008

วันหยุด หรือวัน ลาพักร้อน ไม่จำเป็นต้องไปเที่ยวเสมอไป
อันนี้เจ้เรียนรู้มาจากพี่ที่เคยทำงานด้วยกัน เลยเพิ่งรู้ว่า อ้าว ลาอยู่บ้านเฉยๆ หรือลาไปทำผม ทำเล็บ เข้าสปา แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ

ก่อนโควิดมา วันลาพักร้อน เจ้จะใช้ต่อเมื่อจะไปเที่ยว หรือไปทำธุระเท่านั้น แต่พอปีที่แล้ว 2020 อย่างที่รู้ๆกันหลายองค์กรปรับโหมดให้พนักงาน Work From Home เจ้ก็เลยได้เข้าสู่วิถีชิวิตการทำงานแบบ New Normal ทำให้ไปเที่ยวก็น้อยลงกว่าเมื่อก่อนมาก วันลาก็เลยไม่ได้ใช้ ลาป่วยก็ไม่มี (ถ้าไม่นับอุบัติเหตุจุกจิก เช่น ตกบันได วิ่งผิดท่าทำให้ปวดเข่า ฯลฯ) สุขภาพดีขึ้นเพราะกินข้าวบ้านตลอด ไม่ท้องเสียนอนรพ.แบบเมื่อก่อน ไม่ต้องเผชิญมลภาวะข้างนอกบ่อยๆ หวัดหรือไข้ ก็ไม่เป็นอีกเลย

การได้อยู่บ้านทำงาน ทำให้มีอิสระในการจัดสรรเวลาที่เหลือเอง เจ้พบว่าการทำงานที่บ้าน มันจะมีสิ่งรบกวนสมาธิน้อยกว่า ถ้าสมมติการทำงานเหมือนการขับรถ ทำงานที่ออฟฟิศจะคล้ายๆกับการขับรถในกรุงเทพ ขับไปเบรคไปเพราะติดไฟแดง แต่พอเป็น Work From Home มันเหมือนรถที่พอสตาร์ทติดแล้วก็วิ่งบนถนนออกจังหวัดยาวๆไป ลื่นไหลไม่สะดุด จนน้ำมันจะหมดก็พักแวะปั๊มเติมซะหน่อย (พักเข้าห้องน้ำ กินขนม) วนลูปแบบนี้ไปเรื่อยๆ บางวันกินข้าวเย็นเสร็จ ก็มานั่งหน้าคอมต่อสามสี่ทุ่มยังทำงานอยู่

ทีนี้เจ้สังเกตได้ว่า ถ้าช่วงไหนทำแบบนี้ติดๆกัน ร่างกายค่อนข้างล้า เพราะกลายเป็นว่า ตาจ้องคอมตลอด สมองคิดนู่นนี่ มือจับเมาส์ และนั่งอยู่กับที่แบบนี้แทบไม่เปลี่ยนอิริยาบท รู้เลยว่าถ้าเป็นแบบนี้นานเข้าก็ต้องลงเอยด้วยการไปกายภาพ ทำ shock wave ดึงคอ ประคบร้อน นวด และอีกสารพัดวิธีให้หายปวดตัว ฯลฯ

เหมือนสมัยก่อนช่วงเรียนป.โท ที่เจ้เคยไปทำกายภาพที่โรงพยาบาลมาแล้ว
แต่จะให้คีย์ลาพักร้อน แรกๆก็ไม่ทำ เพราะรู้สึกว่า ไม่ได้มีไปเที่ยวไหน จะลาทำไม แต่พอมัน Work From Home นานเป็นปีเข้า เลยรู้สึกว่า ลาพักร้อน มันก็คือ ลาพักผ่อนนั่นแหละ จะลาไปทำอะไรก็เรื่องของเรา ตราบเท่าที่ไม่ได้ทิ้งความเดือดร้อนให้ใครถ้าวันนั้นเราไม่อยู่

ดังนั้น เจ้จึงอยากบอกว่า ให้ดูแลร่างกายให้ดีเหมือนที่เราดูแลรถ พอเป็นรถซึ่งเป็นสิ่งของนอกกาย ทำไมเราถึงดูแลใส่ใจได้ เอาเข้าศูนย์ เปลี่ยนน้ำมันเครื่อง เช็คระยะ ล้างรถ ต่อทะเบียน ฯลฯ แต่กับร่างกายตัวเองถึงดูแลได้ไม่ดีเท่านี้

ถ้าวันลาเหลือ ไม่มีงานด่วน ไม่มีประชุม ไม่เดือนร้อนคนอื่นแน่ๆ ลองลาไปให้รางวัลตัวเองดูบ้างก็ไม่เสียหายนะ จะไปเดินเล่น ขี่จักรยาน ขับรถชมวิว นอนดูหนังเฉยๆที่บ้าน ไปนั่งแช่ตามคาเฟ่ อะไรก็ได้ที่ให้ร่างกายรู้สึกว่าฉันได้พักซะที หรือถ้าไม่รู้จะทำอะไร ไปนอนเฉยๆให้คนอื่นปรนนิบัติตัวเราเองก็เป็นไอเดียที่ดี

เร็วๆนี้ เจ้ก็เพิ่งกดลาไปสปา เสร็จแล้วก็ไปหาของอร่อยกิน แค่ครึ่งวันนะ แต่ฟินมากๆเลยแหละ

