030
Practice makes perfect ฝึกฝนเข้าไป เดี๋ยวก็มีพัฒนาการเอง
เป็นที่รู้กันว่าเจ้ไม่ค่อยได้เข้าครัว จับมีด จับเครื่องใช้ในครัวเท่าไหร่
วันก่อนไปงานทำบุญของญาติพี่พีท แกมีสวนมะยงชิดอยู่ เลยขนมาแจกจ่ายในงาน เจ้เห็นมีคนปอกมะยงชิดสวยมาก ใช้มีดเล็กคว้านเอาเม็ดออกได้ง่ายๆ
ก็ไม่รู้หรอกว่ามันง่ายหรือยากพอเสร็จงานก็ได้มะยงชิดกลับบ้านเอาไปฝากป๊าด้วย กะว่าจะไปปอกมะยงชิดสวยๆให้ป๊ากินบ้างถึงบ้านก็ตรงดิ่งไปหยิบอุปกรณ์ จาน มีด มีดคว้าน
ได้ที่แล้วก็เริ่มปอกเปลือกออกก่อน ยากแฮะ ไม่เหมือนปอกมะม่วงเลย มันกินเนื้อไปค่อนข้างเยอะ ไม่เป็นไร เอาใหม่ๆพอปอกไปปอกมา ก็เริ่มคล่องมือ ปอกเปลือกมะยงชิดได้สำเร็จละ
สเต็ปต่อมาก็คือคว้านเม็ดออก อันนี้แหละที่ยาก เริ่มจากการค่อยๆเอามีดคว้านเล็กเจาะไปที่ท้ายมะยงชิด และค่อยๆเลาะตามเม็ดเป็นวงกลม ก็ดูไม่น่าจะยากนี่นาแต่มันทั้งลื่น และเนื้อมะยงชิดก็ดูนุ่มนิ่มและบอบบาง ทำช้ำไปหลายลูก ใช้ไม่ได้ ก็แอบกินเองบ้าง อายผลงานตัวเอง
ทำไมแค่การปอกมะยงชิดมันถึงยากขนาดนี้ ไม่เห็นเหมือนที่ดูคนอื่นทำเลย แป๊บๆเสร็จ เค้าปอกกันหลายสิบลูกใส่เป็นจานๆไว้
ส่วนเจ้ ใช้เวลาชั่วโมงกว่าในการปอกมะยงชิด 6 ลูก ที่ QC ผ่านกินได้มีแค่ 2 ลูก
แต่ก็นับว่าเป็นสองลูกสุดท้ายหลังจากฝึกมานานเป็นชั่วโมง
พอได้เวลากินข้าวเย็นจึงหยุดการปอกมะยงชิดแต่เพียงเท่านี้แต่ก่อนจะเก็บของ หันมามองผลงานตัวเอง เมื่อพิจารณาแล้ว ก็พบว่า อันที่จริงมันก็ค่อยๆมีพัฒนาการอยู่เหมือนกันนะ (ดูในรูป)
จากอันแรกสุด ออกมาเละๆไม่เป็นชิ้น ต่อมาก็มาเป็นแว่นๆ ชิ้นใหญ่ขึ้นหน่อย และพออันที่เอาเม็ดออกได้แล้ว มันก็ออกมาเป็นลูกเสียที (เบี้ยวๆแบะๆ) และมันก็ค่อยๆพัฒนาเป็นลูกที่พอดูได้
แม้จะไม่สวยเท่าที่แม่ค้าปอกและแพ็คใส่กล่องขายก็เถอะนี่แค่เกือบสองชั่วโมง ยังเห็นพัฒนาการของผลงานได้ ก็แปลว่า เรื่องอะไรก็ตามที่เราไม่ถนัด แต่ถ้าลงมือทำ อยู่กับมัน ฝึกฝนไปเรื่อยๆ เป็นวัน เป็นเดือน เป็นปี ถ้าวินัยแข็งแรงพอ เราคงจะต้องเก่งในเรื่องนั้นมากขึ้นมากแน่ๆ
ก็ลองเอาไปปรับใช้กันดู ถ้าอยากลองทำอะไรที่ไม่เคยทำ ขอแค่เริ่ม และให้เวลาฝึกฝนมันหน่อย เราก็จะเห็นผลงานที่ดีขึ้นเรื่อยๆเอง
ด้วยรักจากเจ้
fromyoursis 