076

สวมหมวกหลายใบ เข้าใจทุกคน

ยุคนี้แล้ว หลายๆคนก็มีหลากหลายบทบาท ไม่ได้ยึดอาชีพเดียวทำมาหากินอีกต่อไป ตามที่หลายคนบอกว่า พยายามอย่ามีรายได้ทางเดียว ให้หาทางเลือกอื่นไว้ด้วย เลยคิดว่า สมัยนี้ใครๆก็ทำงานเสริม หาช่องทางเพิ่มรายได้ นอกเหนือจากงานหลักกันทั้งนั้น

เจ้เองไม่ได้หางานอื่นเสริม ลำพัง การเป็นพนักงานประจำ ดูแลจัดการอสังหาของป๊า ดูแลพอร์ตหุ้น/กองทุน อ่านหนังสือ เขียนเพจ เรียนออนไลน์ นวดหน้าให้คนใกล้ตัว ดูหนังฟังเพลง ออกกำลังกาย เล่นกับหมาแมว ก็รู้สึกว่าตารางแน่นพอตัว

เจ้ก็ทึกทักเอาเองว่า การที่ได้ดูแลอสังหาของป๊า ก็เหมือนว่าเราสวมหมวกเจ้าของ ได้ทำอีกงานไปในตัว เพราะต้องรู้เรื่องบัญชี ดูตัวเลข P&L รายรับรายจ่ายแต่ละเดือน ต้องคิด ROI ดูผลตอบแทนว่าได้กี่ % ลงพื้นที่จริงเพื่อดูงาน คุยกับคน เพื่อเอาข้อมูลมาประเมินการตัดสินใจแต่ละเรื่องอีกที

หลายครั้งที่ต้องขัดใจกับพี่วิทพี่โสที่ดูแลบ้านดูบัว บ้านพักให้เช่าของป๊า เพราะความเห็นไม่ตรงกัน
พี่วิทและพี่โสมักจะมองในมุมพนักงานที่อยากบริการลูกค้า ผู้อยู่อาศัยอย่างเต็มที่ ไอนู่นเสีย ไอนี่พัง หรือใครร้องขออะไรก็จัดแจงทำให้เสร็จสรรพ ซึ่งพอมาดูตัวเลขแล้ว น่าปวดหัวเสียจริง

เพราะพี่เค้าไม่เข้าใจในมุมเจ้าของ ไม่เข้าใจว่ามันคุ้มหรือไม่คุ้มกับการลงทุนตอบสนองข้อเรียกร้องของผู้เช่า

ส่วนเจ้เองเข้าใจพี่ๆเค้าดี เพราะเราเป็นพนักงานอยู่แล้ว เราก็ย่อมอยากทำงานให้ดีที่สุด แต่เพราะเรามองในมุมของเรา มุมเดียว ก็มักจะคิดว่า แค่นี้เอง ยอดไม่เท่าไหร่ ทำไมไม่อนุมัติทำๆไป มันจะใช้ทรัพยากรเท่าไหร่กันเชียว

หรือตอนที่ไปฝึกงานที่ร้านเมื่อเริ่มงานใหม่ๆและได้ยินพนักงาน KFC ที่ร้านบ่นว่า บริษัทให้ทำยอดขายร้านวันนึงเป็นแสนๆ เดือนนึงก็หลายสิบล้าน ทำไมให้เงินเดือนพวกเค้าแค่หยิบมือ ขี้เหนียวจริง
นี่เป็นมุมมองของคนเป็นพนักงานที่มองแต่เรื่องของตัวเองเท่านั้น

เพราะพนักงานไม่ได้รู้เรื่องราวรายรับรายจ่ายทั้งหมดของบริษัท ไม่ได้ถืองบทั้งหมดของธุรกิจเหมือน CFO

สิ่งที่พนักงานมองเห็น มันเหมือนเห็นแค่ประตูรั้วของบ้านทั้งหลัง แต่ไม่ได้เห็นข้างในบ้าน ว่ามีอะไรอยู่บ้าง

พอวันที่เราสวมหมวกเจ้าของ ทำให้นึกย้อนไปถึงวันที่เราไม่เข้าใจว่าทำไมจะได้ยินบรรดา Chief Level ทั้งหลายคุยกันแต่เรื่อง Budget กันตลอดเวลา ถกกันเรื่องยอดขาย เรื่อง EBITDA (Earning Before Interest, Tax, Depreciation and Amortization – ตัวเลขที่วัดการทำกำไรของธุรกิจ คือยอดขายหัก กำไรขั้นต้น หักกำไรจากการดำเนินงาน มันคือ Operating Income นั่นเอง)

สมัยทำงานใหม่ๆไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้ ทำแต่งานในส่วนของเรา แต่พอยิ่งโต ก็รู้ว่าเรื่องพวกนี้คือหัวใจของการธุรกิจ ทำไมต้อง save cost ทุกทาง ต้องพยายาม up sale ให้ได้มากที่สุด ก็เพราะมันกระทบผลการดำเนินธุรกิจ ซึ่งส่งผลต่อการขึ้นเงินเดือนและโบนัสของพนักงานในท้ายที่สุดนั่นเอง

สำหรับการมาดูงานของป๊า เจ้สนใจ Net Profit มากกว่า EBITDA เพราะตัวหลังเป็นตัววัดความสามารถของผู้บริหารว่ามีเก่งแค่ไหน แต่สำหรับเจ้ ถ้ามองในมุมเจ้าของแล้ว EBITDA สามารถหลอกตาเราได้ว่าธุรกิจมีกำไร

แต่จริงๆแล้วถ้าหักดอกเบี้ย หักภาษี หักค่าเสื่อม ออกไปแล้ว นี่สิคือของจริงที่เจ้าของจะได้จับเต็มไม้เต็มมือ ไม่ใช่ตัวเลขบนกระดาษอย่างเดียว

