136

เรื่องนี้พี่บอกเธอคนเดียว (Everything of Women’s Life Can Be Changed in Their Twenties)

เล่มนี้เจ้เคยเห็นผ่านๆในแวดวงคนอ่านหนังสือ แนะนำกันมาว่าดีมากเหมาะสำหรับวัยรุ่นที่กำลังเริ่มต้นใช้ชีวิต แต่หาอ่านได้ยากเพราะว่าเป็นหนังสือที่ออกสู่สายตาคนอ่านครั้งแรกในยุค 2000 พอขายหมดก็ยังไม่มีใครตีพิมพ์ใหม่

จนล่าสุด เล่มนี้กลับมาวางตามแผงหนังสืออีกครั้งในเดือนพฤษภาคม 2022 แถมยังเป็นหนังสือที่สำนักพิมพ์ Springbook บอกไว้ว่าเป็นหนึ่งในหนังสือที่ดีที่สุดเท่าที่เคยตีพิมพ์มา การันตีด้วยยอดขายไปกว่า 4 ล้านเล่มในเกาหลีใต้และจีน ทำให้เกิดความอยากรู้ขึ้นมาจนต้องไปหามาอ่านจนได้

เป็นหนังสือที่เขียนโดย นัม อิน ซุก ชาวเกาหลี ผู้เป็นพี่สาวที่ผ่านการใช้ชีวิตมาก่อนน้องสาว และอยากจะส่งต่อความรู้ วิธีคิด วิธีใช้ชีวิตในช่วงเวลาทองของชีวิต ให้น้องได้เติบโตเจริญวัยอย่างงดงาม เพราะวัย 20 เป็นช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยทางเลือก หากเราเตรียมพร้อมชีวิตอย่างดีตั้งแต่วัย 20 จะส่งผลให้เราใช้เวลาวัยรุ่นอย่างมีคุณภาพ และเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่มีชีวิตที่ดี นับว่าเป็นของขวัญที่น่ารักมากๆเลย

—

#การมีชีวิตที่ดีต้องฉลาดเลือก

การที่จะมีชีวิตดีหรือไม่ดี มันมีบางอย่างที่ลึกซึ้งมากกว่าความเก่งหรือโชคชะตา มันเป็นเรื่องของความฉลาดในการเลือก เพราะชีวิตคือวัฏจักรการเลือกที่หมุนเวียนไปไม่จบสิ้นจนกว่าเราจะจากโลกนี้ไป การเลือกของเราหล่อหลอมให้เราเป็นเราทุกวันนี้ มันกำหนดนิสัยและแนวทางในการใช้ชีวิต ที่โชคชะตาเราเป็นแบบนี้ไม่ใช่ฟ้าลิขิต แต่มันเกิดจากการเลือกของเราทั้งนั้น ดังนั้น คิดดีๆก่อนเลือกอะไรก็ตาม

#ไม่ทำให้ตัวเองดูแย่

เราต้องทำตัวให้คู่ควรกับโชคดี ปฏิบัติต่อตัวเองอย่างดี อย่าทำให้ตัวเองรู้สึกด้อยหรือเป็นทุกข์ คนที่ทำตัวเป็นผู้ดี ทำอาหารดีๆกิน ตั้งใจทำงานและให้รางวัลตัวเอง ไม่เอาตัวเองไปพัวพันกับคนไม่ดี อันธพาล คนที่มาดูถูก และจำไว้ว่าเราปฏิบัติกับคนอื่นอย่างไร ก็จะเป็นภาพสะท้อนมาที่สิ่งที่เราปฏิบัติต่อตัวเอง ถ้าอยากเป็นคนที่คนอื่นเกรงใจเราก็ต้องเกรงใจคนอื่นเช่นกัน

#จงมีมือของเจ้าหญิงและเท้าของคนรับใช้

อย่าเอาแต่ทำงานจุกจิกสารพัดสิ่งเพื่อให้ได้รับคำชมว่าเก่ง เพราะก็จะมีแต่คนมาใช้ให้ทำงานที่แลกมาด้วยสุขภาพเหล่านั้นอยู่ร่ำไปแลกกับคำขอบคุณเท่านั้น งานที่เหนื่อยยากและจุกจิกนี้มันไม่มีวันจบสิ้น มันเป็นขั้นตอนที่ต้องผ่านไปเพื่อให้ไปสู่งานที่ต้องการจริงๆเท่านั้น และถ้าเราทำแหวนตกลงไปในน้ำสกปรก เราต้องรีบควานหาแหวนให้เจอเร็วที่สุด ไม่ใช่เอามือไปแช่อยู่ในน้ำสกปรกนั้นนานๆ เราต้องไม่จำนนต่อความยากลำบาก แต่ต้องรีบพาตัวเองออกจากตรงนั้นให้เร็วที่สุดและใช้มันเป็นบทเรียน

#สายตาที่ใช้เลือกสิ่งของคือสายตาที่ใช้มองชีวิต

พยายามอย่าเลือกของแบบลวกๆ ทำงานลวกๆ ใช้ชีวิตลวกๆ คนที่ทำทุกอย่างแบบผ่านๆก็จะมีชีวิตแบบผ่านๆเช่นกัน อย่าคิดว่าต้องเป็นคนมีเงินเท่านั้นถึงจะมีรสนิยมดี ของแบบนี้ต้องฝึกฝนกัน การสร้างรสนิยมที่ดี เกิดจากการรู้ว่าอะไรเหมาะกับตัวเราที่สุด ถ้าอยากมีชีวิตที่ดี ก็ต้องสร้างรสนิมยมที่ดีให้ตัวเอง อย่าซื้อของแค่เพียงเพราะว่ามันถูกหรือมันมีจำกัด แต่ให้พิจารณาอย่างถี่ถ้วนว่าเหมาะกับเราจริงๆใช่มั้ย คนที่มีรสนิยม ซื้อของราคาถูกยังดูแพงได้เลย ดังนั้นมันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องราคาหรอก

#การเผชิญหน้าเป้าหมายในวัย20นั้นงดงามยิ่งนัก

เพราะน้อยคนที่อายุแค่นี้จะมีเป้าหมายที่ชัดเจน ถ้ามีแล้วกล้าลุยไปหามันในวันที่ยังมีแรงและมีพละกำลังกายกำลังใจเต็มเปี่ยมย่อมทำให้เข้าใกล้ความสำเร็จเร็วกว่า เราจะทำอย่างไรก็ได้ ขอแค่อย่างใช้ชีวิตแบบเฉื่อยชาเหมือนปลาที่ว่ายอยู่ในบ่อน้ำขัง คนฉลาดจะตั้งเป้าหมายและทบทวนมันเสมอ นี่คือสัญญาณว่าเราไม่ได้ใช้ชีวิตไปวันๆ คนที่มีฝันมีเป้าหมาย แม้สุดท้ายแล้วจะทำให้เป็นจริงไม่ได้ ก็ยังได้ครอบครองคุณค่าของการมีฝันมีเป้าหมาย ประสบการณ์ระหว่างทางที่อาจพาเราไปสู่เป้าหมายถัดไปที่ดีกว่าเดิม และที่สำคัญ ความเป็นคนที่มีชีวิตที่ดี ก็จะยังคงมั่นคงไม่สั่นคลอน เหมือนตุ๊กตาล้มลุกที่มีฐานแข็งแรงนั่นเอง

