควรใช้เวลาด้วย และหลายๆครั้งก็พบว่า อยากพาตัวเองเข้าใกล้ความสงบมากกว่าเดิม ไม่ได้หมายความว่าจะเข้าทางธรรม บวชชี หรืออะไรทำนองนั้น เพราะเจ้ก็ยังไม่รู้สึกปล่อยวางได้ขนาดนั้น

นับว่าเป็นโชคดีของเจ้ ที่ได้มีโอกาสเข้าวัดเข้าวาอยู่บ้าง ด้วยเหตุจำเป็น คือมีคนไหว้วานให้ไป ก็เลยได้ไปใกล้ชิดทางธรรมอยู่บ้าง บวชเนขขัมมะ นอนวัด 3 วันก็ผ่านมาแล้ว สิ่งเหล่านี้บวกกับประสบการณ์ที่ผ่านมา ค่อยๆหล่อหลอมให้เข้าใกล้ความสงบมากขึ้น

เวลาไปเที่ยว แล้วไม่ต้องไปสู้รบปรบมือกับนักท่องเที่ยว ถือเป็นสวรรค์และของขวัญของทริปนั้นเลย เมื่อไปแล้วมีแค่เรา คนในคณะที่ไปด้วยกัน และธรรมชาติ สิ่งปลูกสร้าง มันยอดเยี่ยมมาก

เวลาทำงาน เจอเรื่องราวสารพัด ปัญหาสารเพ พบเจอผู้คนมากหน้าหลายตา ก็เป็นบททดสอบให้เรารับมือให้ได้ ต้องอยู่ให้เย็น นิ่งให้เป็น จิดใจก็จะสงบ ไม่ว่าจะเจอ

สถานการณ์ไหน สภาพแวดล้อมแย่เพียงใด ดินฟ้าอากาศเลวร้ายยังไง ถ้าข้างในสงบ ข้างนอกก็ทำอะไรเราไม่ได้จากที่เคยมองแต่ผู้คน คิดเยอะไปหมด ว่าทำอะไรดีนะ เค้าจะชอบไหมนะ วางแผนนู่นนี่นั่นเต็มไปหมด เพราะอยากให้ทุกอย่างออกมาดี อยากได้รับการยอมรับเป็นส่วนหนึ่งของฝูง

เดี๋ยวนี้เฉยๆ แค่มองท้องฟ้าคนเดียวก็มีความสุขแล้ว การเข้าใกล้ธรรมะ ไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อ หรือเรื่องของคนแก่ ถ้ามีโอกาสก็อยากให้ลองศึกษาธรรมะดูบ้าง เพื่อที่เราจะได้มีชีวิตที่สงบสุข
ไม่เข้าใจตอนนี้ก็ไม่เป็นไร ไว้อายุเพิ่มอีกสักหน่อย ก็คงจะเข้าใจเอง

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis

041

คิดต่าง เพื่อผลลัพธ์ใหม่ๆ

อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ (Albert Einstein) เคยบอกไว้ว่า มีแต่คนบ้าเท่านั้นที่ทำสิ่งเดิมซ้ำๆ แต่กลับหวังผลลัพธ์ที่แตกต่าง (Insanity is doing the same thing over and over again and expecting different results)

ฟังดูไม่ค่อยรื่นหู แต่เป็นความจริงที่สุด

ถ้าเห็นว่าอะไรไม่เวิร์ค ก็ต้องหาทางอื่น ทางใหม่ เพื่อแก้ปัญหานั้น ลองไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็เจอทางออกเอง

—

แทบทุกคนน่าจะมีผลไม้โปรดจะเป็นทุเรียนบ้าง มังคุดบ้าง ส้มโอ หรือผลไม้ตระกูเบอร์รี่ต่างๆ ก็แล้วแต่ความชอบ
แต่น้อยนักที่จะมีใครชอบส้ม เป็นผลไม้โปรด อาจเพราะมันหากินได้บ่อย เป็นผลไม้ทั่วๆไปเหมือนพวก กล้วย หรือแอปเปิ้ล ที่หาซื้อกินได้ตลอดทั้งปี ไม่ต้องรอฤดูกาล

