033
อย่าตระหนี่ถี่เหนียวกับมิตรภาพ
เจ้มีเพื่อนที่มหาลัยและเพื่อนที่ทำงานที่มาจากภาคใต้พอสมควร
จากการสังเกตแบบไม่ได้ตั้งใจ พบว่าส่วนใหญ่ที่พบเจอมา คนใต้เป็นคนที่ดุ พูดจาโผงผางตรงไปตรงมา พูดเร็ว และ มักจะเป็นคน ใจ ใจ คนใต้มีน้ำใจกว้างขวางเหมือนทะเลกับคนรู้จัก ถ้าได้ลองไปเที่ยวบ้านเขาแล้ว เขาต้อนรับขับสู้ประหนึ่งเราเป็นคณะทูตจากกันเลยทีเดียว
นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมเจ้ไปเที่ยวสมุยบ่อย ไม่ใช่ว่าทะเลสวยน้ำใสอะไรหรอก แต่เพราะไปเยี่ยมเพื่อนมากกว่า
เพื่อนเจ้ที่ชื่อปุ้ย เป็นคนสมุยโดยกำเนิด เจอกันที่เอแบค อยู่ชมรมเดียวกัน และอยู่หอในเหมือนกัน ถึงเรียนคนละคณะแต่เจอกันตามกิจกรรมชมรมมาเรื่อยๆ พอเรียนจบเจ้ปุ้ยก็กลับสมุยไปทำงานที่รีสอร์ทของเครือญาติ
เพื่อนๆในชมรมก็จะขนกันไปเยี่ยมเยียนเป็นระยะๆเวลาที่มีโปรแกรมไปภาคใต้ ไปสมุยทีไร เจ้ปุ้ยและพ่อแม่ ดูแลอย่างดี ตั้งแต่ขับรถมารับ ถ้ามาทางเรือก็ขับมารอที่ท่าเรือ ถ้าบินมาลงสนามบินสมุยก็มารอรับที่สนามบินสมุย
สมัยก่อนตอนยังเรียนอยู่ เพื่อนๆก็จะไปนอนบ้านเจ้ปุ้ยเลย แต่พอโตมาทำงานแล้ว ไปเที่ยวสมุยก็ไปนอนรีสอร์ทที่เจ้ปุ้ยทำงาน พอไปบ่อยเข้าก็เกรงใจเพราะเจ้ปุ้ยไม่ให้ออกเงินค่าห้อง เลยต้องจองรีสอร์ทอื่นแล้วลากเจ้ปุ้ยมานอนด้วยแทน
ตลอดระยะเวลาที่อยู่สมุย เจ้ปุ้ยจะพาเที่ยว พากินร้านอร่อยๆ พาซื้อของฝาก (ที่ไม่ยอมให้ออกเงินด้วย แม่เจ้ปุ้ยจัดการให้) พอจะกลับก็จะพากินเลี้ยงซีฟู้ดส่งท้ายที่บ้าน แม่เจ้ปุ้ยสั่งปู 10 กิโลมาให้กินกันเสมือนว่าจะหากินที่กรุงเทพไม่ได้อีกแล้ว ตัวพองกลับบ้านทุกทีที่ไปสมุย
ยังมีเรื่องราวของพี่ที่ทำงานที่เป็นคนใต้ ก็จะคล้ายๆกัน ไปไหนมาไหนพี่เค้าจะชอบซื้อของมาฝากตลอด ลงไปแค่ 7-11 ข้างล่างยังจะซื้อน้ำ ซื้อขนมมาฝากอีก กินข้าวด้วยกันก็จะซื้อน้ำมาให้ บางครั้งตกบ่ายชวนไปสตาร์บัค พี่เค้าก็เลี้ยง (เจ้ไม่กินกาแฟ) มีปัญหาอะไร ก็รับฟัง ฟังได้เป็นชั่วโมงๆ เค้าให้เวลากับเราเต็มที่
กับพี่คนใต้อีกคนที่ออฟฟิศ ถ้ามีเรื่องให้ช่วยเหลือ ไม่เคยปฏิเสธเกี่ยงงอน ช่วยด้วยความเต็มใจ บางทีทิ้งงานตัวเองมาทำให้เดี๋ยวนั้นไม่มีบ่นสักคำ เป็นคนอารมณ์ดีชอบแซว มีเสียงหัวเราะเสมอๆจะว่าทึกทักเอาเองก็ได้ แต่เจ้ว่าคนใต้นิสัยน่ารักและจริงใจกับมิตรสหายเอามากๆ ดูเป็นผู้ที่มีความสุขกับการเป็นผู้ให้ ต้องลองศึกษาวิธีคิดของพวกเค้าอย่างใกล้ชิดและลองเอาไปปรับใช้ดูบ้าง