#ลงเล่นน้ำให้ถูกสระ

อย่าเอาตัวเองไปอยู่ในกลุ่มคนที่ไม่ได้เรื่อง  เพราะยิ่งเราพบปะใคร ก็มีแนวโน้มที่เราจะมีส่วนคล้ายคนๆนั้น และเป็นความจริงที่ว่าการเป็นเพื่อนกัน รู้จักกัน ย่อมมีบางส่วนที่ทำให้รู้สึกว่าเราอยากเป็นคนแบบนี้อยู่บ้าง และคบกันอย่างจริงใจไม่มีผลประโยชน์อะไรแอบแฝงถึงจะรักษาความสัมพันธ์ไว้ได้ แต่ถ้าคบกันแล้วพากันไปทำเรื่องแย่ๆ คงไม่อาจเรียกว่ามิตรภาพได้ และให้ระวังการอยู่ใกล้ชิดคนที่ไม่เคยพอใจอะไรบนโลกใบนี้ โทษทุกอย่างยกเว้นตัวเอง เพราะโลกของเราจะค่อยๆเต็มไปด้วยความทุกข์ตามไปด้วย แน่นอนว่าคนมองโลกแง่บวกย่อมมีศักยภาพที่จะประสบความสำเร็จมากกว่าและส่งต่อพลังงานดีๆให้คนรอบข้างได้อีกด้วย

#ชีวิตที่ให้มากและรับบ้างสมบูรณ์กว่าชีวิตที่ไม่เคยทั้งให้และรับ

อย่าคิดว่าทำดีไปไม่มีใครรู้หรอก ถ้าเราไม่เป็นมิตรกับโลกและไม่เคยแม้แต่คิดจะแบ่งปัน โลกก็คงไม่มีทางอ้าแขนต้อนรับเราอย่างเป็นมิตร อย่าเป็นคนปากไว พูดจาทำร้ายความรู้สึกคนอื่น หรือระบายทุกสิ่งตามอำเภอใจให้คนรอบข้าง เพราะนอกจากจะไม่ใช่การให้แล้วยังเป็นการยัดเยียดสิ่งไม่ดีให้คนอื่นไม่สบายใจตามเราไปด้วย

#ลงทุนเพื่อเปลี่ยนโชคชะตา

คนเราเห็นเท่าที่ตัวเองรู้ คิดเท่าที่ตัวเองเห็น ลงมือทำเท่าที่ตัวเองคิด วัย 20 เราอาจไม่มีอิสระและตัวเลือกมากนัก  ดังนั้นการลงทุนเวลาในการอ่านหนังสือจะช่วยให้เรามองโลกได้กว้างขึ้น รู้จักโลกอีกด้านที่ไม่เคยรู้ รวมทั้งรู้จักอีกด้านของสิ่งที่เคยรู้แล้ว เปิดตามองโลกให้กว้างแล้วชีวิตข้างหน้าจะสดใส คนที่อ่านหนังสือมากมักจะมีปรัชญาการใช้ชีวิตเฉพาะตัวและมีความภูมิใจในคุณธรรมของตัวเอง ซึ่งสิ่งเหล่านี้เกี่ยวข้องกับการเป็น “ผู้ดี” นอกจากนี้ยังต้องลงทุนกับการดูแลร่างกายตัวเอง ทั้งเรื่องรูปร่าง รูปลักษณ์ภายนอก การกิน ออกกำลังกาย คนที่เสียเหงื่อเพราะออกกำลังกายจะมีพลังเหลือเฟือ ไม่เครียดเพราะเค้าได้ผ่อนคลายมันออกมา ทำตั้งแต่วัยนี้แล้วจะไม่เสียใจเมื่อเราอายุมากขึ้น

#คิดบวกเข้าไว้และเอาชีวิตรอดในวันที่เรื่องร้ายวิ่งเข้าใส่ให้ได้

จงพูด อ่าน และเขียนในแง่ดีเสมอ เพราะมันเป็นกฏของแรงดึงดูด ให้รับและแลกเปลี่ยนพลังงานกับคนที่พยายามทำอะไรด้วยความคิดที่ว่ามันเป็นไปได้อยู่เสมอ และเมื่อเจอเรื่องยากๆ วิธีรับมือที่เร็วที่สุดคือให้กระโดดเข้าไปอยู่ใจกลางความเจ็บปวดนั้น เจ็บปวด ร้องไห้ให้เต็มที่ พอผ่านมาแล้วเราก็จะหลุดพ้นภาวะนี้ไร้ความสามารถนี้เอง และอย่าเพิ่งรีบไปพึ่งใคร ให้พึ่งตัวเองก่อนเพราะไม่มีใครสามารถแบกรับชีวิตของอีกคนไว้ได้ตลอดเวลาหรอก

#จัดระเบีบบการใช้เงินเพื่อชีวิตมั่งคั่ง

การหาเงินเก่งไม่สำคัญเท่าการใช้เงินเป็น ถ้าเอาแต่หาอย่างเดียว ต้องเริ่มหันมาสนใจเรื่องเงินบ้าง ตั้งเสาจับสัญญาณเศรษฐกิจเอาไว้ แล้วเราจะไม่ใช่คนที่ลำบากเรื่องเงิน เพราะเงินจะไม่มาหาคนที่ต้องอยู่แบบพึ่งพิงที่เอาแต่ทำงานหาเงินมาอย่างลำบากแต่ไม่รู้จักดูแลและใช้เงินไม่เป็น  ผลลัพธ์มันต่างกันมากสำหรับคนที่รู้จักจัดการเงิน กับคนที่ใช้เงินไปอย่างนั้น

—

อ่านจบพบว่าเป็นหนังสือแนะแนวการใช้ชีวิตที่ดีมากจริงๆสมกับยอดขายหลายล้านเล่ม คงจะดีไม่น้อยถ้าได้อ่านตั้งแต่ยังเด็ก แต่มาอ่านในวัย 30+ แล้วก็ถือว่ายังไม่สายไป เพราะชีวิตเริ่มใหม่ได้ทุกวัน เจ้เองก็ต้องต่อสู้กับความรู้สึกหลายๆอย่างเพื่อที่จะเติบโตอย่างดี เป็นตัวอย่างที่ดีให้น้องๆ (แม้ว่าจะล้มลุกคลุกคลานพอสมควร) แต่นัมอินซุกถ่ายทอดประสบการณ์ได้น่าประทับใจ อ่านไปก็รับรู้ได้ถึงความหวังดีที่อยากให้น้องได้ดีกว่าตัวเอง นับว่าเป็นเล่มที่เจ้อยากให้อ่านกันมากๆเล่มนึงเลยแหละ

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis

135

เปิดสตูดิโอทำงานขนาดเล็กกันเถอะ

ถ้าวันหนึ่งในอนาคตข้างหน้าไม่ได้ทำงานประจำ ไม่จำเป็นต้องเข้าออฟฟิศแล้ว เจ้ก็อยากมีสตูดิโอทำงานของตัวเอง เพราะพื้นที่ตรงนี้ถือเป็นพื้นที่ปลอดภัย อบอุ่น แต่ก็ยังคงบรรยากาศที่เอื้อต่อการทำงาน จมอยู่กับสภาวะลื่นไหล (Flow) และโฟกัสกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้ดีกว่าอยู่ห้องนอน หรือห้องนั่งเล่นเฉยๆ

มีความสงสัยเสมอว่า ทำไมสตูดิโอทำงานที่เราเห็นบ่อยๆตามนิตยสารหรือรายการทีวีที่พาไปชม มักจะเป็นของคนที่มีชื่อเสียง คนที่ประสบความสำเร็จ  คนมีความสามารถเท่านั้น ส่วนใหญ่แล้วสตูดิโอที่เคยเห็นจะดูใหญ่โต ตั้งอยู่ที่ในโลเคชั่นดีๆ ตกแต่งสวยๆให้ดูโมเดิร์นราวกับเป็น Gallery ศิลปะ

แล้วคนธรรมดาๆจะอยากมีสตูดิโอทำงานเล็กๆเป็นของตัวเองบ้างไม่ได้หรือ

พอเจอเล่มนี้ รู้สึกเหมือนว่าคงมีหลายคนคิดคล้ายๆกันสินะ คิมฮานา ผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ เค้าไปรวบรวมคำตอบมาให้ ว่ามันทำได้ และก็มีหลายคนทำอยู่ เพราะสตูดิโอ คือพื้นที่ทำงาน ที่ไม่ว่าใครก็สร้างสตูดิโอได้ทั้งนั้น จะเป็นพื้นที่จัดแสดงสินค้าตัวเอง เป็นโชว์รูม เป็นช็อปที่ขายสินค้า เป็นสถานที่สอนคลาสต่างๆ เป็นร้านกาแฟ ร้านอาหาร ร้านตัดผม หรือแม้แต่พื้นที่ผลิตผลงานเฉยๆ อะไรก็ได้ที่เกิดจากความตั้งใจ ลงแรง ลงเวลาของเจ้าของเอง นับว่าเป็นสตูดิโอทั้งนั้น

แต่เพราะสตูดิโอไม่ใช่บ้าน จึงอาจมีค่าใช้จ่ายเกิดขึ้นแต่ละเดือน ทำให้เจ้าของต้องมีตารางเวลาการทำงาน เพื่อเป็นตัวการันตีว่าสตูดิโอสามารถสร้างรายได้ให้เจ้าของได้ จึงนับว่าสตูดิโอเป็นดินแดนมหัศจรรย์ของคนธรรมดา

เล่มนี้พาเราไปรู้จักเจ้าของสตูดิโอขนาดเล็ก พื้นที่ตั้งแต่ 1.5 – เกือบ 10 พยอง (1 พยอง เท่ากับ 3.3 ตารางเมตร) ที่น่าสนุกคือ ได้รู้จักกับหลากหลายงาน หลายอาชีพในสตูดิโอ คิมฮานาเก็บข้อมูลมาได้รอบด้านมาก ตั้งแต่แรงบันดาลใจ ทำไมถึงมาเปิดสตูดิโอ การตกแต่งสตูดิโอ การจัดสรรพื้นที่ วิธีการทำงานของเจ้าของแต่ละคน ตารางงานในแต่ละวัน จนไปถึงค่าใช้จ่ายในการเริ่มต้นสตูดิโออย่างละเอียด

ตลอดเวลาที่เปิดหนังสือเล่มนี้ ได้แรงบันดาลใจ ได้ไอเดียจัดพื้นที่ทำงาน ได้เห็นจิตวิญญาณของเจ้าของสตูดิโอแต่ละคนก็เพลิดเพลินมากๆ และรู้สึกขอบคุณคิมฮานาที่รวบรวมข้อมูลสตูดิโอจากหลากหลายอาชีพทั่วเกาหลีไว้ในเล่มเดียว ตั้งแต่สตูดิโอลับใต้หลังคา ทำสบู่ เทียนหอมทำมือ ผลิตเครื่องประดับ เซรามิกแกลอรี จัดดอกไม้ ทำกาแฟ ห้องหนังสือ ถ่ายรูปตู้คอนเทนเนอร์ในสวน ผลิตอาหาร  ทำเสื้อยืด ทำไหมพรม ผลิตจักรยาน ห่อของขวัญ ออกแบบแฟชั่น ออกแบบตัวอักษร ทำแยม ชา เครื่องดื่ม ถ่ายภาพ  ภาพพิมพ์ ทำผม  งานไม้ ฯลฯ เพราะถ้าต้องขับรถตระเวนดูสตูดิโอแต่ละที่คงจะเสียทรัพยากรไปไม่น้อย

หวังอยู่ลึกๆว่าอยากเห็นหนังสือที่พาไปดูสตูดิโอเล็กๆในไทยบ้างจัง

พื้นที่ทำงานคือโลกทั้งใบของเรา ที่เราเป็นเจ้าของ ออกแบบทุกอย่างตามใจตัวเองได้ ถ้ามีโอกาสทำสตูดิโอจริงๆ ก็พาเจ้ไปเยี่ยมชมสตูดิโอทำงานบ้างนะ

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis

131

คำถามสำคัญกว่าคำตอบ

หลายคนบอกว่าเราต้องหา“คำตอบ”ของชีวิตให้เจอ เราจะทำแบบนั้นได้อย่างไรถ้าเราไม่เคยตั้งคำถามให้กับชีวิต ซึ่งแน่นอนว่าคนที่จะตอบได้ดีที่สุดก็คือตัวเรานั่นเอง

อย่างที่เคยบอกว่า หนังสือของหนุ่ม เมืองจันท์ ทำให้ฉุกคิดมุมมองในการใช้ชีวิตได้เสมอ เล่มนี้แค่คำโปรยหลังปกก็กินใจมากแล้ว เขาเขียนไว้ว่า คำถามที่ดีจะนำไปสู่คำตอบที่ดี คำถามที่ถูกต้องจะพาให้เราไปเจอคำตอบที่ถูกต้อง คำถามเป็นการบอก “ทิศ” ที่เราจะมุ่งหน้าไป ส่วนคำตอบคือการบอก “ทาง” ถ้าทิศผิด ทางก็ไม่มีวันถูกต้อง

ยกตัวอย่างเช่น ถ้าเราเบื่องาน บางคนอาจตั้งคำถามว่า “จะลาออกดีไหม” คำถามนี้มีทางเลือกแค่จะออกหรือไม่ออก แต่ถ้าเราตั้งคำถามใหม่เป็น “ทำอย่างไรดีถึงจะเบื่องานน้อยลง” มีไฟมากกว่าเดิม ทิศของคำถามนี้ทำให้ทางของคำตอบเปลี่ยนไป ไม่มีคำว่าลาออกในโจทย์นี้ มีแต่จะหาวิธีที่ทำให้จุดไฟในการทำงาน

เช่นเดียวกันกับความรัก ถ้าทะเลาะกัน แล้วตั้งคำถามว่า “จะเลิกเลยดีไหมนะ” คำตอบก็พาไปสู่ทางที่จะเลิก หรือไม่เลิก แค่นั้น แต่ถ้าเปลี่ยนเป็น “จะทำอย่างไรถึงจะทะเลาะกันน้อยลง” คำตอบก็จะไม่พาเราเข้าใกล้จุดจบของความสัมพันธ์นั้นเลย มีแต่จะเสาะหาวิธีที่ทำให้ความสัมพันธ์ดีขึ้น

นี่คือคำตอบของชื่อหนังสือเล่มนี้ ว่าทำไม “คำถาม” จึงสำคัญกว่า “คำตอบ”

