048
อย่าให้ความเร่งรีบ พรากการกินของอร่อยที่มีคุณค่ากับร่างกายไป
จำได้ว่าสมัยเด็กๆ ป๊าม้าจะพาพวกเราออกไปกินของอร่อยๆนอกบ้านบ่อยมาก แทบทุกอาทิตย์
เนื่องด้วยว่าหม่าม้าเราไม่ได้ทำกับข้าวหลากหลายมากนัก และป๊าผู้ซึ่งทุ่มเทเวลาให้ลูกๆอยู่แล้วก็อยากใช้เวลาทองที่ลูกยังไม่โตพอจะมีชีวิตเป็นของตัวเอง อยู่ด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน กินข้าวด้วยกันให้มากที่สุด ก่อนเวลาทองนั้นจะหมดไป
ป๊าเสาะหาที่เที่ยว และพาไปกินของอร่อยๆอยู่เสมอๆ พวกเราคงจำกันได้
เจ้ยังนึกถึงช่วงเวลาเหล่านั้นอยู่บ่อยๆ
พอเข้ามหาลัย เป็นครั้งแรกที่เจ้จากบ้านมาอยู่หอพัก นอนที่อื่นแรมเดือน เป็นเรื่องไม่ชินที่ต้องกินข้าวแบบไม่พร้อมหน้าพร้อมตา ยิ่งช่วงไหนสอบ เครียดๆ ไม่มีเวลาไปอ้อยอิ่งกินข้าวดีๆ ก็พึ่งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป อาหารตามสั่งง่ายๆ
นานๆถึงจะไปกินอะไรดีๆ ด้วยความที่ค่าครองชีพที่เอแบคก็สูงพอตัวอยู่แล้ว เลยไม่อยากถลุงเงินไปกับการกินอาหารร้านดีๆ ใช้ชีวิตเป็นนักศึกษาธรรมดา วนลูปไป จนกระทั่งเรียนจบ
พอเข้าสู่วัยเริ่มทำงานใหม่ๆ ต้องหาเงินเอง รู้ซึ้งคุณค่าว่าแต่ละบาทต้องใช้แรงกายและเวลาแลกมา เลยไม่ค่อยอยากกินอะไรแพงๆ เพราะเสียดาย บางมื้อที่กินดีๆ คือ 10-15% ของเงินเดือนเลยนะ เลยคิดว่ากินอย่างอื่นก็อิ่มเหมือนกันนั่นแหละ
นานวันไปอาการหนักขึ้นไปอีก โทรสั่งอาหารแบบส่งๆเพราะรีบ (ถ้าเป็นสมัยนี้ก็คือกดสั่งผ่านแอพ) ไม่มีเวลาลงไปซื้อข้าวกิน ถ้าเป็นวันธรรมดา แทบไม่ได้เอนจอยอรรถรสการทานเต็มที่เลย ต้องรอวันหยุดเท่านั้น
จนเมื่อโตขึ้น ความคิดเริ่มเปลี่ยน แม้จะยังทำงานอยู่ แต่ก็ไม่ได้ขี้เหนียวเรื่องกินเท่าแต่ก่อน แน่ล่ะเพราะรายรับมากขึ้น ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะต้องกินประหยัดๆเท่าแต่ก่อนแล้ว
เดี๋ยวนี้อยากกินอะไรก็กิน เลือกกินมากขึ้น กินข้าวแกงบ้าง ไม่ใช่ไม่กินเลย จะเลือกร้านที่สะอาดและไม่ได้ทำแบบฉาบฉวย
แต่ถ้ามีโอกาสที่เหมาะเจาะแบบว่าไม่ได้รีบ ดูแล้วมีเวลา มื้อเที่ยงเจ้ก็ชอบออกไปหาอะไรอร่อยๆกิน เหมือนเป็นการทรีตตัวเอง ปลอบประโลมให้มีกำลังใจในวันทำงาน
เจ้สัมผัสได้ถึงการกินข้าวคือความสุขอย่างหนึ่ง และเป็นจุดเริ่มต้นว่าอยากจะเอาสิ่งดีๆเข้าร่างกาย มากกว่า อาหารที่ปรุงอย่างลวกๆ ไม่สะอาด สาดผงชูรสเยอะๆให้รสชาดถูกปากคนส่วนใหญ่ ก็ตอนที่ไปโครเอเชีย
อยู่ที่นั่นตอนเข้าร้านอาหาร เค้าจะค่อยๆเสิร์ฟทีละจาน appetizer – main dish – dessert ไม่มีการรีบกิน อาจเพราะเราไปเที่ยวไม่ได้ไปทำงาน ทำให้ใช้เวลากับอาหารแต่ละมื้ออย่างเต็มที่ รสชาดดี ไม่มีหิวน้ำเพราะผงชูรส
เป็นประสบการณ์การกินอาหารร่วม 20 มื้อที่ประทับใจมาก เหมือนว่าอาหารมันต้อนรับเรา เราก็ให้เกียรติมันด้วยการใส่ใจทุกคำที่เข้าปาก
ลองสังเกตดูจะพบว่าถ้าเราเลือกสรรอาหารดีๆเข้าร่างกาย ร่างกายมันแฮบปี้ มีความสุขนะ ไม่ได้หมายถึงว่าจะต้องไปร้านหรูๆ กินอาหารแพงๆเสมอไป ทำกินเองที่บ้านแต่เลือกใช้วัตถุดิบคุณภาพดี ร่างกายก็รับรู้ได้เหมือนกัน
การได้ละเลียด ละไม ค่อยๆลิ้มรสชาดอาหารแต่ละจานที่ปรุงอย่างพิถีพิถัน ทานอย่างไม่เร่งรีบ มีเวลาเคี้ยวนานๆ พิจารณาองค์ประกอบต่างๆในจาน เพลิดเพลินไปกับมัน มองอาหารเป็นงานศิลปะอย่างหนึ่ง พบว่า ความสุขก็เกิดขึ้นได้ง่ายๆดีแท้
แต่นั่นแหละ เนื่องจากเจ้ทำกับข้าวไม่อร่อย มันก็เลยลงเอยด้วยการชอบไปกินนอกบ้านนั่นเอง
เราเต็มใจซื้อของแบรนด์เนม หรือของที่อยากได้ แพงก็ซื้อ เราไปเที่ยวบ่อย แฮงค์เอาท์กับเพื่อนฝูงก็ spend เงินได้สบายๆไม่คิดมาก แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดต่อร่างกายเช่น อาหาร เรากลับละเลยไป
ตั้งแต่วันนี้ไปอาจต้องลองปฏิวัติการกินบ้างแล้วแหละ
ด้วยรักจากเจ้
#FromYourSis
fromyoursis 