031 Moji’s story เรื่องของโมจิโมจิ
หมาเพศเมียพันธุ์ปอมตัวเล็กของพี่พลอย เป็นหมาราชนิกูลที่มีพ่อเป็นหมาท่านเซอร์สายพันธุ์ประกวด เกิดและเติบโตที่เมืองหนาว โมจิมาอยู่กับพี่พลอยครั้งแรกตอนแกเรียนอยู่ออสเตรเลียเมื่อประมาณ 13 ปีที่แล้ว
โมจิเป็นหมาตัวเล็ก พลังงานเยอะ ต้องออกไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะบ่อยๆ เดินวันละหลายกิโล และชอบกินแซลมอน เนื้อวัวติดกระดูก อาหารดีๆของคน โมจิชอบมาก และเป็นหมาหัวสูงไม่ยอมกินอาหารที่กลิ่นไม่ดี เลือกกินพอสมควร ทำให้ขนยาวสลวย และดูตัวพองใหญ่
โมจิมีเพื่อนเป็นหมาพันธุ์อื่นๆที่ตัวโตกว่ามากๆ ไม่กลัวที่จะไปเล่นกับเพื่อนหมาตัวใหญ่ๆ อาจเพราะมันไม่รู้ว่ามันตัวเล็กหรือเปล่าอันนี้ก็ไม่แน่ใจ
พอพี่พลอยเรียนจบกลับมาไทย โมจิก็ย้ายถิ่นที่อยู่ตามมาด้วย จากที่เคยอยู่เมืองอากาศเย็นๆ พอเจออากาศไทยร้อนๆเข้าไป โมจิเลยต้องตัดขนสั้นเหลือตัวกะจิ๋วเดียว เจ้เจอโมจิครั้งแรกเมื่อประมาณ 5-6 ปีที่แล้ว โมจิยังดูสดใสและอเลิร์ตตามประสาหมาพันธุ์ปอม
พอมาอยู่ไทย โมจิกลายเป็นหมาที่นิสัยคล้ายแมว รักสงบ ไม่ชอบสุงสิงกับหมาตัวอื่น และไม่ค่อยชอบให้โดนตัวหรืออุ้ม
แต่ถ้าวันไหนคนในบ้านไม่สบาย หรือรู้สึกไม่ค่อยดี โมจิคงจับรังสีความเครียดได้ โมจิจะเป็นฝ่ายเดินมาคลอเคลียเลียมือ โอ๋ๆให้ถึงที่เอง
ที่สำคัญ โมจิเป็นหมาที่ฝึกมาให้รู้จักขับถ่ายเป็นที่เป็นทาง ทำให้ไม่ต้องปวดหัวคอยตามเช็ดทำความสะอาดตามจุดต่างๆในบ้าน ทำให้รู้ว่าควรต้องฝึกแต่เล็กๆ เพราะรอให้โตแล้วฝึก มันไม่ทันเสียแล้ว
เวลา 1 ปีที่ผ่านไปของหมานั้น โตเร็วกว่าอายุคนไปมาก พูดง่ายๆก็คือหมาแก่เร็วกว่าคนนั่นเองตั้งแต่ย้ายมาสมุทรปราการ ก็อยู่กับโมจิมาด้วยดีตลอด
กิจวัตรประจำวันของโมจิคือ มาส่งทุกคนไปทำงาน กินข้าว นอน ออกไปขับถ่ายบ้าง กลับมานอนเฝ้าบ้านและรอทุกคนกลับบ้านด้วยความตื่นเต้นดีใจ
จนเมื่อปี 2019 โมจิเริ่มมีอาการซึมๆ กินข้าวก็ไม่ลง สายตาฝ้าฟาง ถ้าอยู่ไกลๆจะจำไม่ได้ หรือบางทีก็เหนื่อยง่าย ตัวสั่นงกๆ เริ่มเฉื่อยชา ทำตัวเหมือนหมาแก่ใกล้ตาย (พี่พลอยชอบบอกว่า โมจิอาจจะอยู่ได้ไม่นานเพราะ ก็อายุเยอะแล้ว)
โมจิเป็นแบบนี้อยู่พักใหญ่ จนคนในบ้านเริ่มทำใจเตรียมไว้บ้างแล้ว แต่พี่พลอยไม่ยอมแพ้ พาไปหาอาจารย์หมอ พบว่าโมจิเป็นโรคไต จึงต้องเปลี่ยนอาหารใหม่หมด งดขนมและผลไม้ เปลี่ยนเป็นอาหารเปียกสำหรับผู้ป่วยโรคไตโดยเฉพาะ แต่ปัญหาเกิดอีกตรงที่โมจิไม่ยอมกินอาหารเอง เพราะกลิ่นมันไม่หอมอร่อยแบบอาหารปกติ
แรกๆจึงต้องเอาอาหารไปปั่น ใช้สลิงค์ฉีดยาป้อนเอา พี่พลอยต้องขับกลับบ้านมาเพื่อป้อนอาหารโมจิอยู่พักนึง แต่เนื่องจากไม่สะดวกเพราะที่ร้านบางวันก็ยุ่งมากปลีกตัวไม่ได้ เลยหาทางออกด้วยการจ้างคนที่อาบน้ำตัดขนให้มาป้อนข้าวโมจิที่บ้านทุกวัน โมจิคงไม่ชอบเท่าไหร่ แต่อยู่ในภาวะจำยอมแบบเสียมิได้
นับเป็นการปฏิวัติการดูแลโมจิทุกอย่างเพื่อยืดอายุให้อยู่นานที่สุด ตอนนี้ก็เข้าปี 2021 แล้ว โมจิยังอยู่ดี สุขภาพดูดีขึ้นกว่าปีก่อนหน้านี้ มีแรงออกไปเดินเล่นในหมู่บ้านทุกเย็น และยังสามารถวิ่งไล่ของเล่นได้อยู่
นับว่าเป็นผลลัพธ์ที่คุ้มค่าเลยทีเดียวจากการหักดิบดูแลสุขภาพในช่วงปีที่ผ่านมา ร่างกายคนเราก็เหมือนกัน
ถ้ามีสัญญาณไม่ดีเตือนมา ก็ต้องหันมาใส่ใจดูแลอย่างจริงจัง ทั้งเรื่องอาหารการกิน การออกกำลังกาย ประณีประนอมไม่ได้ เสียเงินเสียทองก็ต้องยอม เพราะจะชอบหรือไม่ชอบวิธีการ แต่ถ้าทำแล้วดีต่อร่างกายก็ฝืนใจสักหน่อย จะได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไปนานๆ
ด้วยรักจากเจ้
fromyoursis 