—

ข้อคิดที่ได้จากเล่มนี้มีมากมาย ขอเอามาฝากดังนี้

*โลกนี้ไม่มีความเงียบโดยสมบูรณ์ ยังไงก็ยังได้ยินเสียงของระบบประสาทหรือเสียงของการไหลเวียนเลือดของสิ่งมีชีวิต จริงๆแล้ว “เสียง” และ “ความเงียบ” ไม่มีอะไรแตกต่างกัน มีเพียงแค่ “ความคิด” ที่จะเอาใจใส่ ต่อการรับฟังเท่านั้นเป็นผู้ตัดสินว่าจริงๆแล้ว เสียงนั้นดังหรือเบา ถ้าเราใส่ใจ เสียงนั้นก็ดัง แต่ถ้าเราไม่ได้ใส่ใจ เสียงนั้นก็เบาจนไม่ได้ยินไปเอง

*คำว่า “อด” แปลว่า อยากได้ แล้วไม่ได้ แต่ “ทน” แปลว่า ไม่อยากได้แต่มันดันได้มา เช่น ไม่อยากว่างงาน ไม่อยากร้อน ไม่อยากจนถ้าเราสามารถอยู่กับความรู้สึกอดทนแบบนี้ได้ก็จะกลายเป็นคนอีกระดับที่มีศักยภาพสูงกว่าคนทั่วไป

*คนเรามี 2 จุดในการตั้งคำถาม คือ “จุดยืน” กับ “จุดสนใจ” การตั้งคำถามในการแก้ปัญหาไปในทางที่แสดงออกถึงจุดยืนของเรา อาจทำให้มีคนไม่เห็นด้วย เช่น การถามว่า “เราควรสร้างเขื่อนหรือไม่” เป็นการจุดยืนว่าจะสร้าง หรือไม่สร้าง คนก็จะแตกออกเป็นสองกลุ่มทันที แต่ถ้าตั้งคำถามที่ “จุดสนใจ” เช่น “เราจะบริหารจัดการลุ่มแม่น้ำตรงนี้อย่างไรดี” ก็อาจทำให้คุยกันได้ ตกลงกันได้ หาทางแก้ไขปัญหาด้วยกันได้  ซึ่งท้ายที่สุดแล้วอาจไม่ต้องสร้างเขื่อนก็ได้ แต่อาจเป็นวิธีอื่นที่ทั้งสองฝ่ายห็นตรงกัน

*สำหรับผู้บริหารแล้ว อย่าตัดสินที่ตัวเลข รายงาน หรือ ผลวิจัยเพียงอย่างเดียว แต่อย่าลืม six sense เสียงกระซิบ ที่เป็นสัมผัสที่หกที่เกิดจากการสั่งสมประสบการณ์ด้วย

*ความสำเร็จมากจากความ “ไม่รู้” และ “ความอยากรู้” ความอยากรู้จึงเป็นเหมือนตัวดึงดูดกระแสธารความรู้ที่ไหลลงสู่ยอดเขา และความถ่อมตัวจากความไม่รู้เปรียบเสมือนการทำตัวลดระดับต่ำกว่าพื้นราบเป็นแอ่งน้ำที่กักเก็บความรู้

*ต้นทุนความผดพลาดนั้นแพงมาก เราจึงควรต้องเล่าให้คนอื่นฟัง เพราะถ้าคนอื่นรับรู้ก็เหมือนเป็นการเฉลี่นต้นทุนออกไป

*จงเลือกสนามแข่งเอง อย่าไปสู้ในสนามที่เราเสียเปรียบ แต่เลือกสนามที่เราเหนือกว่า

*น้ำตาของคนประกอบด้วยน้ำ 1% ที่เหลือคือความรู้สึกล้วนๆ เช่นเดียวกับการพิชิตเทือกเขาเอเวอร์เรส มีส่วนประกอบจากความแข็งแกร่งของร่างกาย เพียง 1 % ที่เหลือคือความอดทนของใจ

*พื้นที่ ณ จุดสูงสุดของยอดเขาเอเวอร์เรสอาจเล็ก ยืนได้เพียงคนเดียวไม่เหลือที่พอให้คนรอบข้าง ในขณะที่มียอดเขามากมาย ที่แม้จะไม่สูงเท่า แต่ปลายยอดนั้นกว้างพอสำหรับหลายคน เช่น คนรัก ครอบครัว เพื่อนฝูง เทือกเขาที่ไม่ได้สูงที่สุดนี้อาจมีเสห่น์ มากกว่าเอเวอร์เรสก็ได้

เป็นเล่มที่อ่านง่าย แต่ทิ้งร่อยรอยความคิดให้กลับมาคิดต่อได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis

130  อย่าเป็นคนเก่งที่คุยไม่เป็น

 “การคุยเล่น” ไม่ใช่เรื่องไร้สาระ แต่นับเป็น “ทักษะ” อย่างหนึ่ง เพิ่งมารู้ว่ามันเป็นสิ่งสำคัญที่เป็นตัวช่วยให้คนเก่งๆเค้าอยู่แนวหน้าหรือยิ่งไปกว่านั้น ก้าวไปสู่ระดับสูงในวงการของตัวเอง

เล่มนี้เขียนโดย ยาซุดะ ทาดาชิ ประธานบริษัทที่ปรึกษาฝึกอบรม และอาจารย์พิเศษประจำคณะวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยวาเซดะ เขียนได้ออกมาไหลลื่น อ่านง่าย ย่อยง่าย กระชับ นำเอาไปลองใช้ได้จริง

ทักษะการคุยเล่น เป็นทักษะที่เราได้ใช้บ่อยมากกว่าทักษะอื่นๆด้วยซ้ำ เพราะเป็นประตูสู่ความสัมพันธ์ เป็นจุดเริ่มต้นให้คนยอมรับตัวเรา ถ้าทำจนเห็นผลลัพธ์ มันช่วยให้เราทำงานง่ายขึ้น ลดจำนวนคนที่รู้สึกว่าคุยด้วยยาก กล้าปรากฎตัว ทำความรู้จักผู้คนที่น่าสนใจ สีหน้าสดใส น่าเข้าหา และมีโอกาสดีๆวิ่งเข้าหาตลอด รวมๆแล้วคือถ้าเราประสบความสำเร็จในการสื่อสารก็จะเกิดผลกระทบดีๆต่อชีวิตเราเอง

ซึ่งสิ่งเหล่านี้ ทาดาชิบอกว่า คนที่อยู่ชั้นแนวหน้า เค้ามีทักษะคุยเล่นกันหมด แม้ว่าไม่ได้มีมาแต่เกิด แต่ก็ปรับตัว ฝึกจนชินจนสามารถถ่ายทอดเสน่ห์ในตัวออกมาได้ในที่สุด

*วิธีเริ่มต้นคุยเล่นแบบชั้นแนวหน้า

ให้สร้างสัมพันธ์โดยการนำเสนอตัวเองในระดับที่พอเหมาะ ไม่โอ้อวดตัวเอง และกล้าเล่าข้อผิดพลาดเล็กๆน้อยๆ จะทำให้บรรยากาศครึกครื้นขึ้น

เราสามารถเลียนเสียงและภาษกาย ท่าทาง เพื่อให้สิ่งที่พูดฟังดูน่าสนใจเหมือนได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์นั้น

ถ้าไม่ได้ฝึกพูดมา ( อย่างน้อยสามรอบ  ) ก็ไม่มีทางด้นสดได้ดี  ดังนั้น เตรียมเรื่องราว หรือมุกที่ตั้งใจพูด ซ้อมไว้เพื่อด้นสดได้เป็นธรรมชาติ