เมื่อเราสวมหมวกทั้งเจ้าของและพนักงาน เราจะเข้าใจมุมมองทั้งสองฝ่าย เวลาทำงาน เราก็จะได้เปรียบตรงที่เรารู้ทันความคิดลูกน้อง และสามารถอธิบายหรือรับมือกับสิ่งที่เค้ากังวลได้

และเราก็รู้ทันความคิดผู้บริหาร และหาทางช่วยให้องค์กรเราถึงเป้าหมายยอดที่ตั้งไว้อย่างเต็มใจ (ไม่อิดออด)

ไม่ว่าจะสวมหมวกใบไหน ขอให้ทำหน้าที่นั้นให้ดี ผลลัพธ์ก็ย่อมออกมาดีตามความตั้งใจที่ให้ไป

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis

073

ชมก่อนติ

ในที่ทำงานปัจจุบัน ด้วยหน้าที่การงาน ทำให้เจ้มีโอกาสได้อยู่ในจุดที่ต้องเป็นเหมือน commentator เป็นคนโค้ช เป็นคนมองหาจุดแข็ง จุดอ่อน เพื่อให้พนักงานพัฒนาตัวเอง อยู่บ่อยครั้ง

เจ้ยึดหลักว่า ถึงแม้เราจะอายุน้อยกว่าพนักงานคนอื่นที่เป็นผู้เข้าเรียนทั้งหมด แต่เมื่อถึงเวลาต้องทำหน้าที่ เจ้ก็จะพูดอย่างตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อม ดีบอกว่าดี ชมกันตามเนื้อผ้า ไม่ดีก็บอกตรงๆให้ปรับปรุงตรงไหนบ้าง

เวลาที่ฟังพนักงานพรีเซนต์ จะคอยจดโน๊ตไปด้วยและเมื่อถึงเวลาต้องพูด เจ้ก็จะเริ่มจากประเด็นที่คิดว่าสำคัญที่สุดก่อนเสมอ แม้ว่าเรื่องแรกที่พูดจะเป็นการติ เพราะคิดว่าสิ่งสำคัญควรพูดถึงก่อน คนจะจำได้ดี ตามหลักการพรีเซนต์ว่าคนจะจำตอนต้น และตอนท้าย ได้ดีที่สุด ส่วนตรงกลางอาจจะเก็บได้ไม่หมด

ทำแบบนี้มาตลอด ไม่เคยเอะใจในคอมเมนต์ของตัวเองว่าจะไปทำร้ายจิตใจใครหรือไม่ เพราะคิดเพียงว่า เรามีเจตนาดี

แต่เมื่อต้นปี เจ้ได้เป็นกรรมการ ที่ฟังการพรีเซนต์สอนหัวข้อที่ต้องใช้อบรมพนักงาน จากบรรดาพี่ๆระดับผู้จัดการเขต ซึ่งวันนั้นเป็นวัน certify champ (คล้ายๆการสอบสอน) จึงต้องมีเชิญกรรมการข้างนอกองค์กรเข้ามาร่วมฟังและร่วมให้คะแนนด้วย

แต่ละคนจะไปเตรียมตัวตามหัวข้อที่ได้รับ และมา Teach Back คือสอนเสมือนจริงให้คนอื่นในห้องฟัง เจ้ก็ทำตามสเต็ปเดิมที่เคยทำ คือ ตั้งใจฟัง สังเกตทั้งภาษาพูด ภาษากาย และจดบันทึกไว้

พอพนักงานท่านนั้น พรีเซนต์จบ เจ้เป็นแรกที่คอมเมนต์ จำได้เลยว่า เจ้เริ่มด้วยคำติก่อน “ พี่ส้มโอ (นามสมมติ) ไม่ควรให้โพยมันแย่งซีนพี่ไป เพราะพี่ยืนอ่านแทบตลอดเวลา ทำให้พี่ไม่คอนเนกกับคนดู” และติไปอีก 2-3 เรื่อง ก่อนจะปิดท้ายด้วยเรื่องชม “แต่ วันนี้ถือว่าพี่ส้มโอมีพัฒนาการจากตอนซ้อม ไม่พูดเร็วเพราะตื่นเต้นเหมือนเปิดก๊อกที่น้ำไหลไม่หยุด วันนี้ดูนิ่งมากขึ้น มีจังหวะจะโคนในการหยุด รอทั้งห้องให้เข้าใจพร้อมกัน บลา บลา…”

เจ้คิดเอาเองว่า อะไรก็ตามหลังคำว่า “แต่” คือเรื่องจริงที่สำคัญกว่า

เจ้อยากให้คนฟังรู้สึกว่า โดนตินิดหน่อย แต่ได้รับคำชมมากมาย และให้น้ำหนักกับคำชมมากกว่า เลยเลือกที่จะเก็บไว้พูดทีหลัง

และกรรมการท่านอื่นๆก็คอมเมนต์กันตามปกติ พอเสร็จแล้ว ถึงเวลาพักเบรคพอดี มีพี่กรรมการจากข้างนอกท่านนึง เดินเข้ามาหาเจ้และบอกว่า คอมเมนท์ดี แต่อยากให้เรียงลำดับใหม่น่าจะฟังแล้วลื่นไหลกว่า คือ เริ่มจากชมก่อน แล้วค่อยติ เสร็จแล้วปิดท้ายด้วยการย้อนกลับไปชมอีกครั้ง จะทำให้คนฟังรู้สึกดีกว่าเปิดมาปุ๊บก็โดนติเลย

หน้าชาไปวูบหนึ่ง นี่เราทำให้คนเสียความรู้สึกไปตั้งเท่าไหร่แล้วเนี่ย

ช่างไม่มีศิลปะในการพูดเอาเสียเลย ทำงานมาก็แล้วนาน เพิ่งมาระลึกได้ก็ตอนมีคนเตือน ต้องขอบคุณกรรมการท่านนั้น ที่สอน ไม่ปล่อยผ่าน เจ้ถือว่าใครที่กล้าตักเตือนเรา คนนั้นเค้าไม่ได้เกลียด แต่เพราะหวังดีกับเราจริงๆ

