027
เวลาเปลี่ยน ความรู้สึกเปลี่ยน
สัปดาห์นี้เจ้มาเที่ยวที่สตูล เป็นจังหวัดที่อยู่ใต้สุดของไทยฝั่งทะเลอันดามันติดกับมาเลเซีย จุดหมายของทริปนี้คือเกาะหลีเป๊ะ เกาะที่ได้ยินกิตติศัพท์คำร่ำลือมาว่าหาดสวยน้ำใส สามารถไปดำน้ำเที่ยวได้หลายที่ พี่พีทก็เลยจัดให้ เพื่อเคลียร์วันลาพักร้อนที่เหลือคงค้างจากปีที่แล้วด้วยแหละ
เริ่มจากการตื่นตีสี่ แต่เป็นการตื่นเช้าถือเป็นของขวัญ เพราะว่าไปถึงสนามบินหาดใหญ่ก่อน 9 โมง ทำให้สามารถไปขึ้นเรือที่ท่าเรือปากบารา ก่อน 11:30 น.ได้ เพราะเรือที่ออกรอบนี้จะพาไปแวะเกาะตะรุเตา กับเกาะไข่ก่อนที่จะไปส่งที่เกาะหลีเป๊ะ (ถ้าไปรอบหลังจากนี้จะไม่มีแวะ) ใช้เวลานั่งเรือสปีดโบ๊ททั้งหมดราวชั่วโมงครึ่ง กว่าจะถึงที่พักก็เลยบ่ายสองไปแล้ว
เจ้จำได้ว่า เด็กๆป๊าม้าเคยพาไปเที่ยวทะเลที่ภาคใต้ของไทย กระบี่ ภูเก็ต แถวๆนี้ แต่ตอนเด็กไม่อินเลยเพราะร้อนมาก แดดแผดเผา เดินไปไหนก็เหงื่อเต็มหลัง ทำให้เพลียง่ายและไม่ค่อยอยากเที่ยว อยากจะอยู่แต่ห้องแอร์ในห้องพักอย่างเดียว
ดังนั้นบ้านเราเลยไม่ค่อยได้เที่ยวทะเลเท่าไหร่กัน จะชอบไปเที่ยวที่อากาศเย็นๆกันมากกว่า ทำให้เจ้ชอบเที่ยวภูเขามากกว่าทะเล เพราะมันมีร่มเงาให้หลบ และการขึ้นที่สูงทำให้ได้ชมวิวสวยๆ ตอนเด็กเลยไม่เข้าใจคนว่าทำไมคนชอบไปทะเลกัน มีอะไรให้ดูนอกจากน้ำทะเล และแดดแรงๆ และคิดว่าทะเลที่ไหนก็หน้าตาคล้ายๆกันนั่นแหละ
แต่เวลาผ่านไป ก็พบว่าคิดผิด ทะเลแต่ละที่สวยคนละแบบ พอได้กลับมาเที่ยวทะเลอีก กลายเป็นว่าความรู้สึกเปลี่ยนไป เห็นทะเลได้เดินย่ำทราย ดูวิวสวยๆสุดลูกหูลูกตา มองท้องฟ้า มองภูเขาที่อยู่ลิบๆ มองเรือ มองผู้คน มองสิ่งรอบตัวแล้วมันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เหมือนมันคงเป็นสัญลักษณ์ของการพักผ่อนจริงๆมั้ง
แต่ก็ยังกลัวดำอยู่นะ ก็ต้องหาตัวช่วย โบกครีมกันแดด ใส่หมวก ใส่แว่น กางร่มกันไป แต่โดยรวมมันก็เปลี่ยนความรู้สึกไปสิ้นเชิง คงคล้ายกับการอ่านหนังสือที่ บางเล่มต้องรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสม ถึงจะอ่านรู้เรื่อง ตกผลึกเอาไปใช้ได้
เช่นกันกับเพื่อนๆ พี่ๆน้องๆ คนรอบตัวเราบางคน ไม่สนิทกันเลยตอนเจอกันครั้งแรก แต่เวลาผ่านไปมากลายเป็นเพื่อนซี้ พี่ที่สนิท น้องที่รัก ไปซะงั้น และก็แน่นอน ก็มีบางคนที่เด็กๆสนิทกันมาก แต่โตมาก็ห่างหายกลายเป็นเหมือนแค่คนรู้จักกันไป มันก็อยู่ที่ว่าเราจะเลือกเก็บรักษาความสัมพันธ์ไหนเอาไว้ (มันก็ต้องทำทั้งสองฝ่ายด้วยเนอะ)
ว่ากันว่า คนเราจะมีคนที่อยู่ในวงโคจรในชีวิต ที่พอเรียกได้ว่าเป็นคนสนิทในชีวิต อยู่ที่ราวๆ 150 คน เป็นจำนวนที่เราพอจะใช้เวลาของเราดูแลความสัมพันธ์ให้ยังอยู่ในลูปได้ ในแต่ละช่วงชีวิต มีคนเข้ามาใหม่ และมีคนออกไปบ้างเป็นเรื่องธรรมดา
ถ้าเราไม่อยากให้คอนเซป “เวลาเปลี่ยน ความรู้สึกเปลี่ยน” นี้เกิดขึ้นกับใคร ก็ต้องหมั่น Keep In Touch กันไว้ ดูแลความรู้สึกอีกฝ่ายไม่ให้รู้สึกว่าเราไกลกันเกินไป เพราะบอกตรงๆ เจ้ก็ยังเสียดายหลายๆมิตรภาพกับเพื่อนวัยเด็กที่สนิทกันมากๆ แต่โตมาเรากลับไม่รู้เรื่องของกันและกันเลย และมันก็ทำท่าต่อไม่ติด ด้วยเวลาที่ผ่านมานานเกินครึ่งชีวิตแล้ว ก็ได้แต่เลยตามเลยไป
แต่น้องทั้งสองยังมีเวลา ยังมีโอกาสที่จะไม่ปล่อยให้เพื่อนดีๆ คนดีๆหลุดวงโคจรของชีวิตไปกลับมา
ที่หลีเป๊ะวันนี้ แม้ไม่เคยมาเที่ยว แต่คราวนี้เจ้ไม่กลัวแดด แอบอยู่ข้างเรือไม่ออกไปเล่นน้ำ เหมือนตอนไปเที่ยวสมัยเด็กๆแล้วนะ
ด้วยรักจากเจ้
fromyoursis 