ลองเปลี่ยนการคุยเล่นแบบไร้แบบแผน เรื่อยเปื่อย มาเป็นคุยเพื่อ บรรลุเป้าหมายอะไรบางอย่าง

คนทั่วไปชอบใช้เสียงต่ำ ระดับ “โด เร มี” ในการพูดคุย แต่ให้ลองใช้เสียงระดับ “ฟา” “ซอล” เพราะเป็นเสียงที่ทำให้รู้สึกดี

ลองพูดว่าฝากเนื้อฝากตัวด้วย ช่วงต้นสนทนา ช่วยสร้างบรรยากาศที่ดี ไม่มีใครเกลียดคนที่อ่อนน้องถ่อมตนตั้งแต่แรกเจอลงหรอก

*ต้องใช้หัวข้อสนทนาแบบไหน การคุยเล่นจึงจะสนุกสนาน

ถ้าสงสัยว่าต้องใช้หัวข้อสนทนาแบบไหนถึงจะคุยเล่นได้สนุกสนาน ให้ลองใช้แกนสนทนา 2 แกน (แนวตั้งและแนวนอน) แกนตั้งคือความลึกของเนื้อหาการสนทนา ส่วนแกนนอนคือความหลากหลายของหัวข้อสนทนา โดยที่ขณะคุยกัน ลองเปลี่ยนหัวข้อไปเรื่อยๆ (พูดตามแกวนอน) แล้วสังเกตดูว่าคู่สนทนาสนใจเรื่องไหน เมื่อพบแล้วจึงพูดคุยเรื่องนั้นแบบลงลึก (พูดตามแกนตั้ง)

หัวข้อที่เหมาะในการคุยเล่น ควรเลือกที่ไม่ส่งผลกระทบต่อคนอื่น ไม่ต้องเจาะจงพูดถึงใครเป็นพิเศษ (อย่างนั้นจะกลายเป็นนินทาไป) โดยเลือกหัวข้อกลางๆ เช่น ข้อมูลบริษัทของอีกฝ่าย สภาพอากาศ สุขภาพ งานอดิเรก  หรือเรื่องที่มีจุดร่วมกับอีกฝ่าย แต่ต้องระวังไม่ให้การคุยเล่น กลายเป็นการถกเถียง

คนเรามีความสนใจแตกต่างกัน การพูดเรื่องที่ประโยชน์กับอีกฝ่ายให้เขาเอาไปใช้ด้จริง ย่อมดีกว่าความรู้เบ็ดเตล็ดทั่วๆไป แต่ต้องระวังอย่าพูดไปในทางโอ้อวดสิ่งที่ตัวเองรู้ ซึ่งเราสามารถหาข้อมูลเพื่อพัฒนาทักษะการคุยเล่นได้จาก ข่าว หนังสือพิมพ์ หรือขัดเกลาสิ่งที่เราถนัด จนเราสามารถพูดคุยในฐานะ ผู้เชี่ยวชาญในวงการตัวเอง เราก็จะได้รับความไว้วางใจจากคนอื่น

*วิธีฟังที่ทำให้คู่สนทนาเปิดใจโดยไม่รู้ตัว

เลี่ยงคำพูดตอบรับที่ฟังแล้วเหมือนไม่ได้มีส่วนร่วมกับอีกฝ่าย เช่น “อย่างนี้นี่เอง” “นั่นสินะ” แต่ให้พูดแนวที่ฟังแล้วรู้ว่าเราใส่ใจคู่สนทนา ทำให้เค้ารู้สึกมีค่า เช่น “สมแล้วที่เป็นคุณ” “ไม่เคยรู้มาก่อนเลย” “รสนิยมดีจัง” เวลาสนทนากันก็ต้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาอ่อนโยนและตอบรับเป็นช่วงๆ  พยักหน้าแรงๆเมื่อถึงช่วงจริงจัง และอยู่นิ่งๆเมื่อถึงตอนไม่สำคัญ ( อ๋อ เอ๋ ค่ะๆ/ครับๆ อืม สมกับเป็นคุณ อื้อ สุดยอดไปเลย ) และจะดียิ่งกว่านี้หากเราสามารถบอกความคิดเห็นสั้นๆของเราไปด้วย

ถ้าอยากให้เค้าอธิบายรายละเอียดเพิ่มเติม เราก็อาจทวนคำพูดของอีกฝ่ายในรูปแบบคำถามก็ได้ หรือทำให้อีกฝ่ายอยากคุยด้วยการถามแนวๆว่า “คุณทำอะไรเป็นพิเศษบ้างหรือเปล่า” เพื่อขยายขอบเขตการสนทนาให้เค้าเล่าเรื่องตัวเอง คนเรามักชอบที่จะได้รับคำชมในสิ่งที่ตัวเองทำเป็นกิจวัตร หรือเราอาจตั้งคำถามที่ดึงภูมิหลังหรือความทรงจำของอีกฝ่าย ถ้าเป็นการพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งของ เช่น เครื่องประดับ นาฬิกา ให้พุ่งเป้าการสนทนาไปที่ “เจ้าของ” ไม่ใช่ “สิ่งของ” และพยายามเลี่ยมคำถามแนวๆ “ทำไมล่ะ” เพราะสร้างความกดดันให้คนตอบ

หากการสนทนาดำเนินมาถึงหัวข้อที่เราไม่ถนัด หรือไม่เข้าใจ การที่เราแกลังทำเป็นเข้าใจ จะหมายถึงเรา “ไม่ใส่ใจ” แต่การถามอย่างกะตือรือร้น ผสมกับบอกความคิดเห็นของไปด้วย และสรุปคำตอบของอีกฝ่ายตอนท้าย จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าเรา “ตั้งใจฟัง” เมื่อจบการสนทนาแล้วให้จดโน๊ตการคุยเล่นทันทีเพื่อบันทึกความทรงจำ เราควรจำข้อมูล ที่จำเป็นต่อการลดระยะห่างระหว่างกัน

*วิธีที่ช่วยให้สามารถลดระยะห่างได้ทันทีที่เจอกัน

2 วินาที คือช่วงเวลาที่ตัดสินความประทับใจแรกพบ ภาพลักษณ์เป็นสิ่งสำคัญสำหรับคนไม่รู้จักกันอย่างดีมาก่อน ไม่มีใครอยากพบปะคนสกปรกหรือเชยเฉิ่ม รวมไปถึงภาษากายที่ปิด ดูแล้วหม่นหมองไร้พลัง เราสามารถดึงดูดความสนใจคู่สนทนาด้วยการเล่าเรื่องเกินจริงเล็กน้อย ซึ่งไม่ใช่การโกหก แต่เป็นการนำเสนอข้อมูลให้น่าสนใจมากขึ้น หากสนทนาไปเจอช่วงที่ความคิดเห็นขัดแย้งกันให้พูดว่า ตัวเองไม่ทันได้คิดให้รอบคอบเอง เพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะโต้งแย้ง หากต้องการชม ให้ชมพึมพำเหมือนพูดกับตัวเองละสายตามองไปที่อื่นเพราะอีกฝ่ายจะรู้ว่าจริงใจกว่ามองหน้าแล้วชมอย่างโจ่งแจ้ง