เราจึงต้องน้อมรับทั้งคำติและคำชม อย่าไปอคติกับคนที่แย้งเรามา

ถ้ามาดูหนังสือที่บ้าน จะพบเรื่องที่เกี่ยวกับการพูดค่อนข้างเยอะ เพราะเจ้รู้ตัวว่าพูดไม่เก่ง แต่ด้วยหน้าที่การงานมันเป็นไฟลท์บังคับ จึงต้องศึกษาเพิ่มเติม พอรู้ว่าเราขาดอะไร เจ้ก็รีบไปเติมความรู้ โดยการไปเข้าคอร์สเรียนพูด public Speaking ลางานไปเรียนเอง 3 วันเต็ม จ่ายเงินค่าเรียนเองหลักหมื่น

เราจะมัวรอให้บริษัทมาป้อน หรือต้อนให้ไปอบรมไม่ได้แล้ว ในเมื่อมันส่งผลกับงานที่ทำ มันก็เป็นหน้าที่ของเราที่ต้องพัฒนาตัวเองด้วย

หลังจากนั้นมา เมื่อต้องมีการคอมเมนท์ เจ้ก็ปรับการวิจารณ์ใหม่เลย ไม่ว่าคนนั้นจะมีข้อที่ต้องปรับปรุงมากขนาดไหน เจ้ก็จะไม่พูดเรื่องแย่ให้เค้าเสียกำลังใจก่อน แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องสำคัญมากที่สุดก็ตาม

เพราะความรู้สึกคนฟัง สำคัญกว่า

ถ้าเราทำใจเขาห่อเหี่ยวแล้ว จะเติมยังไงก็เติมไม่เต็ม ต้องรอให้เค้าตกผลึกได้เอง กว่าจะถึงวันที่เค้าเข้าใจความหมายของเรา ก็อาจไม่คุ้มกับการที่เราไปฝากรอยแผลไว้ในใจเค้า

การพูดจึงสำคัญมาก เมื่อต้องวิจารณ์ใคร ชม ก่อน ติ เสมอ นะน้องรัก

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis

072

ความไม่ได้ดั่งใจ อาจไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไป

ในหนังสือ พันครั้งที่หวั่นไหว กว่าจะเป็นผู้ใหญ่ของคิมรันโด ได้เขียนเรื่องราวของเจ้าของห้องเช่าที่ใจแคบที่สุด คือสุดยอดเข้าของห้องเช่าเอาไว้

คิมรันโด เป็นอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัยโซล ที่เกาหลีใต้ ซึ่งจะมีอพาร์ทเมนต์ที่เตรียมไว้ให้สำหรับอาจารย์ที่ยังไม่มีที่อยู่ (สมัยนั้นอาจารย์จะมาต่างต่างจังหวัดหรือไม่ก็จบจากต่างประเทศ ทำให้ไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่งในโซล) เป็นที่พักให้บรรดาอาจารย์เช่าราคาถูกเป็นเวลา 2 ปี

ซึ่งตอนนั้นการแข่งขันสูงมาก ใครๆก็อยากได้สิทธ์การเช่าระยะยาวนี้ เพราะไม่ต้องตระเวนหาห้องเช่าที่แสนแพงในโซล และวุ่นวายหาเงินมัดจำก้อนโต (ชอนเซ) ซึ่งถ้าได้พักที่มีอพาร์ทเมนต์ของมหาลัย ก็ไม่ต้องวางเงินชอนเซ และสามารถเอาเงินไปทำอย่างอื่น เช่นฝากธนาคารกินดอกเบี้ยได้อีก แถมยังไม่ต้องกังวลกับการเช่าที่พักข้างนอกแล้ววันดีคืนดี เจ้าของห้องบอกยกเลิกสัญญาดื้อๆ
ทำให้ Demand ในการอยากได้สิทธ์ที่พักที่มหาลัยเตรียมไว้มากกว่า Supply

ซึ่งคิมรันโด ก็ได้ยื่นเรื่องไปแต่ไม่ผ่าน ทำให้ต้องออกไปหาห้องเช่าแบบวางเงินประกันชอนเซ ซึ่งก็มีปัญหาภายหลัง เพราะเมื่อเกิดวิกฤติ IMF เจ้าของห้องไม่ยอมคืนชอนเซ ทำให้ต้องฟ้องร้องกันวุ่นวาย คิมรันโดได้บทเรียนว่าปัญหาการเช่าบ้านแบบชอนเซนั้นหนักหนาสาหัสมาก และตั้งใจว่าจะต้องซื้ออพาร์ทเมนต์ของตัวเองให้ได้ เขาจึงกู้ธนาคารรวมกับเงินชอนเซที่ฟ้องร้องจนได้คืนมา และรวมกับที่หยิบยืมจากญาติพี่น้อง

ดิ้นรน เก็บเงิน หารายได้เพิ่ม ทำทุกทางจนสามารถซื้ออพาร์ทเมนต์ได้สมใจภายใน 2 ปี

ช่วงเวลานี้เองที่คิมรันได้เจอเพื่อนอาจารย์ผู้ซึ่งได้เช่าอพาร์ทเมนต์สวัสดิการแต่สิทธ์กำลังจะหมดลง เขาดูกังวลใจมากเพราะต้องหาที่พักใหม่ท่ามกลางราคาห้องเช่าที่ปรับตัวสูงขึ้นในโซล

คิมรันโดจำได้ว่าเพื่อนอาจารย์คนนี้ดูวางท่า ภูมิใจมากที่ได้รับเลือก แต่ว่าตอนนี้สภาพกลับตรงกันข้ามกันเลย เขาบอกว่า ถ้าตอนนั้นเขาไม่ได้รับสิทธ์แล้วหาทางออกด้วยตัวเอง ป่านนี้คงมีบ้านแบบคิมรันโดแล้ว

ตอนนั้น คิมรันโด ถึงได้รู้ว่า ความผิดหวัง ความไม่ได้ดั่งใจ จะทำให้เราเตรียมพร้อม มีแรงฮึดสู้ได้ดีกว่าทางที่โรยไปด้วยกลีบกุหลาบ เขารู้สึกว่า โชคร้ายกลายเป็นโชคดีในที่สุด

—

หลังจบปริญญาโท เจ้เข้าทำงานที่ Starwood ที่เคยเป็น Chain โรงแรมใหญ่ติดอันดับโลก มีแบรนด์โรงแรมที่ดูแลคือ Sheraton, Westin, A Luxury Collection, W, Le Meridien, St. Regis และอีกหลายแบรนด์

ตอนนั้นที่ได้ทำงานที่นี่ ภูมิใจมาก เพราะว่าได้ทำที่ Regional Office ซึ่งมีแต่บรรดาผู้บริหารต่างชาติ และคนไทยหยิบมือเดียว เจ้มีนายเป็นคนสิงคโปร์ ทั้งออฟฟิศมีคนไม่ถึง 20 คน ทำงานที่ตึกสาธรสแควร์ ตึกสวย ใจกลางเมือง ตลอดสองปีกว่าที่อยู่ด้วยกันมา มีแต่ความสุขในการทำงาน จนถึงวันที่มีข่าวว่า Marriott จะเข้าซื้อกิจการ Starwood ทั้งหมดทั่วโลก

วันนั้นเอง ที่เจ้รู้สึกว่า งานที่เคยคิดว่ามั่นคง กลับไม่เป็นอย่างนั้น เพราะเราอยู่ในส่วน Corporate ไม่ใช่ส่วนโรงแรม เวลาซื้อกิจการ เขาต้องต้องเอาคนทำงานที่โรงแรมไปด้วย ดังนั้นพวกที่ทำอยู่ Corporate ทั้งหลายทั่วโลก ทั้ง Area และ Regional office ก็มีหนาวๆกันว่าจะโดนเลิกจ้าง และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

ปลายปี 2015 Marriott เซ็นสัญญาซื้อ Starwood เรียบร้อยและค่อยๆมีการโอนถ่ายงานกัน เป็นระยะเวลาเกือบปี ช่วงสองเดือนสุดท้ายของการทำงานที่นี่ มีคนจาก Marriott เข้ามานั่งทำงานที่ออฟฟิศของ Starwood มันเป็นภาพที่ปวดใจ เพราะพี่ๆ Starwood เริ่มหายไปทีละคน สองคน จากการสมัครใจลาออกเองบ้าง จากการเลิกจ้างเองบ้าง เป็นการถ่ายเลือดเก่าออกแล้วรับเลือดใหม่ (คนจาก Marriott) เข้ามา

จนเมื่อถึงต้นปี 2017 เมื่อส่งทุกคนออกจาก Starwood ครบแล้ว ถึงเวลาที่เจ้จะไปบ้าง ตอนนั้นมี Opportunity เข้ามาให้เลือกอยู่ 3 ที่ กลุ้มใจมากเพราะกังวลไปหมด เนื่องจากใจจริงไม่ได้อยากย้ายไปไหน แต่สุดท้ายก็เลือกออกมาเป็นลูกหลานผู้พัน KFC เพราะมีพี่ที่รู้จักชวนไปทำ

ช่วงแรกๆที่ทำงานที่ใหม่ Culture Shock มาก เพราะไม่เคยต้องส่งเมล์เป็นภาษาไทย และ ระบบการทำงานอะไรก็ไม่เหมือนกัน สไตล์คนทำงานก็คนละขั้วกันเลย เปลี่ยนจากโรงแรมมาสาย Food จากองค์กร International มาเป็นองค์กรไทยๆ คนละเรื่องกันจริงๆ ช่วงแรกที่ทำงานที่นี่ยังอาลัยอาวรณ์ Starwood อยู่มาก ถึงตอนนี้ก็ยังคิดถึงอยู่

แต่เวลาก็ได้ทำให้เราเติบโตขึ้น ปรับตัวได้ดีขึ้น และทำงานอย่างมีความสุขได้เหมือนเดิม แถมยังพ่วงมาด้วยการบาลานซ์เรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานได้ค่อนข้างดี เพราะจำได้ว่าก่อนหน้านี้ เลิกงานมาไม่เคยเห็นแสงอาทิตย์เลย

พอมาอยู่ที่นี่ จัดสรรเวลาเองได้ มีเวลาออกกำลังกาย อ่านหนังสือที่ดองไว้ ลาเที่ยวได้ยาวๆ ไม่มีอะไรหายไป ยกเว้นภาษาอังกฤษที่ไม่ได้ใช้เยอะเท่าแต่ก่อนเท่านั้นเอง

จนมาเจอ Covid-19 ที่ทำให้อุตสหกรรมท่องเที่ยวหยุดชะงักไปเป็นปี คนทำงานวงการนี้ ก็รู้กันว่าเจ็บปวดขนาดไหน เลยเข้าใจความรู้สึกคิมรันโดขึ้นมาทันที ว่าสิ่งที่เราคิดว่าแย่ ไม่ได้ดั่งใจในตอนนั้น ทำให้เราพร้อมและแข็งแรงกว่าเก่าในวันนี้

—

เช่นเดียวกันกับที่ Paul Smith นักออกแบบระดับโลก ที่ตอนแรกตั้งใจว่าอยากเป็นนักปั่นจักรยาน แต่เพราะประสบอุบัติเหตุจึงผันเส้นทางขีวิตเข้าสู่เส้นทางดีไซเนอร์ และอีกหลากหลายเรื่องราวของคนดังที่ประสบความสำเร็จในวันนี้ แต่ในอดีต พวกเขาก็เจอกับสิ่งที่ไม่เป็นไปตามความคาดหวังมานับไม่ถ้วน

หากเจอเรื่องร้ายๆ เปลี่ยนให้มันเป็นแรงผลักดันให้เราสู้ต่อไป เราต้องรู้จักเรียนรู้รสชาดของความเจ็บปวด เราถึงจะเติบโตขึ้น

พยายามมองหาแง่ดีของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จำไว้ว่าอะไรที่เกิดขึ้นแล้ว ดีเสมอ

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis

071

อย่าให้หัวโขนทำให้เราเป็นคนไม่ดี

ในชีวิตจริง ไม่ผิดที่เราจะทำดี ให้ความสำคัญกับคนใกล้ชิด คนในครอบครัวของเรามากกว่าคนทั่วไป เพราะใครๆก็ย่อมต้องเห็นพวกพ้องของตนดีกว่าคนนอกอยู่แล้ว เข้าทางสุภาษิต เลือดข้นกว่าน้ำ

แต่ในชีวิตการทำงาน เราต้องระมัดระวังมากๆ ไม่ให้มีความลำเอียง ความไม่ยุติธรรมเกิดขึ้น เพราะคนที่ทำงานไม่ใช่คนในครอบครัวเรา แต่เป็นคนที่เหมือนลงเรือลำเดียวกับเรา เป็นคนที่มาอยู่รวมกันด้วยเหตุผลที่จะพาบริษัทให้เดินหน้าต่อไปได้ มีเป้าหมายที่คอยผูกทุกคนให้อยู่ด้วยกัน

ถ้าวันใดเป้าหมายเปลี่ยนไป ก็จะมีใครบางคนออกจากเรือลำนั้นไปหาเรือลำใหม่เอง

เจ้ไม่เห็นด้วยกับการเลือกปฏิบัติ กับพรรคพวกของตัวเอง หรือคนที่ตัวเองไว้ใจ และทอดทิ้งอีกฝ่ายแบบไม่ใยดี เพียงเพราะเขาไม่ได้สนิทกับเรา หรือมีประโยชน์กับเรา หรือการใช้อำนาจโดยไม่ถูกต้อง เอาผลประโยชน์เข้าตัว คนอื่นจะเป็นอย่างไรก็ช่าง คนแบบนี้ ไม่มีใครอยากนับถือด้วยความจริงใจในโลกการทำงาน เป็นเหมือนโลกสมมติ ที่เราฝันไป และได้ใช้ชีวิต มีบทบาท มีหน้าที่ความรับผิดชอบ ชั่วระยะเวลาหนึ่ง

เพราะไม่มีใครทำงานได้ไปตลอดชีวิต (ถ้าไม่เสียชีวิตก่อนวัยอันควร) ดำเนินชีวิตมาถึงจุดหนึ่ง เราก็ต้องส่งไม้ต่อให้คนที่หนุ่มสาวมีแรงเยอะกว่าทำต่อไป และพักผ่อนตามสังขารที่ร่วงโรย

ดังนั้นแล้ว การทำงานจึงเป็นเหมือนความฝันที่เราจะเป็นอะไรก็ได้ตามที่องค์กรจะให้เป็น ตามความรู้ความสามารถที่มี แต่เมื่อหมดวัยที่จะทำงาน ก็คือหมดเวลา ต้องตื่นจากฝัน ไปใช้ชีวิตที่ไม่มียศฐาบรรดาศักดิ์อะไรอีก

เมื่อตื่นขึ้นมาจากฝัน เจอโลกความจริง หน้าที่การงาน ตำแหน่ง หัวโขนต่างๆ ก็จากไปหมด เหลือเพียงคุณงามความดีที่จะทำให้ผู้คนยังนับถือเรา แม้ไม่มีสิ่งเหล่านั้นประดับอยู่

ถึงวันหนึ่ง เมื่อวัยวุฒิได้ เราอาจมีอำนาจ มีบริวาร อย่างเลี่ยงไม่ได้ อยากให้น้องเป็นคนเสมอต้นเสมอปลาย ไม่เลือกปฏิบัติ ไม่เอาประโยชน์สวนตนนำทาง ไม่ดูแคลนและทำเป็นไม่เห็นค่าคนอื่น จงอย่าให้คนเคารพ นับถือเราเพราะหัวโขนเท่านั้น

ถ้าเราทำตัวดีมาตลอด ผู้คนเค้าจะศรัทธาและเชื่อมั่นในตัวเรา ไม่ใช่ตำแหน่ง หัวโขนของเรา ซึ่งสิ่งเหล่านี้มันจะติดอยู่ในใจไปตลอดกาล ไม่ได้จบลงแค่หมดอายุงาน

มีหลายคนที่พอจบการทำงานไปแล้ว แต่ผู้คนยังรักและเคารพนับถือ ยังติดต่อนัดทานข้าว รักษาความสัมพันธ์ไว้ไม่ห่างหาย นั่นเป็นเพราะวันที่มีหัวโขน เขาเหล่านี้ไม่หลงระเริงไปกับยศถาบรรดาศักดิ์ และตั้งใจทำหน้าที่ตัวเองให้ดี ดูแลเอาใจใส่บริวาร ไม่เอาผลประโยชน์เข้าตัว ทำให้แม้วันนี้จะไม่ได้อยู่ในโลกการทำงานแล้ว ก็ไม่ได้ทำให้ความรักที่ผู้คนมีต่อพวกเขาหายไป กลับพูดถึง สรรเสริญแม้ลับหลังแล้วก็ตาม

ในขณะที่มีหลายคนที่เป็นผู้ใหญ่ ที่ไม่น่ารัก ไม่น่าเคารพเอาเสียเลย ก็ไม่เป็นไร โลกต้องการความหลากหลายอยู่แล้ว ถ้ามีแต่คนแบบเดียวกันหมดก็จะไม่มีตัวเปรียบเทียบว่าอะไรดีไม่ดี