ทุกวันนี้เจ้ยังเจ็บใจไม่หาย ที่เวลาเพื่อนมาเยี่ยมที่ร้านในตลาดปากน้ำ สมุทรปราการ แล้วไม่ได้ต้อนรับขับสู้อย่างดีเหมือนที่เจ้ปุ้ยและเพื่อนพี่น้องคนใต้ที่เจ้รู้จัก
มีครั้งหนึ่งที่เพื่อนชื่อเจ้หน่ง เพื่อนที่เอแบค (ชมรมเดียวกันเหมือนเจ้ปุ้ยนี่แหละ) แวะมาหาที่ร้าน แล้วเจ้ก็พาออกไปเดินดูรอบๆตลาดว่ามีของกินอะไรน่าซื้อบ้าง แต่วันนั้นเจ้ลืมหยิบกะเป๋าตังออกไป คือไปเดินกับเจ้หน่งตัวเปล่าๆ ทำให้ไม่มีโอกาสซื้อของอะไรให้ติดไม้ติดมือเป็นของฝากจากปากน้ำกลับไปเลย ได้แต่บอกเจ้หน่งว่า ข้าวเหนียวปิ้งร้านนี้อร่อย ขนมปังร้านนี้ขึ้นชื่อของปากน้ำ แล้วเจ้หน่งก็ออกเงินซื้อเอง
นึกแล้วยังเสียดายจนทุกวันนี้ รู้ว่าเจ้หน่งไม่คิดอะไรหรอก แต่มันละอายใจว่า ถ้าเป็นเจ้ปุ้ย คงจัดการเตรียมของฝากไว้ให้เองหมด ไม่ต้องให้แขกควักเงินซื้อเองแบบนี้
อีกคนที่เจ้คิดว่าเป็นตัวอย่างที่ดี คือตั่วโกว (พี่สาวป๊า) เป็นที่รู้กันว่าใครไปเจอตั่วโกว จะไม่มีทางกลับไปตัวเปล่า ตั่วโกวจะมีของฝากติดไม้ติดมือก่อนกลับเสมอๆ ยิ่งนั่งอยู่บ้านตั่วโกวนานเท่าไหร่ ปริมาณของมีแต่จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ มาคิดๆดูแล้ว หรือว่าตั่วโกวจะติดนิสัยเพื่อนคนใต้มานะ (ฮา)
เพราะตั่วโกวเป็นคนที่มีแต่ให้ ทำให้มีแต่คนรัก เคารพนับถือและมีคนช่วยเหลืออยู่เสมอทั้งนี้ ทั้งนั้น เจ้เรียนรู้ว่า กับตัวเองเราประหยัด คิดเยอะๆก่อนใช้เงินได้ แต่กับคนในครอบครัว คนที่รัก เพื่อนฝูงไม่ต้องไปคิดเล็กคิดน้อย หรือเขียมกับเพื่อนหรอก เพราะเราไม่ได้เจอกันบ่อยๆ ขนาดนั้น
ยิ่งกับเพื่อนที่นานๆเจอที ถ้าเราอยู่ในฐานะเจ้าถิ่น ยิ่งต้องดูแลให้ดี การที่เราได้ให้ไป มันมีความสุขทั้งสองฝ่าย
เมื่อเวลาผ่านไป สิ่งที่เราจำได้คือเรื่องราวดีๆ ความซาบซึ้งใจในมิตรภาพที่ดี แต่เราจะไม่เคยจำว่าเราเสียเงินไปเท่าไหร่เลย จริงไหม
เงินทองหาใหม่ได้ตลอด ตราบใดที่ยังมีความสามารถในการทำงาน
แต่มิตรภาพดีๆไม่ได้เสกกันขึ้นมาง่ายหรือหาซื้อได้นะน้องนะ
ด้วยรักจากเจ้
fromyoursis 