*วิธีคุยเล่น ในการเจอกันครั้งถัดไป ที่ช่วยให้ความสัมพันธ์ดีขึ้น

คนส่วนใหญ่ลดกำแพงระยะห่างได้แค่ในครั้งแรกและก็ห่างเหินกันเมื่อเจอกันใหม่ ต้องมารีเซ็ทกันอีกรอบ จึงควรเข้าหาอีกฝ่ายและชวนคุยอย่างกะตือรือร้นถึงเรื่องที่เคยคุยกันครั้งก่อน (เป็นที่มาว่าทำไมถึงแนะนำให้จดโน๊ตเรื่องที่คุยเล่นไว้) เราอาจสร้างความประทับใจเพิ่มด้วยการหาของฝากราคาไม่แพงติดมือไปด้วยเมื่อเจอกันครั้งต่อมา ให้ความสำคัญกับการลงแรงและเวลาในการหาของฝากอย่าไปดูที่มูลค่าเป็นตัวเงิน หากโทรคุยกัน ก็ให้คุยด้วยความรู้สึกคิดถึง ใช้น้ำเสียงเดียวกับเวลาคุยกับเพื่อนที่คบมานาน

*วิธีพูดเข้าประเด็นสำคัญต่อจากการคุยเล่น

หลักการคือต้องรักษาบรรยากาศดีๆของการคุยเล่นขณะพูดประเด็นสำคัญ  การที่จู่ๆพูด “ว่าแต่ว่าวันนี้…” เป็นการทำลายความต่อเนื่องของการสนทนา อีกฝ่ายก็จะระแวงว่าหลังจากนี้จะเป็นอะไร ต้องการขายอะไร จะเอาอะไรจากฉัน ดังนั้น ให้เราปรับเป็นคำพูดที่มันลื่นไหล เป็นธรรมชาติ เช่น “จากที่คุยกันเมื่อกี้ทำให้นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้…” หรือ “เท่าที่ฟังมา ฉันคิดว่าน่าจะช่วยคุณได้…”  เป็นต้น เราควรฝึกเชื่อมโยงเพื่อให้เข้าประเด็นสำคัญจากการคุยเล่น เราสามารถทำให้อีกฝ่ายตั้งใจฟังมากขึ้นจนอยากจดโน๊ตเลยคือการบอกเนื้อหาโดยรวมในทำนองว่าประเด็นสำคัญของเรื่องนี้มีอยู่ X ข้อ และสรุปประเด็นสั้นๆ หากอีกฝ่ายใช้ความคิดอยู่ ให้รอด้วยสีหน้าอ่อนโยนและไม่ต้องไปกลัวความเงียบ ไม่ต้องพูดแทรก ต่อให้อีกฝ่ายฏิเสธ แต่เขาก็จะรู้สึกประทับใจซึ่งส่งผลดีต่อการคุยเล่นและการพูดประเด็นสำคัญในคราวหน้าที่เจอกัน

*ฝึกคุยเล่น

เราสามารถฝึกคุยเล่นในชีวิตประจำวันได้ ยุคนี้การทักคนแปลกหน้าเป็นเรื่องยาก อาจเริ่มจากการถามคนที่อยู่ในลิฟต์ว่าไปชั้นไหน ฝึกพูดคุยเล็กๆน้อยๆ ที่ฟังแล้วเป็นคำพูดที่รู้สึกดีกับพนักงานตอนจ่ายเงิน ตอนเรียกพนักงานใช้เสียงที่กังวานในโพรงจมูกและปาก เราอาจลองไปร้านทำผมที่ไม่เคยไป คุยกับคนขับแท็กซี่ ไปงานเลี้ยงที่มีคนรู้จักน้อยเพื่อฝึกการคุยเล่น แม้กระทั่งลองคุยเล่นกับคนที่คิดว่ารับมือได้ยาก เล่าเรื่องที่ตัวเองเรียนรู้มาให้เพื่อนร่วมงานฟัง และอาจถึงขั้นอาสาเป็นพิธีกรงาน หรืองานที่ต้องกล่าวสุนทรพจน์ (เพราะคนทั่วไปคิดว่าสุนทรพจน์มันเป็นเรื่องน่าเบื่ออยู่แล้ว ถึงแม้เราพูดได้ไม่ดีก็ไม่ส่งผลกระทบเท่าไหร่)

เล็มนี้ขนาดเล็กกระทัดรัด อ่านจบภายใน 2 ชั่วโมง แต่พบว่าอัดแน่นไปด้วยเทคนิคดีๆมากมาย ทำให้เชื่อว่า การคุยเล่นนั้นสำคัญจริงๆ ในยุคที่คนส่วนใหญ่ไม่สนใจกระชับความสัมพันธ์และสร้างความไว้วางใจ เพราะมัวแต่หมกมุ่นก้มหน้าอยู่กับมือถือตัวเอง

แม้ว่าคนเราจะมีฐานะทางสังคมต่างกัน แต่สุดท้ายแล้วเวลสนทนากัน มันจะเป็นเรื่องระหว่างคนกับคนเท่านั้น ซึ่งคุณภาพของความสัมพันธ์จะเป็นตัวกำหนดว่าเราเป็นคนน่าไว้วางใจหรือไม่ ถ้าเราสร้างความสัมพันธ์ที่แข็งแรง ไม่ใช่แค่ผิวเผิน ชีวิตก็จะมีแต่โอกาสดีๆวิ่งเข้าหา เพราะหลายๆครั้งโอกาสก็มาพร้อมกับผู้คนรอบตัวเรานั่นเอง

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis

#อย่าเป็นคนเก่งที่คุยไม่เป็น

128

คนที่เก่งขึ้นทุกวันเขาทำงานด้วย Mindset แบบนี้

หน้าปกไม่ดึงดูดใจเท่าไหร่ แต่ชื่อหนังสือและโปรไฟล์คนเขียนทำให้หยิบเล่มนี้มาจ่ายตังโดยไม่คิดมาก เป็นหนังสือแปลจากภาษาเกาหลีที่เขียนโดย ชเวฮเยอึน และจัสมิน ฮัน ผู้เป็นนักจิตวิทยาและผู้เชี่ยวชาญด้านการออกแบบชีวิตการทำงาน

“มนุษย์ทุกคนไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้ถ้าปราศจากงาน” ถ้าไม่มีงาน ชีวิตเราจะน่าเบื่อและไร้ความหมาย เหมือนหายใจทิ้งไปวันๆรอวันสิ้นอายุขัย

อย่ามองว่า “งาน” ในที่นี้ หมายถึงงานที่ทำเงินเพียงอย่างเดียวเท่านั้น งานดูแลบ้าน สวน งานฝีมือ จิตอาสา ก็นับว่าเป็นงานทั้งนั้น งานมีทั้งงานที่ดี และงานที่ไม่ดี ถ้าอยากใช้ชีวิตให้มีความหมาย จงเลือกทำแต่งานที่ดี สุจริต และไม่ขัดต่อค่านิยมตัวเอง

“งาน” คือการสร้างสรรค์ ตัวเราเองเป็นผู้รับผิดชอบงาน แต่ “การใช้แรงงาน” คือการทำตามคำสั่ง ที่ตัวเราเป็นผู้ถูกงานเบียดเบียน ต้องลองพิจารณาดูว่าจริงๆแล้ว เรากำลังทำงานหรือใช้แรงงานกันแน่