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis

006

ก่อนจะลงทุนอะไรก็แล้วแต่ ให้ลงทุนเวลาและทรัพย์ของตนเองไปกับการศึกษาเรื่องนั้นๆก่อน

ในรูป คือพอร์ตกองทุนส่วนหนึ่งเปรียบเทียบกันในอดีต ปี 2019 กับปัจจุบันปี 2021

ไม่ได้บังคับว่าต้องให้มาเปิดกองทุนตาม แต่อยากชี้ให้เห็นว่า ลงทุนในหุ้นหรือกองทุน “มีโอกาส” ให้ผลตอบแทนดีกว่าเอาเงินฝากแบงค์เฉยๆ เพราะเงินมันทำงานให้เรา ในขณะที่ฝากแบงค์ไม่ว่าจะออมทรัพย์หรือฝากประจำ จะทำให้เงินนอนเฉยๆจนขี้เกียจไม่ค่อยทำงาน ผลตอบแทนอย่างเก่งก็ไม่เกิน 2% เท่านั้น แพ้เงินเฟ้อไปอีก

แปลว่าด้วยจำนวนเงินที่เท่ากันในอดีต จะมีค่าน้อยลงในวันนี้ จากเมื่อก่อนเงิน 100 บาท ซื้อข้าวกล่องได้ 3 กล่อง มาวันนี้ซื้อได้แค่ 2 กล่องหรือกล่องครึ่งเท่านั้นเอง เห็นแบบนี้แล้ว ไม่อยากหาทางทำให้มันงอกเงยบ้างเหรอ

แต่ แต่ แต่ ก็อย่าเพิ่งกระโจนเข้ามาแบบสุ่มสี่สุ่มห้าเหมือนที่เจ้เคยทำ เพราะความอยากให้พอร์ตโตไวๆ ใจกล้ากดซื้อไม่ดูตาม้าตาเรือ ไม่ได้ศึกษาหุ้นหรือกองทุนที่ซื้อให้ดีก่อน ไม่ยอมดูงบการเงินผลประกอบการ เพราะขี้เกียจ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแต่ละกองเค้าเอาเงินเราไปลงทุนที่ไหนบ้าง ซื้อตามคนอื่นที่เค้าว่าดี เพราะความไม่รู้ของตัวเอง เลยทำให้เจ้ขาดทุนหุ้น และกองทุนไปพอสมควร

ชนิดที่ว่าทั้งพอร์ตติดลบเกิน 50% ก็เคยมาแล้ว เสียดายไม่ได้แคปหน้าจอเอาไว้ให้มาเชยชม ไม่โทษใครนอกจากตัวเอง เพราะลงทุนเองเจ็บเอง จิตใจแตกสลาย เพราะเสียดายเงินที่หายไปเป็นแสน จนเจ้เกือบจะหันหลังให้เรื่องพวกนี้และยอมเอาเงินไปฝากแบงค์อย่างเดียว

แต่ Leonard Cohen นักแต่งเพลงชาวแคนาดาบอกไว้ว่า “There is a crack in everything that is how the light gets in” เมื่อมีรอยร้าว แสงสว่างเลยสามารถลอดผ่านเข้ามาได้ เจ้จึงกลับไปตั้งหลักใหม่ ซื้อหนังสือการลงทุนมาอ่าน เปิด Youtube ฟังคนเก่งๆเค้าคุยกัน ค่อยๆสะสมวิชาไปเรื่อยๆ ปรับพอร์ตไปเรื่อยจนมันกลับมาบวกได้ แม้ว่าจะไม่ได้เก่งจนทำกำไรได้เยอะๆเหมือนเซียนๆเค้า แต่ถ้าเทียบกับในอดีตก็ถือว่าประสบความสำเร็จที่ทำให้ไม่ขาดทุนได้แล้ว

และถึงแม้ทุกวันนี้การซื้อขายหุ้นหรือกองทุนยังมีความลังเลไม่แน่ใจ ต้องถามคนรอบข้างอยู่บ้าง บางทีก็ขายหมู (ขายขาดทุนกำไร) บางทีติดดอยเตี้ยๆ (ซื้อแล้วราคาตกลง) แต่ก็ไม่หนักหนาเท่าเมื่อก่อนอีกแล้ว เพราะบทเรียนที่ผ่านมาสอนเจ้ไว้อย่าให้พลาดแบบเดิมอีก

ตอนนี้พวกเอ็งเพิ่มทำงานไม่นาน ถ้าเจียดเวลามาดูเรื่องนี้สักนิด ไม่ใช้ชีวิตแค่เดือนชนเดือน ต่อให้เจ็บตัวจากการลงทุนบ้าง เจ้ก็อยากให้เจ็บน้อยๆ ให้พอได้รสชาด อย่าได้ลื่นล้มหัวฟาดพื้นแบบที่เจ้เคยเป็นมา สมัยนี้ดีที่ความรู้หาได้แค่ปลายนิ้ว คลิกๆก็เจอแล้ว อยู่ที่ว่าจะสนใจหรือเปล่า

มองให้ยาวๆ มองให้ไกลๆ จะทำให้สบายตอนอายุเยอะขึ้น การทำงานเพราะสนุกเพราะชอบ เป็นเรื่องดี แต่พวกเอ็งคงไม่อยากทำแค่เพราะต้องดิ้นรนในวัฏจักรหาเงินเพื่อประทังชีวิตต่อไปเรื่อยๆไม่มีที่สิ้นสุดใช่ไหม

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis