มิตรภาพบนเขาอกทะลุ

มิตรภาพบนเขาอกทะลุ จ.พัทลุง

เรื่องมีอยู่ว่า ทริปตรัง-พัทลุง 15-18 Nov 2024

ได้หยิบหนังสือ “เดินสู่อิสรภาพ” ของอ.ประมวล เพ็งจันทร์ อาจารย์สอนปรัชญา ที่ขอลาออกจากราชการครู เพื่อเดินเท้าจากเชียงใหม่กลับบ้านเกิดที่เกาะสมุย โดยไม่มีเงินติดตัว และไม่ขอพึ่งคนรู้จักให้เป็นภาระ

เป้าหมายทางกายภาพคือ กลับบ้านเกิด

เป้าหมายทางจิตใจ คือ จาคะ เมตตา ปัญญา

เพื่อก้าวสู่ความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์

อาจารย์ประมวลไม่วางแผน ว่าจะไปหาใคร มีแค่วางเส้นทางคร่าวๆ ค่ำไหนก็ขอคนที่พบเจอช่วยแนะนำว่าจะขอนอนที่ไหนดี พบปะใครระหว่างทางเมตตาให้ของกินก็กินเท่าที่มี ไม่ขอติดตัวเพื่อเดินทางต่อ

ช่างเป็นการเดินทางที่กล้าหาญมากจริงๆ

อ่านไปได้ 1 ใน 3 ของเล่มก็เกิดความรู้สึกอยากรู้ว่า เราจะทำได้บ้างไหม การรับความช่วยเหลือจากคนแปลกหน้า จะเกิดขึ้นได้จริงๆเหรอ ถ้าเราเดินทางแบบยังใช้เงินอยู่แบบนี้

คิดแบบนี้ตอนเช้าของวันนี้ 17.11.24

ผลคือตอนเย็นก็ได้เจอเหตุการณ์ที่ได้เจอมิตรภาพจากคนไม่รู้จักทันตาเห็น

—

วันนี้ไปเดินขึ้นเขาอกทะลุ ไม่ได้หาข้อมูลมาก่อนว่า เส้นทางการเดินค่อนข้างโหด และใช้เวลานานพอควร เลยไม่ได้เตรียมตัวให้พร้อมทั้งเรื่องชุดและรองเท้า แต่เมื่อไปถึงแล้วก็เดินทั้งที่ไม่พร้อมนั่นแหละ เดินไป พักไปตลอดทาง

พอขึ้นไปถึงจุดที่เป็นวิวเขาอกทะลุ คิดว่าจบแล้ว ปรากฏว่า คุณลุงไพศาล (วัย 80+ แต่แข็งแรงมากๆ เพราะเดินขึ้นมาทุกวัน) คุณลุงเริ่มเดินทีหลัง แต่ขึ้นมาถึงก่อน ด้วยการก้าวช้าๆแต่มั่นคงอย่างมีสติ แทบไม่หยุดพัก

คุณลุงไพศาลได้บอกว่า ยังมีต่ออีกนะ แต่ต้องปีนขึ้นไปถึงจะถึงจุดสูงสุดที่ชมวิวเมืองพัทลุงได้

ด้วยความที่รู้ว่า ไปต่ออีกแค่ 50 – 60 เมตรก็จะถึงข้างบนแล้ว อีกนิดเดียวเอง ก็เลยตัดสินใจลุยต่อ

แต่เป็นด่านสุดท้ายที่หินมาก เพราะเป็นการปีนทางชัน 90 องศา แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรค

เมื่อขึ้นไปจนถึงบนสุดได้ วิวสวยจริงๆ

เสพวิวได้พักนึง ถ่ายรูปและโทรหาคนที่บ้านเสร็จก็จะหาทางกลับ แต่ปรากฏว่า…หาทางลงไม่เจอ

ปีนขึ้น ปีนลงอยู่ 2-3 รอบก็หาเชือกที่ไต่ขึ้นมาไม่เจอสักที

เลยโทรบอกคุณสา ที่มาด้วยกันแต่รอที่จุดวิวเขาทะลุ ไม่ได้ขึ้นมาด้วยเพราะเจ็บข้อเท้าและใส่รองเท้าแตะหนีบมา

โชคดีที่มีคนท้องถิ่นเดินขึ้นเขาอกทะลุเป็นประจำทุกวันอยู่แล้วอยู่แถวนั้น ได้ยินว่ามีคนติดอยู่ข้างบนหาทางกลับไม่เจอเลยอาสาปีนขึ้นมาช่วย นำทางให้ลงมาอย่างปลอดภัย

คุณลุงอามีด (ทราบภายหลังว่า คือสารวัตร) เป็นคนแรกที่ขึ้นมาถึงข้างบน คุณลุงยิ้มแย้มบอกว่าขอพักก่อน เดี๋ยวจะถ่ายรูปสวยๆให้ (บอกตรงๆว่าไม่มีกะจิตกะใจถ่ายหรอกค่ะ เกรงใจจะแย่ที่ต้องมีคนขึ้นมาช่วย แต่ก็ยอมเพราะแพ้ความดีความกะตือรือร้นของคุณลุง ขอบคุณนะคะ)

ผ่านไปไม่นาน ก็มีคนขึ้นมาถึงข้างบนอีกคน คือคุณชาย (พี่เค้าชื่อชายจริงๆ) คุณชายขึ้นมาเพื่อนำทางลงไปก่อน แล้วคุณลุงอามีดก็ปิดท้ายให้

ผู้ชายแปลกหน้า 2 คน ที่ไม่รู้จักกัน แต่มีน้ำใจ ปีนเขาขึ้นมารับ โดยไม่หวังอะไรตอบแทนเลย พามาส่งเสร็จ ทั้งสองท่านก็รีบเดินลงเลยเพราะฟ้าใกล้มืดแล้ว ได้แต่ส่งคำขอบคุณให้ ดีที่ไม่ลืมถามชื่อ (เลียนแบบอ.ประมวล ต้องถามชื่อผู้ช่วยเหลือทุกครั้ง)

รู้สึกซาบซึ้งใจมากๆ ในความมีเมตตาของบุคคลทั้งสอง

ที่ทำให้สามารถกลับลงมาอย่างปลอดภัย

นี่สินะ คงเป็นความรู้สึกของอาจารย์ประมวล เวลาได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนมนุษย์ระหว่างการเดินทาง

เข้าใจแล้ว.. เข้าใจอย่างดี

ขอบคุณมากๆค่ะ

#เขาอกทะลุ

#เดินสู่อิสรภาพ

ด้วยรักจากเจ้