011
จำตอนที่เราไปภูกระดึงกับญาติๆด้วยกันได้มั้ย
การเดินขึ้นเขา ให้ความรู้สึกหลากหลาย ทั้งสนุก ทั้งเหนื่อย หอบ หิว ขาล้า ตื่นเต้นที่ได้เห็นวิวข้างทาง มันก็เหมือนความรู้สึกเวลาที่เราต้องการทำอะไรบางอย่างให้สำเร็จ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียน เรื่องทำงาน ฯลฯ มันมักจะมีหลายความรู้สึกประดังเข้ามาระหว่างทางจนบางทีก็ท้อจนอยากเลิกกลางทางแบบนี้แหละ
กลับมาที่การเดินขึ้นเขา อันที่จริงมันมีหลายทางให้เดินขึ้น ไม่จำเป็นต้องเป็นทางที่มีคนทำไว้ให้ก็ได้ เจ้ก็เคยเห็นคนเดินขึ้นคนละทางมาแล้ว
หรือจะเป็นตอนที่แก๊งเราเราแบ่งออกเป็น 2 ทีม ทีมนึงปั่นจักรยานก็จะปั่นเส้นทางเลียบผาหมากดูก ผาจำศีล ผานาน้อย ผาเหยียบเมฆ ผาแดง และสุดท้ายที่ผาหล่มสัก
ส่วนอีกทีมที่เดินเท้า ใช้เส้นทางเดินผ่านน้ำตกไปเรื่อยๆ แต่สุดท้ายทั้งสองทีมก็ไปเจอกันที่ผาหล่มสักเหมือนกันอยู่ดี เปรียบได้ว่า เราทุกคนไม่จำเป็นต้องเดินทางเดียวกันก็ได้
แต่ท้ายที่สุดแล้ว คนที่อดทนพาตัวเองไปจนถึงจุดหมายก็จะไปกองรวมกันที่เดียวกัน ไปดื่มด่ำวิวสวยๆ ที่เป็นของขวัญให้คนที่มีความพยายาม
การที่เราเดินเท้านานๆไม่ได้ ก็อย่าไปน้อยใจคนที่ปั่นจักรยานว่าเขามีเครื่องทุ่นแรง
หรือการที่เราปั่นจักรยานนานๆไม่ได้เพราะเจ็บตูด หรือปั่นทางขรุขระไม่เป็นก็อย่าน้อยใจที่เราไม่มีตัวช่วย
ตราบใดที่โฟกัสของเราไม่หลุด และเราไม่หยุดที่จะไปต่อ จะเห็นว่าสุดท้ายเราทุกคนก็ไปเจอกันที่จุดหมายเดียวกันในวันนั้นอยู่ดี
ไม่ว่าตอนนี้น้องทั้งสองจะจะเดินไปทางไหน ก็ขอให้ถึงจุดหมายโดยสวัสดิภาพสักวันหนึ่ง
และ… ไว้หาโอกาสไปเดินเขากันอีกนะ
ด้วยรักจากเจ้
fromyoursis 