เมื่อเข้าเทศกาลไหว้เจ้าต่างๆ บ้านคนจีนอย่างเราไม่พลาดที่จะไหว้ส้มทุกเทศกาล
อย่างที่รู้ๆกัน บ้านเราก็ไม่ได้มีใครโปรดปรานส้มเท่าไหร่ พอไหว้เสร็จ ส้มก็จะมานอนรออยู่บนโต๊ะ ผ่านไปวันแล้ว วันเล่า ก็ไม่มีใครหยิบกิน

พี่โส พี่เลี้ยงสุดเฮี้ยวของเรา สังเกตว่า บ้านเราอยู่บ้านไม่ค่อยพร้อมหน้าพร้อมตา ทำให้ยากที่จะกะเวลาลงมาเสิร์ฟ อีกทั้งยังเป็นพวกขี้เกียจ อะไรที่เสียเวลาแกะ ปอกเปลือก หรือมีเมล็ด วุ่นวาย ก็เลือกที่จะไม่กิน

นานวันเข้า ส้มก็ใกล้จะเน่า พี่โสจึงใช้วิธีคั้นให้ได้น้ำส้ม กรอกใส่ขวดและแช่ตู้เย็นไว้
วิธีนี้สามารถกำจัดส้มโดยไม่ต้องทิ้งเสียเปล่าได้ดี แต่ว่า ปริมาณน้ำส้มที่คั้นก็ไม่ได้มากมาย ทำให้กินกันได้ไม่ทั่วถึง อีกอย่าง การทานน้ำผลไม้บ่อยๆ ก็เสี่ยงที่จะทำให้ร่างกายได้รับน้ำตาลมากเกินจำเป็น

พี่โสก็ได้บรรเจิดวิธีการใหม่ๆ ที่ทำให้คนในบ้านกินส้ม โดยการปลอกเปลือกให้หมด เหลือเป็นลูกๆไว้ ก็พบว่า มีคนในบ้านเริ่มกินส้มบ้าง จากที่ไม่แตะเลย แม้จะกินไม่หมดก็ตาม
พี่โสคงจะสังเกตว่า เวลากินส้ม 1 ลูก แล้วอยากกินต่ออีกนิด แต่ไม่ได้อยากกินหมดอีกทั้งลูก อยากจะกินแค่ครึ่งนึง ประมาณนี้ แต่ก็ไม่อยากแบ่งส้มออกแล้วเหลืออีกครึ่งไว้ เพราะคนอื่นก็คงไม่อยากกินของเหลือต่อ ก็เลยเลือกที่จะไม่กินดีกว่า

พี่โสยังคงขบคิดวิธีแก้ปัญหาต่อไป และโชว์เหนือ ด้วยการปอกเปลือกส้ม แยกส้มออกเป็นกลีบๆ เอาใส่กล่องแช่ในตู้เย็น

คราวนี้ได้ผลชะงัก พอทุกคนกลับถึงบ้าน เปิดตู้เย็น เห็นส้มกลีบๆเรียงรายในกล่อง ก็อดใจไม่ไหว เปิดหยิบกิน และก็ชื่นใจเพราะส้มเย็น ชิ้นเล็ก เอาเข้าปากสะดวก อยากกินมากน้อยแคาไหนก็เลือกได้เอง สบายพี่โสละ ไม่ต้องคั้นน้ำส้มอีกเลย

นี่คือตัวอย่างง่ายๆของคนที่แก้ปัญหาด้วยวิธีใหม่ๆตลอด ถ้าอันนี้ลองแล้วไม่เวิร์ค ก็ลองแบบอื่นดู ขยับวิธี พลิกแพลงไปเรื่อยๆ เดี๋ยวมันก็เจอจุดลงตัวเอง
แม้บางคนที่เห็นส้มเป็นกลีบๆแบบนี้จะบอกว่า ดูไม่น่ากิน ก็ไม่เป็นไร เพราะแต่ละบ้านก็มีค่านิยมที่แตกต่างกันไป

บางบ้านใส่รองเท้าเดินในบ้านได้ บางบ้านต้องถอดออก บางบ้านต้องกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา บางบ้านมีกับข้าวตั้งโต๊ะรอไว้ ใครสะดวกเมื่อไหร่ก็มากินเลย

วิธีการของบ้านนี้อาจไม่ถูกใจอีกบ้าน ก็เป็นเรื่องธรรมดา เพราะเราไม่ได้โตมาด้วยกันอยู่บ้านเดียวกัน ถ้าลองแล้ววิธีนี้เวิร์คกับบ้านเรา แก้ปัญหา pain point ได้ และไม่เดือดร้อนคนอื่น โอเคแล้ว

อย่าลืมเคลียร์ของไหว้ในตู้เย็นด้วยล่ะ

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis

039 Business Beyond the Box (2/2)

ต่อจากเมื่อวาน

เราได้หัวลูกศร 3 ข้อไปแล้ว ทีนี้ เวลาจะขว้าง แล้วถ้ามีแค่หัวลูกศร มันก็จะไปไม่ได้ไกล อย่างมาก ขว้างสุดแรงก็ได้แค่สามสี่ก้าวเดินเท่านั้น ถ้าจะขว้างลูกศรให้ให้โดนเป้าอะไรบางอย่าง เราจึงจำเป็นต้องมีแกนที่เป็นด้ามลูกศรอีก 5 อย่าง

4. Act in the action zone – เมื่อมีปัญหา ให้วางและจัดการปัญหาในโซน โซนที่ว่าคือ อย่าเกินขอบเขต การไม่ตัดสินใจ กับการไม่คิด แต่ทำเลยอย่างไม่รอบคอบ การที่มีทางเลือกเยอะเกินไปจนสับสน และ การไม่มีทางเลือกอื่น เมื่อมีวิกฤติ ควรมีทางเลือก (option) บ้าง และควรใช้เวลาคิดไตร่ตรองบ้าง ให้มันอย่าช้า อย่าเร็ว อย่ามาก อย่าน้อย เอาให้อยู่ในโซน พอดีๆ

5. Become whole – brained – Thinking เพราะสมองคนทำงาน (ที่ไม่ใช่ศิลปิน จิตรกร คนทำงานด้านศิลปะอะนะ) มักจะใช้เหตุผล (Logic) ซีกซ้าย มากกว่าสมองซีกขวา ที่เป็นจินตนาการ เราซ่อนความคิดสร้างสรรค์ ซ่อนความเป็นเด็กของเราไว้ในตัวเพราะกลัวคนจะหาว่าเพ้อเจ้อ ไม่เป็นมืออาชีพ แต่จริงๆแล้ว การได้ใช้สมองทั้งสองส่วน จะทำให้เราดับเบิ้ลความสามารถในการทำงานเป็นสองเท่า ลองนึกๆดูว่าเราจะทำยังไงให้ได้ใช้สมองซีกขวาในการทำงานได้บ้าง อาจจะเป็นการใช้ Mind Mapping ก็ได้ อย่างของเจ้เอง จะเห็นบ่อยๆว่าพรีเซนเทชั่นที่ต้องนำเสนอ เจ้มักจะใช้รูปภาพ มากกว่าตัวหนังสือ ใช้ชาร์ต ไดอะแกรมมากกว่าตัวเลข เพราะคิดว่ามันดึงความสนใจได้ดีและเข้าใจ ติดอยู่ในหัวได้นานกว่า

6. Choose Growth mindset – สร้างกรอบความคิดแบบเติบโต อย่าปิดกั้นศักยภาพที่มีแค่เพียงสิ่งที่ตาเห็นเท่านั้นคีย์หลักคือ ให้ดูกันที่ความพยายาม (Effort) มากกว่าผลลัพธ์ (Result) เช่น สมมติว่ามีลูกเรียนชั้น ป.1 และสอบวิชาเลขได้คะแนนเต็ม อย่าชมว่าลูกเก่งเลข เพราะลูกอาจจะไม่อยากทำ อยากลองอย่างอื่น เพราะกลัวว่าถ้าทำได้ไม่ดีก็จะเป็นคนไม่เก่ง แต่ลูกอยากจะให้แม่ชมว่าเก่ง ก็เลยจะมุ่งแต่วิชาเลขเดิมๆต่อไป ซึ่งเราสามารถชมความพยายามของเค้าแทนได้ เช่น ดีมากที่พยายามทำแบบฝึกหัดตั้งหลายร้อยข้อ ลูกเลยสอบได้คะแนนดี ประมาณนี้ เด็กก็จะได้ไม่ยึดติดกับวิชาเลขและยังสามารถเอาขั้นตอน การทำแบบฝึกหัดนี้ไปใช้กับวิชาอื่นๆหรือเรื่องอื่นๆเพื่อฝึกฝนให้เก่งเรื่องนั้นๆได้อีก พี่ปุ้มคนสอนบอกว่า รู้ไปหมด = แก่ ถ้าอยากเป็นเด็ก ต้อง รักที่จะเรียนรู้เหมือนเด็กๆ

7. Use Hats, Maps, and think pads – เวลาประชุม ลองเอาวิธีสวมหมวกแต่ละสี (The Six Thinking Hats) เข้ามาช่วยดู จะทำให้การประชุมได้ความคิดหลากหลายมุมมอง และสรุปปิดจบได้ด้วยดี โดยถ้าเราสมมติว่า ตอนนี้ทุกคนสวมหมวกสีขาวอยู่ ให้พูดแต่เรื่องที่เป็นความจริง เป็นข้อมูลข้อเท็จจริงเท่านั้น ถ้าสวมหมวกสีแดง ให้พูดเรื่องเกี่ยวกับความรู้สึก อารมณ์ โดยไม่ตัดสินใคร แค่บอกสิ่งที่เรารู้สึกถ้าสวมหมวกสีเหลือง ให้พูดแต่ด้าบวก สิ่งดีๆของสถานการณ์นั้นๆถ้าสวมหมวกสีดำ ให้พูดถึงข้อควรระวัง จุดเปลี่ยน ความท้าทาย หรือสิ่งที่ต้องพิจารณาเป็นพิเศษถ้าสวมหมวกสีเขียว ให้ใช้จินตนาการ พูดนึกไอเดียใหม่ๆ ได้เลย เป็น creative thinking hatถ้าสวมหมวกสีฟ้า ให้พูดถึงขั้นตอน ว่าเราจะทำอะไร เช่น เราจะสรุป เราจะตัดสินใจกันแล้วนะ ซึ่งยังมีการใช้ mind mapping หรือการมี Healthy Debate เพื่อนำไปสู่ Healthy Decision และการกล้าพูดคุยเรื่องที่ไม่มีใครกล้าพูดถึง (Discuss the Undiscussable) อันนี้เจ้ขอเก็บไว้ขยายความอีกทีวันหลังเพราะเรื่องมันยาว

8. Recharge, get on fire – จุดประสงค์ของเร่องนี้คือ เครื่องยนต์ที่พุ่งแรง มันก็ต้องมีการพักเพื่อชาร์ตแบตบ้าง ไม่มีรถแข่งคันไหนสามารถวิ่งในสนามได้ตลอดโดยไม่หยุดพักเติมน้ำมัน และชีวิตเราไม่ได้มีแค่ด้านการทำงานอย่างเดียว แต่ยังมีอีกหลายๆด้านเช่น ครอบครัว การเงิน สุขภาพ ฯลฯ รอเราอยู่เหมือนวงล้อชีวิต (Wheel of life) ที่เราต้องคอยบาลานซ์ให้ดี ถ้ามุ่งไปเรื่องใดเรื่องหนึ่งและทิ้งอีกเรื่องไว้ วงล้อก็จะบูดๆเบี้ยวๆและไม่สามารถกลิ้งไปข้างหน้าได้ และนี่คือลูกชิ้นในชามก๋วยเตี๋ยวที่เจ้หยิบขึ้นมาให้ชิม จริงๆ ยังมีเนื้อหาอื่นๆ (เส้นก๋วยเตี๋ยว น้ำซุป ฯลฯ) อีกมากในหลักสูตรที่เรียน แต่เจ้คงไม่สามารถยกก๋วยเตี๋ยวทั้งชามมาให้กินได้ เพราะเดี่ยวจะโดนจับเรื่องลิขสิทธ์ เอาเป็นว่า ลองไปคิดตามดูหน่อยก็แล้วกัน

มันดีจริงๆนะ เป็นเรื่องที่คนอื่นทั่วโลกเค้าเรียนกันมาตั้งแต่สิบกว่าปีก่อน แต่ตอนนี้คอนเซปต์ต่างๆในหนังสือเล่มนี้ก็ยังใช้ได้อยู่แปลว่ามันคลาสสิกมาก แล้วเราจะไม่ลองศึกษาดูหน่อยหรือ

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis