189 – สิ่งสำคัญของหัวใจ

สิ่งสำคัญของหัวใจ

เพื่อนเจ้ที่อุบลพูดถึงขึ้นมาว่า ‘สิ่งสำคัญของหัวใจ’ เป็นเล่มที่แปลก อ่านตอนแรก ไม่เข้าใจเลย แต่พอกลับมาอ่านอีกที กลับเข้าใจในความละเมียดละไม ความโรแมนติกของมุมมองอาจารย์ประมวล เพ็งจันทร์ ที่มีต่อชีวิต ต่อความรัก แบบอดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้

เจ้เคยอ่านเล่ม “สิ่งสำคัญของชีวิต” ที่เป็นบทสัมภาษณ์ระหว่างนิ้วกลม และ คุณมานิต อุดมคุณธรรม

แต่ยังไม่ได้ซื้อเล่มภาคต่อ (คือเล่มนี้) มาอ่าน พอไปบ้านเพื่อนแล้วเจอเล่มนี้ เลยขอยืมอ่านระหว่างทริปซะเลย

เล่มนี้เปรียบเหมือนประตูสู่ใจกลาง ที่ไม่ใช่ทุกคนจะอ่านแล้วเข้าใจในครั้งแรก แต่จะอิ่มเอมและพยักหน้าไปด้วยเมื่อกาลเวลาพาเรามาอยู่ในจุดที่ให้ความสำคัญกับโลกภายในมากกว่าภายนอก

ถ้ารู้สึกอิ่มกับภายนอกเมื่อไหร่ ค่อยหยิบเล่มนี้มาอ่านจะพบความงามซ่อนอยู่เต็มไปหมดเลย

#ทรัพย์ภายนอกทรัพย์ภายใน

ทุกวันนี้ เราเสพข้อมูลมากมายเพื่อแสวงหาทรัพย์ภายนอก

แต่จริง ๆ แล้ว สิ่งที่หัวใจเราต้องการกลับเป็น “อริยทรัพย์”  หรือทรัพย์ภายในที่ไม่มีใครพรากไปได้

เช่น ศรัทธาในสิ่งดีงาม รักษากาย วาจาใจ ให้ปกติ

หมั่นศึกษาเล่าเรียน เสียสละแบ่งปัน มีความเมตตา ปัญญาแยกแยะสิ่งต่างๆ และการรักษาใจให้สงบ

#ความดีความงามความจริง

หนังสือเล่มนี้ชวนให้เรามองเห็นว่า
ความดี ความงาม และความจริง ถ้าปรากฏพร้อมกันในใจ จะเกิดดุลยภาพที่ทำให้ชีวิตชุ่มชื่น

เพราะถ้ามีแต่ความดีอย่างเดียว ก็อาจจะแข็งๆ ดูแห้งแล้ง

มีแต่ความจริงอย่างเดียว อาจจะเจ็บปวดเกินไป

ถ้ามีแต่ความงาม ก็อาจดูล่องลอยเพ้อฝัน

แต่เมื่อสามสิ่งนี้รวมกัน ความดีงามที่แท้จริงจึงเกิดขึ้น

#แท้จริงแล้วคือสิ่งเดียวกัน

ความหมายลึกๆของ “การประกอบอาชีพ” และ “การครองชีวิต” แท้จริงแล้วเป็นสิ่งเดียวกัน

เหมือนการกินอาหารที่ไม่ต้องแยกระหว่าง “ความอร่อย” กับ “การหล่อเลี้ยงร่างกาย”

ชีวิตก็เช่นกัน มันควรเป็นทั้งความสุขสดชื่น และการหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณในเวลาเดียวกัน

#รหัสลับการใช้ชีวิต

ให้รู้สึกดีกับทุกสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ทำประหนึ่งว่าสิ่งนั้นปรากฏขึ้นมาเพื่อเราทั้งนั้น มันคือการสำนึกรู้คุณในทุกสิ่งที่เข้ามาในชีวิตเรา อ่านประโยคนี้จบแล้ว สารภาพว่าขนลุกซู่เลย เหมือนว่ามันสื่อสารกับข้างในแล้วเค้าชอบถูกจริตมากๆ

#เป้าหมายชีวิต

ถึงที่สุดแล้ว เป้าหมายชีวิต ถ้าเป็นเนื้อแท้จะไม่แบ่งแยกทางโลก ทางธรรม แต่เป็นสภาวะ สงบ เย็น เป็นสุข เมื่อมีเรื่องราวมากรระทบเรา เราก็ไม่วุ่นวาย ปั่นป่วนจนเสียความสุขไป

#ความสงบที่แท้จริง

เมื่อถึงจุดหนึ่ง ความสงบก็ไม่ใช่เรื่องของโลกภายนอก แต่เป็นโลกภายใน เราสามารถสงบได้แม้ข้างนอกจะวุ่นวาย เย็นได้ในโลกที่ร้อน เบิกบานได้ในโลกที่ปั่นป่วน เพราะความสงบเย็นที่แท้จริงอยู่ในใจเรา

#รับมืออย่างไรเมื่อหัวใจอ่อนล้า

คงมีบ้างแหละวันที่เราเหนื่อย อ่อนล้า เหมือนเดินหลงป่า หาทางออกไม่เจอ

ถ้ารู้ตัวว่าหลงป่าเมื่อไหร่ ให้เดินไปพบสายน้ำให้ได้ เพราะลำธารทุกสายจะไหลไปที่แม่น้ำ

การจะทำให้น้ำหยดหนึ่งไม่เหือดแห้ง ให้นำน้ำหยดนั้นกลับไปสู่ทะเล และเราจะพบตัวเองที่แท้จริง

#ว่าด้วยเรื่องอภัย

เราคงห้ามความรู้สึกที่เข้ามาในหัวไม่ได้ เพราเป็นธรรมดาที่จิตจะชอบคิดอยู่ตลอด

และคงมีบ้างที่เรารู้สึกว่าเรากลัว

ภัย แปลว่า กลัว อภัย แปลว่า ไม่กลัว

เวลาเราให้อภัย คือ ให้ความไม่กลัวกับตัวเราเอง ทันทีที่ไม่กลัว สิ่งนั้นก็ไม่เป็นภัยกับเรา

#ประตูมีหลายบานแต่นำไปสู่ห้องเดียวกัน

แม้จะพูดถึงเรื่องราวมากมาย สุดท้ายเป็นเพียงประตูหลากหลายบาน

ที่จะพาเราเข้าสู่ใจกลางแห่งความหมายที่แท้จริงของชีวิตซึ่งมีเพียงหนึ่ง

เราจะเข้าทางไหนก็ได้ จากประตูไหนก็ได้ สุดท้ายก็มาสู่ที่เดียวกัน เช่นเดียวกับการเข้าสู่พื้นที่ในใจเรา

อาจารย์ประมวลแนะนำให้เรานำสิ่งที่เรียนรู้ไปทดลองปฏิบัติ ฝึกฝน ฝึกตน ฝึกใจ

ปัญญาที่แท้ย่อมเกิดขึ้นผ่านการใช้ชีวิตอย่างหาญกล้าด้วยความเท่าทันตัวเอง

เพราะ ครูเพียงบอกทางกางแผนที่ ศิษย์ที่ดีต้องออกเดินทางด้วยตัวเอง

#ภาวนาแบบไร้รูปแบบ

เมื่อถามถึงรูปแบบการภาวนาของอาจารย์ว่าเป็นอย่างไร

อาจารย์ตอบว่าไม่มีแล้ว แต่ทุกขณะที่เกิดอะไรขึ้นมา ใช้ความรู้สึกตัว ว่าความรู้สึกที่ปรากฏ

เราควรรักษาไว้หรือสลายมันเสีย

สุดท้าย หนังสือพาเรากลับมาสู่แก่นเดียวของหัวใจ คือ
ศรัทธาในชีวิต
ลดทอนอัตตา
และจงเป็นความรักเสมอ

เจ้ว่าหนังสือเล่มนี้เหมือนการพาเราออกจากป่าที่สับสน

แล้วค่อย ๆ เดินมาพบสายน้ำที่ไหลกลับคืนสู่ทะเล

ซึ่งต้นธารที่แท้จริงของเราคือ ความรักและความเมตตาในใจ นั่นเอง

บางคนมองว่าโรแมนติก บางคนมองว่าเลี่ยน

แต่เจ้เชื่อว่าถึงวันนึงเมื่อหัวใจเราเปิดกว้างพอ

เราจะเข้าใจสิ่งที่อาจารย์ประมวลถ่ายทอดไว้เอง

ด้วยรักจากเจ้