063
จงเรียนรู้ให้เหมือนว่าคุณจะมีชีวิตอยู่ตลอดกาล
จากหนังสือ พันครั้งที่หวั่นไหวกว่าจะเป็นผู้ใหญ่ ที่เพิ่งเขียนถึงไปเมื่อวาน อ่านแล้วทำให้รู้ว่า
ผู้ใหญ่ ไม่ได้หมายถึงสถานภาพที่เป็นโดยเงื่อนไขบางอย่าง เช่น มีรายได้ เสียภาษี มีสิทธ์เลือกตั้ง แต่งงาน หรืออายุเกินเลขสาม แต่เป็นประสบการณ์ที่สมวัย ประคับประคองชีวิตเมื่อเจอปัญหาได้
ทำไมการเป็นผู้ใหญ่ที่ดี ถึงสำคัญ
เพราะว่าทุกคนโตขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีใครเป็นเด็กน้อยได้ตลอดไป ถ้าไม่ใช่เพราะข้อจำกัดทางพันธุกรรมหรือสุขภาพ
เพราะว่าเราควรต้องเป็นประชากรที่มีคุณภาพ ดูแลตัวเองได้ดี ไม่ต้องพึ่งพิงความช่วยเหลือจากรัฐบาลไปตลอด
และ เพราะว่าม้าไม่อยู่กับเราบนโลกใบนี้แล้ว ป๊าก็เข้าสู่วัยเกษียณสำราญอย่างเป็นทางการ เหลือก็แต่พวกเราสามคน ที่บางทีก็ยังติดการใช้ชีวิตแบบเด็กน้อย มีคนคอยป้อนทุกอย่างให้เหมือนวัยเด็กอยู่
ทุกวันนี้เจ้ก็ยังคิดถึงภาพความทรงจำเก่าๆสมัยยังเป็นเด็ก ที่ไม่มีเรื่องมากมายให้คิดเยอะขนาดนี้
คิดถึงตอนเรียนกับเพื่อนๆ ที่โรงเรียน มหาลัย และ คิดถึงการเป็นน้องเล็กในที่ทำงาน คิดถึงความหลังไปซะทุกเรื่องเพราะรู้ว่า ภาพเหล่านั้น วันเวลาเหล่านั้น มันจะไม่ย้อนคืนมาอีก
มีแต่จะอยู่ในความคิด ความทรงจำเราไปตลอด ได้เท่านั้นเองตอนนี้ เจ้เองก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ เพราะรู้ตัวว่ายังมีอีกหลายลิ้นชักที่ยังไม่ได้เปิดออก ยังมีอีกหลายเหตุการณ์สำคัญในชีวิตที่ยังไม่เกิด และเจ้ก็รอวันนั้นอยู่
แล้วจะทำอย่างไรเพื่อที่จะโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี ขอตอบด้วยคำพูดของมหาตมะคานธี ที่บอกไว้ว่า
“จงเรียนรู้ให้เหมือนว่าคุณจะมีชีวิตอยู่ตลอดกาล”
การเรียนรู้ เป็นวิธีของเด็กนักเรียน ส่วนการลงมือทำ เป็นวิถีของผู้ใหญ่ ซึ่งควรเอาสองสิ่งมาผสมกัน เพราะในตัวผู้ใหญ่ที่มีจิตวิญญาณความเป็นเด็กอยู่ข้างใน จะหมั่นหาความรู้ใหม่ๆเสมอ เพื่อที่จะนำไปปฏิบัติจริง
การเรียนรู้และลงมือทำ จะทำให้เราสั่งสมประสบการณ์ชีวิต ค่อยๆเติบโต และรอวันผลิดอกออกผลในสักวันหนึ่ง
Steve Jobs ยังบอกเลยว่า สำหรับวัยรุ่น ให้ Stay Hungry, Stay Foolish – จงกระหายและทำตัวให่โง่ตลอดเวลา (เพราะเมื่อใดที่คุณคิดว่าคุณเก่งแล้ว คุณจะไม่พัฒนาตนเอง)
เจ้สงสัยจังว่า ตอนนี้ น้องกำลังเรียนรู้อะไรกันอยู่บ้าง?
ด้วยรักจากเจ้
#FromYourSis
fromyoursis 