ไม่ว่าเราจะทำงานอะไร อยู่ในอุตสาหกรรมไหน เป็นงานประเภทอะไรก็ตาม จงเป็นนักออกแบบงาน เพราะความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของการใช้ชีวิตเป็นนักออกแบบงานคือ อิสระที่ได้จากการทำงาน เมื่ออำนาจอยู่ในมือเรา เราจะกำหนดชีวิตตัวเอง กำหนดสิ่งที่เราทำ และกำหนดทิศทางของเราเอง

เราควรรู้จักพิกัดของงานก่อนว่ามีอะไรบ้าง และเรากำลังดำเนินอยู่จุดไหน พิกัดของงานมีตั้งแต่ การได้งาน การเลื่อนตำแหน่ง การย้ายงาน (ย้ายไปทำส่วนงานอื่นๆในองค์กรเดิม) การเปลี่ยนงาน (การเปลี่ยนองค์กรใหม่) และ การสร้างอาชีพ สร้างธุรกิจ

ชเวฮเยอึน และจัสมินได้เขียนถึง 10 สาเหตุที่ส่งผลให้คนมีความสุขกับงาน หรือกลายเป็นคนหมดใจกับการทำงาน มีดังนี้

1. ประสิทธิภาพ –ประสิทธิภาพในการทำงานประกอบด้วย ความเชี่ยวชาญทางเทคนิค เช่น ความรู้หรือทักษะในงานนั้นๆ และ ทัศนคติที่จำเป็นต่อการทำงานให้เสร็จ เช่น การจัดการความเครียด หรือ EQ เราต้องทำให้ความสามารถของเรากับงานสมดุลกันจึงจะรู้สึกมั่นคง และคิดว่าตัวเองมีประสิทธิภาพ
2. ความสนุกสนาน – สิ่งนี้จะปรากฎเมื่อมนุษย์มีความต้องการพื้นฐาน 3 ข้อ คือ ความมีอิสระในตนเอง (Autonomy) การมีความสามารถ (Competence) การมีปฏิสัมพันธ์ (Relatedness) เมื่อมีครบ ก็จะเกิดแรงจูงใจในการทำงาน โดยที่ไม่ต้องรอใครสั่ง
3. ความหมายของงาน เป็นสิ่งที่ช่วยให้เรายังทำงานต่อไปได้ พิจารณาจากคำถาม 4 ข้อ งานสำคัญต่อฉันไหม (Significance) งานที่ทำมีประโยชน์หรือเปล่า (Usefulness) งานที่ทำอยู่เกิดขึ้นมาได้อย่างไร (Understanding) และงานเข้ากันได้ดีกับตัวฉันหรือเปล่า (Identity)
4. ความสัมพันธ์ ความพึงพอใจในการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนที่ได้เจอในการทำงาน ซึ่งถ้าเรามีความสัมพันธ์ดีจะส่งผลต่อประสิทธิภาพ ความหมาย การยอมรับ ความสนุกสนาน ในการทำงานตามไปด้วย เช่นเดียวกันหากความสัมพันธ์ไม่ดี ก็ส่งผลต่อความสุขในที่ทำงานไปเต็มๆ
5. การยอมรับ หัวใจสำคัญของการยอมรับเป็นเชื้อเพลิงกระตุ้นการทำงานให้เสร็จ ประเมินความสามารถของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา รู้ข้อบกพร่อง และชมในสิ่งที่ตัวเองทำได้ดี จะช่วยให้เราเห็นจุดอ่อนและจุดแข็งของตน และทำให้คนยอมรับในตัวเราได้
6. วิสัยทัศน์ ถ้าลองคิดว่าอีก 5 ปีข้างหน้า เรายังอยากทำงานนี้อยู่ไหม ถ้าไม่ ก็ควรเริ่มกังวลกับอนาคต  ถ้าความสนุกสนานและความหมาย เป็นตัวบอกสภาพจิตใจปัจจุบัน วิสัยทัศน์ ก็เป็นตัวชี้ทางอนาคต ดังนั้น เราจึงควรเลือกทำงานที่วิสัยทัศน์องค์กรตรงกับวิสัยทัศน์ของตัวเองแม้จะเป็นบางส่วนก็ตาม
7. หน้าที่ เราต้องรู้ว่าหน้าที่ของเราคืออะไร เหมาะกับตัวเราหรือไม่ เคยครุ่นคิดถึงความต่างของงานที่คาดหวังกับงานที่ทำอยู่จริงๆหรือไม่ และจะทำอย่างไรถึงจะได้ทำงานตามที่ตั้งใจไว้
8. การตอบแทน ส่งผลต่อความสุขในการทำงานแน่นอน ทั้งรายรับ โบนัส ค่าตอบแทนพิเศษ การเลื่อนขั้น ฯลฯ เพราะปฏิเสธไม่ได้ว่างานเป็นเครื่องมือในการหาเลี้ยงชีพ
9. วัฒนธรรมองค์กร แทนที่จะแยกว่าวัฒนธรรมองค์กรนี้ดีหรือไม่ดี ให้พิจารณาความเข้ากันได้ของตัวเราและองค์กรดีกว่า เพราะถ้าเข้ากันได้ มันจะกลายเป็นขุมพลังในการทำงานได้
10. สภาพแวดล้อม ทางกายภาพที่อยู่รอบสถานที่ทำงาน เช่น ระยะทางการเดินทางจากบ้านไปทำงาน ที่ทำงานเสียงดังหรือไม่ คับแคบไปหรือเปล่า เพราะสิ่งเหล่านี้ส่งผลต่อความคิดสร้างสรรค์ในการทำงาน

ก็ต้องดูว่าสำหรับงานที่ทำอยู่ในปัจจุบัน เราพอใจในแต่ละข้อมากน้อยแค่ไหน และเราเรียงลำดับความสำคัญแต่ละข้ออย่างไร ก็พอจะบอกได้คร่าวๆว่างานที่เราทำอยู่นั้นตอบโจทย์ชีวิตหรือไม่

—

ทีนี้ แล้วเราจะสร้างสรรค์งานตามความพอใจของเราได้อย่างไร มารู้จักทฤษฎี 4S ที่เปรียบเทียบชีวิตงานกับการเจริญเติบโตของต้นไม้กัน

Seed – เราทุกคนเปรียบเสมือนเมล็ดพันธุ์ น่าเสียดายถ้าเราทำงานไปวันๆโดยไม่รู้ว่าเราจุดแข็งตัวเองคืออะไร วิธีรู้จักตัวเอง มีดังนี้

1. ตีความประสบการณ์ของตัวเอง ตาม ประสบการณ์ (Experience)  เหตุการณ์ (Event) ความพยายาม (Effort) สิ่งที่ได้รับ (Earning)
2. รู้จุดแข็งของตัวเอง นักจิตวิทยาบอกว่าสติปัญญาของมนุษย์มีหลายด้าน แต่ละคนมีความโดดเด่นที่แตกต่างกัน ไม่ว่าจะเป็นด้านภาษา ตรรกศาสตร์ คณิตศาสตร์ มิติสัมพันธ์ ร่างกาย การเคลื่อนไหว ดนตรี มนุษย์สัมพันธ์ การเข้าใจตนเอง ธรรมชาติวิทยา แต่ถ้าไม่ฝึกฝนความฉลาดเหล่านั้นก็จะหายไป
3. ลงทุนกับประสบการณ์และคุณค่าของชีวิต คิดถึงสิ่งที่อยากให้คนจดจำเมื่อเราจากไป