การมีคนประเภทนี้บนโลก ก็ทำให้เรารู้ว่า อะไรที่เราไม่ชอบ คิดว่ามันไม่ดี ก็อย่าไปทำตาม เท่านั้นเอง

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis

070

ของบางอย่างก็มีค่าแค่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง

แม้ว่าเราจะจัดบ้านไปกี่ครั้ง เก็บของทิ้งใส่ถุงดำไปกี่สิบถุง แต่ของที่เจ้ยังไม่อยากทิ้ง ยังอยากจะเก็บไว้อยู่ คือบรรดาโทรศัพท์มือถือตกรุ่น และ Talking Dictionary ทั้งหลาย

ของเหล่านี้ ขายไปก็ได้ไม่กี่ตังค์ แต่ความทรงจำที่มีร่วมกันมันมากมายเหลือเกิน เลยขอแอบเก็บไว้ก่อน มันยังเป็นของที่ Spark Joy อยู่ เก็บได้ไม่เปลืองพื้นที่เหมือนพวกเครื่องออกกำลังกาย ทีวี เครื่องซักผ้า ตู้เย็นที่ใช้การไม่ได้แล้ว

จำได้ว่า ตอนอยู่ ป.6 ป๊าม้าส่งไปเรียนซัมเมอร์ที่เมืองเพิร์ธ ออสเตรเลีย ไม่ได้เป็นการไปเมืองนอกครั้งแรก แต่เป็นการจากบ้านไปอยู่กับครอบครัวชาวออสเตรเลียที่เป็น Host เป็นครั้งแรก ตลอดระยะเวลาเกือบ 1 เดือนที่ไปเรียนและใช้ชีวิตกับ Host กับเพื่อนๆที่นั่น มีความสุขมาก

และเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ชอบภาษาอังกฤษ พอกลับไทยมา ก็เริ่มหาเพลงสากลฟัง อ่านหนังสือภาษาอังกฤษ เล่มบางๆ ของ Penguin Books พอสำนักพิพม์ออกเล่มใหม่มา ก็ต้องตามไปซื้อมาอ่านทุกครั้งไป ทุกวันนี้หนังสือเหล่านั้นก็ยังเก็บไว้อยู่ในห้องนอนที่บ้านอยู่เลย

ตอนนั้นภาษาอังกฤษไม่ได้ดีมาก ครั้นจะอ่านหนังสือนอก ก็เลยต้องอ่านไปเปิด Dictionary (ที่เราเรียกติดปากกันว่า “ดิก”) เล่มหนาะเตอะหนักเกิน 1 กิโลไป เพื่อจดศัพท์ที่แปลไม่ออกใส่กระดาษไว้ เพราะมีแนวโน้มว่าเล่มนั้นๆจะใช้ศัพท์เดิมๆวนไป พออ่านจบก็จะทำให้เราจำศัพท์นั้นได้ไปโดยปริยาย

แต่ปัญหาคือ จะได้อ่านหนังสือภาษาอังกฤษ ก็ต่อเมื่ออยู่บ้าน เพราะไม่สามารถแบกดิกเล่มใหญ่ไปไหนมาไหนได้ แม้ว่าจะมีดิกเล่มเล็กออกมาขายแล้วก็ตาม มันก็ยังไม่สะดวกอยู่ดี เพราะความหนาก็ยังคงเดิม แม้ว่าไซส์จะเล็กลงก็ตาม

พอเวลาผ่านไปอีกหน่อย ก็มี Talking Dictionary ออกมา นี่คือสิ่งประดิษฐ์ที่รอคอยสมัยนั้น แก้ปัญหาการพกดิกติดตัวได้ดีมากๆ เพราะมันพกง่าย แถมยังมีเสียงให้ฟังว่าคำนี้อ่านอะไรอีกด้วย ราคาก็แพง หลายพันเลย แต่ก็อยากได้มากจะลงแดงเอา ป๊าม้าก็เลยยอมซื้อให้ เจ้ใช้งานมันบ่อยจนพังและต้องซื้อเครื่องที่สองตามมาในเวลาไม่กี่ปี

และผลของการเพียรพยายามจะเรียนรู้ภาษาอังกฤษในวัยเด็ก ก็ทำให้เจ้ใช้งานมันในมหาลัย ในที่ทำงาน พรีเซนท์งานได้ความทรงจำกับ Talking Dictionary มันมากมายเกินกว่าจะเอามันทิ้งใส่ถุงดำไป

เช่นเดียวกับโทรศัพท์มือถือ จำได้ว่า เวลาจะได้มือถือเครื่องใหม่ เราจะตื่นเต้น ดีใจ ที่ได้ใช้ของใหม่ล่าสุด ทะนุถถนอมอย่างดี หาที่ห้อยมือถือมาใส่บ้าง หาเคสมาสวมบ้าง ฯลฯ แต่ความรู้สึกสดใหม่นี้ก็ค่อยๆจางหายไป ตามเวลา จนในที่สุด มันก็ถูกแทนที่ด้วยมือถือรุ่นใหม่กว่าทุกครั้งไป

เจ้ยังคงเก็บของเหล่านี้เพื่อเตือนใจถึงความไม่เที่ยงของมนุษย์เรา วันนี้อยากได้ วันหน้าก็ไม่อยากมีแล้ว วันนี้สวยงาม วันหน้าก็หย่อนยานได้ เป็นสัจธรรมของชีวิต เกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป

แต่ความทรงจำที่เกิดขึ้นระหว่างที่ได้ใช้งานแต่ละเครื่องนั้น มันนานับคณาจริงๆ

บางเครื่อง เป็นมือถือเครื่องแรกของป๊า บางเครื่องเป็นมือถืออันสุดท้ายของม้า บางเครื่องเป็นเครื่องแรกที่ใช้เงินเดือนตัวเองซื้อ แต่ละเครื่องมันทำให้คิดถึงเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในความทรงจำ
มันก็เลยยังปลุกเร้าความสุขได้อยู่ (Spark Joy)

ไว้ถ้าจัดบ้านครั้งต่อไปแล้ว เจอของเหล่านี้ หากมันไม่สามารถ Spark Joy แล้ว เจ้ค่อยเอามันไปทิ้งก็แล้วกันนะ

ทุกคนน่าจะมีของที่เคยอยากได้มากๆ พอได้มาแล้วก็ค่อยๆลืมความรู้สึกนั้นไป ดังนั้น เวลาซื้ออะไรใหม่ๆ ก็ลองพิจารณาดูว่า ของนั้นเราอยากได้มันมากขนาดจะอยู่กับมันไปตลอดได้หรือเปล่า แล้วจะทำให้เรามีสติในการซื้อของเพิ่มมากขึ้น

ถึงมีคำพูดว่าให้ซื้อประสบการณ์มากกว่าสิ่งของ เจ้เพิ่งเข้าใจก็ตอนที่ได้เดินทางเที่ยว แม้เวลาผ่านไป แต่ความจำทรงตอนเที่ยวยังคงอยู่

และมันอิ่มเอมใจมากกว่าสิ่งของจริงๆ

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis

069

หาเวลากำจัดขยะในบ้านกันเถอะ

หลังจากที่ได้อ่าน ชีวิตดีขึ้นทุกๆด้านด้วยการจัดบ้านแค่ครั้งเดียว ของมาริเอะ คนโด และเราก็ได้ทยอยเคลียร์บ้าน โดยการทำเป็นโซนๆ ตั้งแต่ปีที่แล้ว 2020 ช่วงโควิด

ปีนี้เราก็ทำต่อเนื่อง ตามแผนที่วางไว้ว่าสงกรานต์ปีนี้เราจะเคลียร์ของในบ้าน และก็ถึงเวลาของห้องเก็บของ ที่ๆเราเก็บทุกสิ่งอย่างที่ไม่ได้ใช้แล้ว หรือใช้ไม่ได้แล้ว แต่ไม่ยอมทิ้งเอาไว้ ด้วยความหวังว่า สักวันจะเอาไปซ่อม สักวันจะได้เอากลับมาใช้ใหม่อีก

แต่ก็ไม่เคยมีวันนั้น

เช้าวันที่ 13 เมษายน 2021 เราสามพี่น้อง พี่พีท พี่โส และหมึก มาช่วยกันเอาของออกจากห้องเก็บของ ไม่น่าเชื่อว่าห้องเล็กๆจะจุของได้เยอะขนาดนี้

ทั้งเครื่องออกกำลังกายตกรุ่นมากมาย เครื่องถ่ายเอกสาร ทีวีรุ่นโบราณ เครื่องดนตรีที่พังแล้ว กระเป๋าเดินทางที่แถมมากับทัวร์ กระเป๋าเดินทางที่ล้อเสียแล้ว โซฟาที่ไม่มีใครนั่งมาเป็นสิบๆปี ของที่เคยทำบริจาคเป็นล็อตใหญ่ๆ แผ่นซีดีนับร้อยแผ่นที่สมัยนี้คงไม่สามารถเปิดดูได้แล้ว ฯลฯ มีของกระจุกกระจิกเต็มบ้านที่ถูกลืม เก็บตายอยู่ในห้องเก็บของห้องนี้

วันนี้มันได้ถูกปลดปล่อยแล้ว

ตามที่มาริเอะ บอกไว้ว่า ของที่ไม่ได้ใช้แล้ว ก็ควรขอบคุณที่มันได้ทำหน้าที่สมบูรณ์และปล่อยมันไป ทำพิธีร่ำลาจากกันด้วยดี

เราใช้เวลาครึ่งวันจัดการเคลียร์จนได้พื้นที่ในห้องเก็บของคืนมา วินาทีที่เห็นห้องที่เคยอัดแน่นไปด้วยสิ่งของ เปลี่ยนมาโล่งสายตา รู้สึกตัวเบาอย่างประหลาด เหมือนเรือที่ทื้งสัมภาระที่ไม่จำเป็นออกไป

จริงอย่างที่ มาริเอะบอกว่า การจัดบ้าน เราต้องทำให้มันเป็นอีเวนท์ใหญ่ ทำให้เป็นวันสำคัญ ที่เราต้องเข้าร่วม และทำต่อเนื่องรวดเดียวจบ อย่าค่อยๆทำวันละนิดวันละหน่อย เพราะมันจะไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนแบบนี้

พอได้เห็นบรรดาขยะถูกขนลงจากบ้าน ออกจากพื้นที่อาศัย เราก็รู้สึกได้เองอัตโนมัติว่า ต่อไปเราต้องมีสติในการซื้อของเข้าบ้านมากกว่าในอดีต และต้องรู้จัก Let go ปล่อยวาง

ให้สิ่งของได้ไปตามทางของมัน ดีกว่าขังมันไว้ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ นานนับปี

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis

068

เพราะตัวหนังสือสร้างจินตนาการได้ไม่รู้จบ

สมัยเด็กๆ ตอนอยู่ประถม หนังสือแฮรี่ พ็อตเตอร์กำลังโด่งดัง ป๊าก็ซื้อมาให้เจ้อ่านเล่มแรก ตอนนั้นเจ้ยังไม่ได้เสพติดการอ่านเหมือนทุกวันนี้ สิ่งที่อ่านสมัยนั้นจะเป็นพวกหนังสืออ่านนอกเวลาที่โรงเรียนแจก หรือหนังสือเล่มเล็กๆขนาดฝ่ามือ หรือหนังสือนิทานอีสบเล่มบางๆ

ป๊าม้าคงเห็นว่าสามารถปล่อยให้เจ้อยู่คนเดียวได้ ขอแค่ยื่นหนังสือให้เล่มหนึ่ง ก็จะนั่งนิ่งอยู่กับหนังสือตรงหน้าเป็นชั่วโมงๆ

และ แฮรี่ พ็อตเตอร์ กับศิลาอาถรรพ์ คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ติดใจการพลิกหน้ากระดาษและยังคงทำต่อเนื่องจนถึงทุกวันนี้

สำหรับ แฮรี่ พ็อตเตอร์ กับศิลาอาถรรพ์ เป็นนิยายแปลเล่มแรกๆที่ได้อ่าน มันสนุกมากสำหรับวัยเด็ก ตื่นตาตื่นใจกับโลกเวทมนตร์ มันเหมือนหลุดไปอีกโลกนึงเวลาอ่าน

มีโรงเรียนฮอกวอตส์ ที่แบ่งนักเรียนออกเป็น 4 บ้านตามลักษณะนิสัยของเด็กๆ มีศาสตราจารย์สอนวิชาแปลกๆ มีเรื่องเหนือจินตนาการเต็มไปหมด เพราะเล่มนี้เลยทำให้เจ้เปิดโลกไปอ่านนิยายแปลเรื่องอื่นๆในวัยเด็ก

ช่วงนั้นจำได้ว่า ที่โรงเรียนประกาศเรื่องแคมเปญอ่านหนังสือ เขียนสรุปใส่สมุด ทำครบสามเล่ม แล้วเอามาแลกพิซซ่าได้ 1 ถาด ในปีนั้น เจ้แลกพิซซ่าได้ 14 ถาด จำได้แม่นเพราะเป็นเลขวันเกิดตัวเอง แลกบ่อยจนบ้านเราเอียนการกินพิซซ่าไปพักนึง

ช่วงที่ยังเรียนมัธยมที่อัสสัมคอนฯ ก็อ่านหนังสือหลายแนวมากขึ้น เพราะว่าเจ้ต้องเดินไปรอป๊าม้าที่เซ็นทรัลสีลมหลังเลิกเรียนทุกวัน เพื่อรอรับน้องๆที่ต้องเรียนพิเศษต่อ จะได้กลับบ้านพร้อมกัน
ซึ่งการรอ 1-2 ชั่วโมงทุกวัน ไม่ใช่ปัญหาของเจ้ เพราะเจ้ได้ B2S เป็นที่พักพิง เจ้เข้าไปอ่านหนังสือตลอดระหว่างรอม้าไปซื้อของที่ Tops และรอน้องๆ ทำให้ติดนิสัยอ่านหนังสือไปโดยอัตโนมัติเมื่อต้องรออะไรนานๆ

โตมาหน่อยก็จะอ่านแนวจิตวิทยา พัฒนาตัวเองเยอะขึ้น ให้เหมาะกับสถานการณ์ตามวัย เห็นเจ้รีวิวแต่หนังสือแนวพัฒนาตัวเอง เรื่องการเงิน ก็ไม่ใช่ว่าเจ้อ่านแค่แนวเดียว

ก็ยังมีอ่านนิยายบ้าง สมัยเด็กๆจะชอบนิยายแฟนตาซี เช่น The Davinci Code, Angels & Demons ของแดน บราวน์ Shopaholic, Can you keep secret และเล่มอื่นๆ ของโซฟี คินเซลลา หนังสือตระกูล Twilight หนังสือตระกูล The Ring คำสาปมรณะ A series of unfortunate events อยากให้เรื่องนี้ไม่มีโชคร้าย โดยแดเนียล แฮนเลอร์มหาภารตะ แต่งโดย ฤาษีวยาส Game of Thrones ของ จอร์จ อาร์ อาร์ มาร์ตินเป็นต้น

หนังสือนิยายที่ยกตัวอย่างมานี้ ล้วนแล้วแต่มีคนเอาทำออกมาเป็นหนัง ซีรีย์ แล้วทั้งสิ้น และมีโอกาสได้ดูเกือบหมดแล้ว ก็พบว่าเรื่องความลึกซึ้งของเนื้อหา มันสู้หนังสือไม่ได้เลย ที่เราเห็นในจอ มันเป็นแค่เสี้ยวเดียวจากหนังสือเท่านั้น

จินตนาการที่ได้จากการอ่านไม่รู้จบ ดิ้นได้ตามที่เราอยากให้เป็น แต่ถ้าดูหนังบางทีจะหงุดหงิดว่าไม่เห็นเหมือนในหนังสือเลย บางเรื่องเจ้ถึงขึ้นเลือกที่จะไม่ดูเลย เพราะไม่อยากให้ภาพในจอมาทำร้ายภาพในจินตนาการ ยกตัวอย่างเช่น นิยาย คิวบิก ของคนไทยที่แหละ อ่านสนุกมาก แต่พอทำออกมาเป็นละคร ดูไม่ได้เลยจริงๆ ต้องขอผ่านเพราะทำใจไม่ได้

คงมีแต่คนที่อ่านเท่านั้น ถึงจะเข้าใจความรู้สึกของภาพประกอบโพสนี้ได้ดี

ถ้าไม่ชอบอ่านหนังสือ ไม่รู้จะเริ่มยังไง แนะนำให้ลองอ่านพวกนิยายที่เราสนใจดูก่อน เพราะถ้าเลือกเล่มที่ตรงจริตเรา ก็จะรู้สึกสนุก อยากอ่านต่อไปเรื่อยๆ แล้วพอเราจดจ่อกับหนังสือได้นานๆแล้ว มันก็จะเหมือนการสะสมเลเวลความอึดให้เราได้ขยายขอบเขตสิ่งเนื้อหา แนวหนังสืออื่นๆ ที่ไม่ใช่นิยายต่อไปได้ไม่ยาก เพราะเรามีภูมิแล้ว อีกหน่อยจะอ่านอะไรก็ไม่ใช่เรื่องทรมาน

จะอ่านอะไรก็ได้ ขอให้ได้อ่าน อ่านติดต่อกันไปสักระยะ ก็จะชอบการอ่านไปเอง ลองดูแล้วกันนะ

ด้วยรักจากเจ้

#FromYourSis