Soil – เพราะงานเป็นสิ่งที่ทำให้คนๆหนึ่งมีที่ยืนในสังคม เราจึงจำเป็นต้องหาที่ทางที่เหมาะสมที่จะเติบโตได้ และโลกที่เราพบเจอผ่านการทำงานเปรียบเสมือน “ดิน” เราต้องค้นพบดินที่เหมาะกับเราให้เจอ แต่ถ้าหาไม่เจอ เราก็สามารถบุกเบิกดินผืนใหม่ได้ และยังสามารถปรับปรุงดินที่รกร้างให้เป็นดินที่อุดมสมบูรณ์ได้ด้วย โดยเราสามารถ

1. สลายเส้นอาณาเขต ไปในที่ๆไม่เคยไป ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ ใช้ชีวิตในแบบที่ไม่เคยใช้
2. บันทึกการสังเกตที่เราเป็นคนเขียน เพราะไม่มีใครเดาได้ว่าดินชนิดใดเหมาะกับเมล็ดพันธุ์แบบใด เราต้องสะสมข้อมูลผ่านประสบการณ์ของเราเอง
3. ทำความรู้จักลูกค้า ในที่นี้ ลูกค้าคือใครก็ตามที่ได้รับอิทธิพลจากงานของเรา อาจเป็นลูกค้าปลายทางจริงๆที่จ่ายเงินให้เรา หรือลูกค้าที่เป็นพนักงานด้วยกัน ไม่ได้จ่ายเงินให้เรา เพียงแต่งานของเราเป็นการให้บริการพวกเขา

Sprout – คือการแตกหน่อของต้นกล้า เป็นการเชื่อมโยงของเมล็ดพันธุ์ให้เข้ากับสภาพแวดล้อม ใช้ประโยชน์จากงานที่ตัวเองทำ ว่ามีความไม่สะดวกแบบไหนและเราจะทำอะไรเพื่อเติมเต็มความไม่สะดวกเหล่านั้นได้บ้าง การแตกหน่อของต้นกล้าจึงไม่ได้มาจากตัวเอง แต่มาจากสายตาของลูกค้า ดังสมการที่ว่า (Seed + Soil) X Customer Values = Sprout

Stem – คือการเลี้ยงดูลำต้นให้แข็งแกร่ง ถ้าไม่มีการลงมือทำและฝึกฝน ก็คงจะยากที่จะเลี้ยงให้ต้นไม้เติบโต

ไม่มีผู้ใดเอาชนะผู้ที่ลงมือทำ  ต่อให้เตรียมตัวมาดีแค่ไหน หรือมีความกล้ามากมายเพียงใดก็ตาม ไม่ทำผลงานก็ไม่เกิด

เทคนิคตัวช่วยคือ

1. แค่พูดสิ่งที่คิดก็ทำให้ชนะได้ ใช้ Storytelling ในการเล่าเรื่อง ฉันจะใช้…….(Seed: ประสบการณ์ จุดแข็ง คุณค่า) ให้แก่ ……(Soil : ฐานลูกค้าและความต้องการ) ลูกค้าของฉัน โดยการให้ (Sprout : การจัดหา บริการ อิทธิพล)  
2. ยืนหยัดด้วยลำแข้งตัวเอง แม้ว่าไม่มีงานใดในโลกที่เราทำได้เองโดยลำพัง เราต่างเติบโตผ่านการช่วยเหลือ การสนับสนุน และคอนเนกชั่นที่มีรอบตัว
3. วิธีทำให้ไอเดียเป็นจริง เมื่อมีเป้าหมายว่าอยากเติบโตไปในทางใด เราควรศึกษาส่วนที่จำเป็นเพื่อสร้างสรรค์งานให้มีคุณค่ายิ่งขึ้น

เรียนอะไรดี คือ ขอบเขตความรู้

ฝึกอะไรดี คือ ขอบเขตของทักษะ

ลองทำอะไรดี คือ ขอบเขตของประสบการณ์

—

การจะสร้างสรรค์งานให้สำเร็จ ย่อมต้องเจอทั้งความลำบากและปัญหาที่ต้องแก้ไขตลอดเวลา แต่ถ้าไม่ยอมละทิ้งการหางานที่ตัวเองต้องการ ทนสร้างสรรค์งานของตัวเองต่อไปเงียบๆ จะช่วยทำให้คนๆนั้นรู้ว่า ที่จริงแล้วตัวเองนั่นแหละที่เป็นศูนย์กลางของการเปลี่ยนแปลง ไม่ใช่ปัจจัยภายนอก และจะทำให้ตัวเองมีความยืดหยุ่นเมื่อเผชิญสถานการณ์ที่ยากลำบาก

จุดเปลี่ยนในงานของเราอาจะเริ่มต้นที่ประสบการณ์เลวร้ายในชีวิตก็ได้ จำไว้ว่าทุกคนย่อมมีขาลงในชีวิต และแน่นอนก็ต้องมีขาขึ้นด้วย

อุปสรรคในการสร้างสรรค์งานที่ทำให้คนส่วนใหญ่ไปไม่ถึงจุดเดือดเพราะมัวแต่คิดว่า ตอนนี้ยังไม่มีอะไรเลวร้ายเป็นพิเศษแล้วเราจะเปลี่ยนทำไม มันจำเป็นขนาดนั้นเลยหรือ ตอนนี้เป็นเวลาที่เหมาะสมแล้วหรือ ฉันจะทำได้จริงๆหรือ แล้วก็ล้มเลิกไป

ทั้งๆที่อยากเปลี่ยนแปลงใจจะขาด แต่พอได้เผชิญหน้ากลับถอยหนี นักสร้างสรรค์งานจึงควรมีความอดทน ถ้าทำดีที่สุดแล้วขอให้รอคอยแทนที่จะกระวนกระวายใจ และเชื่อมั่นว่าสิ่งที่ทำมาทั้งหมดจะพาเราไปสู่จุดใหม่ที่ดีกว่าเดิม และเอาเวลาไปทำสิ่งอื่นๆที่มีประโยชน์ระหว่างรอดีกว่า นอร์แมน วินเซนต์ พีลล์ กล่าวไว้ว่า “ผู้ที่รู้ว่าต้องรออย่างไร ย่อมได้ทุกสิ่งที่ปรารถนาในช่วงเวลาที่เหมาะสม”

สิ่งสำคัญอีกอย่างที่ควรทำควบคู่ไปกับการทำงาน คือ การพักผ่อน เพราะมันเป็นการชาร์จพลังให้เราได้รับพลังงานใหม่ และขยายกรอบความคิดใหม่ๆ เราสามารถพักผ่อนแบบมีประสิทธิภาพได้โดยการพาตัวเองออกจากสภาพแวดล้อมเดิมๆในชีวิตประจำวัน ไปในที่ๆไม่เคยไป การได้อยู่ห่างจากงานบ้างจะทำให้ความกังวลลดลง สมองปรอดโปร่ง และมีสายตาเฉียบคมขึ้น พร้อมกลับมาทำงานอย่างสดชื่น เหมือนต้นไม้ที่ได้รับการรดน้ำ

อ่านเล่มนี้แล้ว เซอร์ไพรส์มาก มันทำให้เจ้ได้ฟื้นฟูความเป็นมิตรกับงานตัวเอง นับว่าดีมากๆเลยแหละ

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis

#คนที่เก่งขึ้นทุกวันเขาทำงานด้วยMindsetแบบนี้